Maria Polidhouri: Dhimbje…dhimbje

 

Dhimbje që dhemb. Edhe u shterën lotët,
ofshama nuk shpërthen më, nuk mjafton.
Si zog i çoroditur bredh mendimi, kotet,
rreh flatrat me furi e i thërrmon.

Gjak djers’ e agonisë. U lanë, u ngjyen
tëmthat si shegë e kuqe, ulërimë.
Farmak në deje qarkullojnë e ziejnë,
të fshehtat e një jete plot mundim.

Një rrotë e rëndë kjo vegël e torturës,
po bën xhiron e fundit krakërrimë.
Arsyeja degdisur matanë urës.
Dhe dashuria që vajton pa ngushëllim.

Shqipëroi: Arqile Garo
Janninë, mars 2014