Vera Kurti: O fjalë…

 

 

O fjalë;

a ma dëgjo një fjalë

ti, një bashkësi shkronjash

të cfarëdoshme apo të zgjedhura;

thurur si gjemba dëllenje

apo si kurorë petalesh të trëndafilta

edhe kur kapton nëntë mijë male,

edhe kur kalëron hapsirën me një rreze dielli,

edhe kur u bashkohesh valëve të oqeanit,

edhe kur në gjumë na vjen me ëndrrat…

ti, je e prekshme…

O fjalë,

njërrokëshe a shumë rrokëshe

ti, je shembulli i bukur i kësaj bote

ti, nuk e mat veten me volum shkronjash

as, mburresh me hershmërinë e lindjes

ti, linde prematurë

që kur të lindëte njerëzimi

t’i rrëfeje udhë

dhe prej shekujsh

e mban bashkë, të lidhur

siç mban nëna të voglin për gjiri…

O fjalë…

sa herë takohem me ty

e ëmbël apo e zemëruar

e butë apo e egërsuar,

në ty, shoh;

mendjen ku u linde,

shpirtin ku u gatove

gojën ku u përtype…

se ti,

ke sy të shohësh e buzë të puthësh

zemër të ndjesh e shpirt të qeshësh…

O fjalë;

a ma dëgjon një fjalë;

kur të iki asaj bote

më eja ndonjëherë

siç më vjen nëna në ëndërr

se kur më vjen ti,

më vjen edhe njerëzia

më vjen, dhimbja dhe dashuria…