Cikël poetik nga Avdush Canaj

 

MOLLËT

 

Mollët janë goca

me faqe të ëmbla.

 

Vetullat i kanë

krahasim ylberor.

 

Sytë,

metaforë buzëqeshjesh.

 

Janë poezi që lexohen

nën ombrellë gjethesh.

 

Fluturat pëshpërisin,

dielli i puth përditë.

 

PËR SHPIRTIN E ATDHEUT

 

Për shpirtin e atdhut

Valvis  flamurin e shkronjave.

 

Për vetullat e atdhut

Këndoj himnin e dritës.

 

Për qepallat e atdhut

Shkruaj vjershën me yllin e agimtë.

 

Për faqet e atdheut

Çelin puthje edhe në dimër.

 

Për shpirtin e atdheut

Vesh këmishën e lulëkuqes

Vallëzoj si shqiponja.

 

SHTËPIA JONË

 

Shtëpia jonë

me themele dashurie.

 

Muret diellore

Dritaret, krejt buzëqeshje.

 

Përqafime ballkonet

kulmi pranverë lumturie.

 

Porta s’mbyllet

s’mbyllet kurrë

puthja bënë roje.

 

Shtëpia jonë.