Ndue Ukaj: Barrikadat
Një ditë barrikadat hiqen,
maskat bien,
derrat e lumtur dëbohen prej pallatit të zotit Xhons
dhe futen në torishtën e tyre.
Të parët pas derrave ikin qentë besnikë,
ata që nuk dinë të jetojnë pa zinxhirë
dhe të frikësuar fshihën në mol të madh
e shndërrohen në lukuni,
derisa të mësohen të jetojnë pa u tërhequr zvarrë.
*
Në aktin e ndërmjetmë, kori këndon obobonë e ankthit.
Shikuesit e dërrmuar çojnë kryet përpjetë
dhe marrin frymë si pas një shtrëngate.
*
Mbasandaj zhvillohet pjesa e tjetër e tragjedisë.
Pa epilog.
Kërkohen flijime të reja, revolucione të reja,
si shteg për mashtrime të reja,
se këtu, është perfeksionuar arti i mashtrimit.
*
Është natë. Ajri është i dendur me mërzi.
Bien rrufe. Vetëm vetëtimat e frikshme ndriçojnë
në këto udhë të gjata nate, plot gropa, barrikada
dhe njerëz të hutuar që përplasen në to.
*
Prijësi është i vetmuar, thotë një aktor,
që përplas maskën përtokë dhe vazhdon:
nuk ka kush t’ia matë terrin
as t’ia heqë maskat te këmbët e tij.
*
Sa peshon errësira?
A mund të krahasohet ajo
me një errësirë tjetër?
*
Sa pyetje të marra bëhen për errësirën.
Natën.
Ajri këtu kundërmon prej duhmës së keqe,
në këtë shtegtim të gjatë,
kur askush nuk e sheh si troshitet lavdia
e pushtetit të atyre që kanë veshë teshat e zotit Xhons
dhe shtrihen rehat në shtratin e tij
dhe mendojnë se nuk kundërmojnë.
