Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, Maryam Rajavi, mban fjalim në Parlamentin Evropian për Iranin
STRASBURG, 18 qershor 2025 — Duke iu drejtuar Parlamentit Evropian në Strasburg të mërkurën, Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), deklaroi se e vetmja rrugë për paqe dhe stabilitet të qëndrueshëm në Iran dhe rajon është “ndryshimi i regjimit nga populli i Iranit dhe Rezistenca e organizuar”.
Duke folur shtatë muaj pas fjalimit të saj të fundit në Parlament, zonja Rajavi tha se “kriza e përmbysjes” tani ka përfshirë regjimin klerikal në Iran dhe paralajmëroi se politika e pajtimit me Teheranin tashmë ka rezultuar në konflikt më të gjerë rajonal. “Ne shohim që pajtimi ka çuar në imponimin e luftës”, tha ajo, duke përmendur luftën që shpërtheu më 13 qershor si një pikë kthese.
Duke iu referuar politikave historike të pajtimit, ajo rikonfirmoi qëndrimin e saj të kahershëm se një “opsion i tretë” — ndryshimi i regjimit pa ndërhyrje ushtarake të huaj — mbetet e vetmja zgjidhje e mundshme. “As pajtim, as luftë, u kujtoi ajo ligjvënësve, por ndryshim i regjimit në duart e popullit iranian dhe Rezistencës së tij të organizuar, legjitime dhe të drejtë”.
Zonja Rajavi kritikoi Perëndimin për angazhimin në negociata të kota me një regjim që ajo e përshkroi si të pareformueshëm, eksportues i terrorizmit dhe thelbësisht i paaftë për ndryshim. “Një gjarpër kurrë nuk lind një pëllumb”, tha ajo, duke shtuar se ndjekja e armëve bërthamore nga regjimi klerikal nuk ka lëkundur kurrë.
Duke rikujtuar zbulimin e Rezistencës në vitin 2002 të objekteve sekrete bërthamore të Iranit, ajo vuri në dukje se zyrtarë të lartë amerikanë në atë kohë njohën rolin e NCRI-së në paralajmërimin e botës për rrezikun. “Përndryshe, tha ajo, regjimi do të kishte ndërtuar bombat e tij bërthamore në fshehtësi”.
Pavarësisht paralajmërimeve të hershme, ajo theksoi se NCRI-ja u fut në listën e zezë për vite me radhë ndërsa veprimet e regjimit mbetën të pakontrolluara. “Ajo që ne kemi dashur gjithmonë është të rezistojmë — ashtu siç bëtë edhe ju evropianët dikur — kundër fashizmit fetar, i tha ajo Parlamentit. Ne kërkojmë vetëm që kjo Rezistencë të njihet”.
Duke vënë në dukje shtypjen e fundit brenda Iranit, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së përmendi mbi 1,350 ekzekutime që nga gushti 2024 dhe tha se Irani vazhdon të mbajë normën më të lartë të ekzekutimeve për frymë në botë. “Qeveritë dhe mediat perëndimore kryesisht e kanë injoruar këtë realitet të zymtë”, vuri në dukje ajo.
Ajo theksoi protestat e vazhdueshme dhe të përhapura dhe mbi 3,000 operacione nga Njësitë e Rezistencës të udhëhequra nga PMOI gjatë vitit të kaluar. “Askund në botë protestat dhe rezistenca për ndryshim nuk janë aq të përhapura dhe të vazhdueshme sa në Iran”, tha ajo.
Duke e quajtur Korpusin e Gardës Revolucionare (IRGC) një mjet qendror të shtypjes, zonja Rajavi i bëri thirrje Bashkimit Evropian të shpallë përfundimisht IRGC-në si një entitet terrorist. Ajo vuri në dukje se Parlamenti Evropian ka miratuar disa rezoluta që dënojnë shkeljet e të drejtave të njeriut në Iran, por politikat e BE-së ende mbeten të pamjaftueshme.
Fjalimi përfundoi me një thirrje për njohjen e të drejtës së popullit iranian për të përmbysur regjimin. Duke cituar themeluesin e NCRI-së, Massoud Rajavi, ajo tha: “Ne nuk do të kthehemi në të kaluarën, as do të mbetemi të bllokuar në të tashmen — e ardhmja do të realizohet patjetër. Po, një Iran demokratik dhe i lirë”.
Zonja Rajavi përsëriti se NCRI-ja propozon një republikë demokratike të bazuar në barazinë gjinore, përfshirjen etnike, heqjen e dënimit me vdekje dhe një Iran pa armë bërthamore. Një qeveri kalimtare, tha ajo, do t’i dorëzonte pushtetin një asambleje kushtetuese të zgjedhur lirisht brenda gjashtë muajve nga rënia e regjimit.
“Populli i Iranit dëshiron përmbysjen e këtij regjimi, përfundoi ajo. Kjo është saktësisht arsyeja pse unë jam këtu sot”.
Speech at the European Parliament, Strasbourg
What is the Fundamental Issue in Iran?
Seven months have passed since I had the privilege of addressing you here in the European Parliament on the situation in my homeland, Iran, in late November 2024.
Today, I would like to begin by reaffirming and expanding upon the message I shared with you on that occasion.
1.The crisis of overthrow has now engulfed the entire clerical dictatorship — a reality that is visible to all. It is especially evident to those who witnessed the fate of Bashar al-Assad and the turning point in Syria this past December. No one anticipated it, yet it was real, and it came to pass.
2. From the outset, our Resistance made it clear: a viper never gives birth to a dove — and religious dictatorship is inherently incapable of reform.
This regime thrives on exporting terrorism and fundamentalism, relentlessly pursues nuclear weapons, and will never relinquish its uranium enrichment program.
These truths have been proven.
3. We said from the outset that negotiations with and appeasement of this regime would lead nowhere — that it would serve only to buy time and offer the regime new opportunities to strengthen its grip.
This, too, was a reality — and it has been definitively proven.
4.It was our Resistance that, for the first time in August 2002, exposed the clerical regime’s secret nuclear facilities.
At the time, the President of the United States, along with the Vice President, the Secretary of State, and the National Security Advisor, repeatedly acknowledged this fact: that the world had been unaware of the regime’s bomb-making project, and it was the Iranian Resistance that alerted the international community. Otherwise, the regime would have built its nuclear bombs in secrecy.
5. The conclusion is clear: the solution to this war and crisis lies in the overthrow of this regime and regime change by the Iranian people and their Resistance.
Yes, there is a concrete alternative — one with a clear program and a long history of relentless struggle against this religious dictatorship. That alternative is the National Council of Resistance of Iran, which turns 44 this year.
An alternative cannot be imposed from above, as was done a century ago when Britain installed a monarch by appointment. Nor can it be forced upon the people like the 1953 coup d’état by the United States against the nationalist government of Dr. Mossadegh and through repression, executions, and torture.
Had there been a legitimate nationalist and democratic government in place, the course of Iran’s history — and indeed the fate of this region — would have been profoundly different. Khomeini and the mullahs would have never seized power.
Yet the people of Iran and their freedom-loving children never surrendered. We are now in the sixtieth year of struggle and resistance by the People’s Mojahedin Organization of Iran, confronting two dictatorships: the monarchic dictatorship of the Shah and the religious dictatorship of the mullahs.
In this struggle, we have never had a single day of pause or interruption. Likewise, the prisons, torture chambers, and firing squads of both the Shah’s regime and the clerical regime have operated without interruption — until the day they are finally overthrown.
That is precisely why we say: neither the Shah nor the mullahs — the people of Iran will accept no form of dictatorship and demand freedom.
Yes, a free Iran. That is exactly why I am here today.
