Ismet Hajrullahu: Kuvendi i Kosovës, komedia më e trishtë e shekullit
Nëse do të kërkonit ndonjë vend ku përfaqësimi i qytetarëve është shndërruar në një parodi të vetvetes, mos kërkoni më larg se në Kuvendin e Kosovës. Aty ku duhet të ngrihen zërat për të mbrojtur interesin publik, dëgjohen vetëm trokitjet e kartelave të mungesës. Aty ku duhej të hartoheshin ligje që forcojnë shtetin, prodhohen vetëm rezoluta të pakuptimta, që nuk i lexon as vetë autori.
Në këtë institucion që mban flamurin e Republikës, mungesat janë më të zakonshme se vetë ligjërimet. Deputetët, këta shpëtimtarë të kombit me mandat të votës, zhduken sa herë që vendi përballet me çështje me rëndësi kombëtare. Nuk janë as në mbledhje, as në diskutime, as në seanca. Ndoshta janë duke bërë selfiet e radhës. Apo ndoshta, janë shumë të zënë duke kalkuluar grushtin e radhës politik kundër vetë strukturës që i mban aty brenda.
Në vend të përballjes me Serbinë që ndan armë në veri, me Rusinë që infiltron agjentë e prodhon fushata dezinformimi, Kuvendi i Kosovës lufton me rendin e ditës. Një rend dite që rrallë herë arrin të përfundojë, sepse mungon… rendi. Dhe drita. Dhe serioziteti.
Për të mos e harruar ironinë më të madhe: vendi ku duhej të ruhej vullneti i qytetarëve, shpesh kthehet në një arenë ku mbrohen interesat personale, kalkulimet zgjedhore dhe marrëveshjet e pista në prapaskenë. Është kthyer në një trup të paralizuar, që as vetë nuk reagon ndaj alarmit kombëtar që bie përditë.
Në shtete të tjera, Kuvendet luftojnë për liri, për drejtësi, për reformë. Në Kosovë, duket se lufta është për stola, privilegje dhe protagonizëm. Dhe ndërkohë që agjentët e Beogradit dhe Moskës ndajnë rolet në dramën e radhës, Kuvendi ynë hesht. Hesht me një nivel mjeshtërie të tillë që do t’i bënte zili edhe një akademi teatri absurd.
Çfarë është ky institucion që paguhet për të bërë asgjë? Një sallë me mikrofonë të heshtur. Një skenë ku të gjithë janë aktorë, por askush nuk e luan rolin e përfaqësuesit të popullit. Dhe ndërsa Republika tronditet nga rreziqe reale — politike, ushtarake, ekonomike — këtë shtëpi të popullit nuk e trondit asgjë. Sepse kur nuk sheh, nuk dëgjon dhe nuk vepron, s’ka për çka të shqetësohesh.
