Argëzon Sulejmani: S’negacion
E lexoj Sidranin për Srebrenicën
Thotë s’shkëputemi dot nga e kaluara
Kemi fëmijët, motrat e vëllezërit atje
E vërtetë, le të na e thonë këta parlamentet
E kësaj kohe bajate e lëngate
Si mundka një nënë ta zhbëjë fëmijën
Ta lërë atje në të kaluarën për hir të
Së ardhmes dhe të vazhdojë me jetën
Si një procedurale parlamentesh
Që kundërmojnë nga rropullitë dhe jargët
Se na qenka punë miratimesh e dekretesh
Titulli nënë a baba, motër a vëlla
U bënka, u zhbënka aty për aty
Si gradat në cepat e një kostumi ceremonial
Mund të mos e kem fare me botën
E kam me të mitë unë
Dhe në pyesni se kush janë të mitë
Janë ata me të cilët më lidh te fyti
Gulçima e gjakut dhe fatkeqësive
Nga e kaluara që le të mos e bëjë
Të ardhmen por është nëna e të sotmes
Dhe nëna s’është një titull tryezash
As sallash plenare surrealiste
Me të mitë e kam edhe më
Me ata që do duhej të më lidhte
Gjaku dhe fatkeqësitë
S’mund t’i kem vëllezër përderisa
Mohojnë gjakun
S’mund t’i kem miq përderisa
Mohojnë fatkeqësitë.
