Dalinë Arifi: Nuk po mjafton
A u bo boll tu i vra ndjenjat
Tu e shtrydh zemrën.
Shpirti tu ia marr jetën.
A mjafton kjo largësi?
Me kuptu se s’kam jetë pa ty.
*
Eh, sa malli shkoj rrnojave t’harrume!
E mua m’gjeti prapë tu t’dasht!
Me frymën e fundit para vdekjes,
Në kornizën e shpirtit, portreti yt.
*
A u bo boll tash tu t’dasht!
A din edhe ti me dasht?
Apo, hala ndjenja thrret…
Si një e tretun në çmendi!
Jo s’u bo boll asnjëherë.
Unë vazhdoj me t’dasht ty!
*
Nuk po mjafton ëndrra me t’pas.
Du me kenë afër meje.
Se me ty kam plot një parajsë!
