Irena Dragoti: Planetare
Mëngjes…
Kurorat gjumashe të bredhave,
strukur ndër qeshje resh,
gjerbojnë ditën me lotë halorësh,
mbi ngjyra fshehjesh!
Dielli, rrugëpushtuar,
ngushëllohet në mua!
*
Më përmbytin mendjen, shirat gri
Të pata frymë,
dhe fjalën… dritë
Tani këndohesh si himn fitoresh
në një zjarr të madh që ndriçoi shkurt
Netët kam plot zhurma
dhe zgjimet rënkojnë
kam humbur farin
t’i gjej bregun, dashurisë.
*
Kështu u mbath dhe ky mëngjes,
si ngurim njerëzor.
U fola reve, ca fjalë mjegullash,
të parrokshme për ty!
*
Ky mëngjes sa një shkëmb rëndon!
