Ismet Hajrullahu: Don Lush Gjergji, rilindasi i fundit i shpirtit shqiptar
Në historinë e një populli, rrallëherë shfaqen figura që nuk i përkasin vetëm një epoke, por që e tejkalojnë kohën dhe bëhen pjesë e ndërgjegjes së përhershme kombëtare. Don Lush Gjergji është njëri prej tyre. Ai nuk është thjesht një prift, një autor apo një studiues i përkushtuar, por një zë i rrallë që ka ruajtur të paprekur frymën e rilindjes shqiptare në shekullin XXI. Në një kohë kur idealet shpesh zëvendësohen me interesa të ngushta, Don Lushi ka qëndruar si një shtyllë e palëkundur e vlerave të vërteta: besimit, dijes, përkushtimit dhe dashurisë për Zotin, njerëzimin dhe kombin.
Ai mbetet një ndërmjetës mes shpirtit dhe historisë, duke ndërtuar një urë të fuqishme ndërmjet trashëgimisë fetare dhe vetëdijes kombëtare. Kisha, në vizionin e tij, nuk është vetëm vend lutjeje, por edhe hapësirë reflektimi, edukimi dhe kujtese, një vend ku fjala shqipe kumbon për mirësinë, dashurinë dhe tolerancën, si një gjuhë e bekuar nga vetë Zoti.
Me dhjetëra vepra të shkruara, veçanërisht mbi jetën dhe misionin e Shën Nënë Terezës, ai ka artikuluar një filozofi të thellë të shërbimit dhe përulësisë, duke e kthyer figurën e saj në një pasqyrë të shpirtit shqiptar që vepron me dinjitet në botë. Ai ka dëshmuar me fjalë dhe vepra se kush janë shqiptarët: një popull paqësor, me vlera, të bekuar nga Zoti.
Në diskursin publik, Don Lush Gjergji nuk ka ndjekur rrugën e pompozitetit, por ka zgjedhur fjalën e qetë, kuptimplotë, me shumë mirësi e dashuri për njerëzimin. Ai asnjëherë nuk ka folur për të bërë përshtypje, por për të lënë gjurmë të thella në themelet e lashtësisë së kombit shqiptar.
Në një shoqëri që shpesh lëkundet mes harresës dhe imitimit, ai ka ruajtur autenticitetin e mendimit dhe pastërtinë e qëllimit. Ka qenë gjithmonë mbrojtës i dialogut ndërfetar, duke e kthyer fjalën e tij në një instrument pajtimi e tolerance, duke i thënë “jo” përçarjes dhe vëllavrasjes.
Don Lush Gjergji nuk është një figurë që duhet thjesht respektuar për kontributin e tij fetar. Ai është një personalitet mendjendritur, me një shpirt të përkushtuar dhe një zë i ndërgjegjes që ka ndikuar në formimin e një kulture shpirtërore shqiptare. Ai ka qenë dhe mbetet një pikë referimi për ata që kërkojnë kuptim, rrënjë dhe dritë në një botë që shpesh i ka humbur këto orientime.
Në këtë kuptim, ai nuk është thjesht trashëgimtar i rilindasve. Ai është vetë rilindasi i fundit, sepse vazhdon të veprojë me të njëjtin idealizëm, me të njëjtën besnikëri ndaj kombit dhe me të njëjtin përkushtim ndaj së vërtetës.
Në historinë e Kosovës dhe të shqiptarëve në përgjithësi, Don Lush Gjergji do të mbetet si një figurë që nuk u përkul para kohës, por e përkuli kohën përpara vlerave. Ai është një kujtesë e gjallë e asaj që mund të jetë njeriu kur përkushtohet ndaj së vërtetës, ndaj dashurisë dhe ndaj shërbimit për kombin dhe njerëzimin.
Don Lush Gjergji, me fjalën e tij të drejtë dhe shpirtin e pathyeshëm, ka hyrë në panteonin e ndërgjegjes kombëtare si një nga zërat më të ndritur të kohës sonë.
