Dita e Paqes: Regjimi Iranian, Armiku i Stabilitetit Global
21 shtatori, i shpallur për herë të parë në 1982 si Dita Ndërkombëtare e Paqes, u krijua për të theksuar solidaritetin global kundër luftës dhe dhunës. Qëllimi i saj është të sigurojë ndihmë humanitare për viktimat e konflikteve dhe terrorizmit, si dhe të promovojë sigurinë dhe stabilitetin në të gjithë botën.
Ndërsa “paqja” është një aspiratë universale, kuptimi i saj mund të ndryshojë në varësi të konteksteve kulturore, sociale apo fetare. Nga çarmatimi dhe mosndërhyrja në punët e kombeve të tjera deri te mbrojtja e të drejtave të njeriut dhe stabiliteti, paqja është shumëdimensionale dhe duhet të mbahet në praktikë, jo vetëm në fjalë.
Një Ditë e Shënuar nga Kriza dhe Lufta
Këtë vit, Dita Ndërkombëtare e Paqes mbulohet nga krizat në rritje në të gjithë Lindjen e Mesme dhe globin. Miliona njerëz vazhdojnë të vuajnë nga lufta shkatërruese dhe dhuna e sponsorizuar nga shtetet. Sipas raporteve ndërkombëtare, më shumë se 60 milion njerëz janë zhvendosur në vitet e fundit, duke e bërë këtë krizën më të rëndë të refugjatëve që nga Lufta e Dytë Botërore. Midis tyre, mijëra fëmijë janë privuar nga arsimi dhe e ardhmja.
Faktori më destabilizues në këtë trazirë të vazhdueshme është regjimi klerik në Iran. Si roje vetëshpallur e ideologjisë ekstremiste, Teherani është sponsor i principal shtetëror i terrorizmit dhe arkitekt i luftërave me proxy në të gjithë rajonin.
Teherani: Kërcënimi më i Madh për Paqen Rajonale dhe Globale
Regjimi i Iranit, përmes Korpit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) dhe forcës së tij terroriste Quds, drejton milica proxy në Siri, Irak, Liban dhe Jemen. Përfshirja e tij përfshin financimin dhe armatimin e milicave, destabilizimin e qeverive dhe zgjatjen e luftërave shkatërruese. Programi i tij i raketave balistike, në shkelje të rezolutave të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, dhe marrja pengjore e shtetasve të huaj nënvizojnë më tej natyrën e tij si kërcënim për paqen ndërkombëtare.
Kjo nuk është një strategji mbrojtëse, as ushtrim i pushtetit legjitim. Luftëtarizmi i regjimit klerik rrjedh nga dobësia e tij themelore e brendshme dhe frika nga kryengritja e popullit të tij. Eksportimi i terrorizmit është mjeti i regjimit për mbijetesë.
Thirrja e Rezistencës Iraniane
Rezistenca Iraniane ka denoncuar prej kohësh rolin shkatërrues të diktaturës klerike. Ajo ka afirmuar në mënyrë të vazhdueshme se paqja, demokracia dhe stabiliteti në Lindjen e Mesme janë të parealizueshëm për sa kohë që ky regjim mbetet në pushtet.
Më 8 prill 2025, në një mesazh për një mbledhje të Senatit të SHBA-së me titull “Politika e Iranit”, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, Maryam Rajavi, deklaroi: “Politika e eksportimit të terrorizmit dhe fundamentalizmit është përcaktuar qartë në Kushtetutën e regjimit. Përvoja e 46 viteve të fundit tregon se ky regjim nuk mban premtimet dhe betimet e tij. Në 1988, Khomeini deklaroi se lejohet të shkelet kontratat dhe madje detyrimet fetare për të ruajtur regjimin. Në dekadën e parë të këtij shekulli, pas zbulimit të faqeve sekrete të armëve bërthamore të regjimit nga NCRI, Khamenei madje ra dakord të mbyllë faqet e pasurimit të uraniumit. Megjithatë, një vit më vonë, ai theu të gjitha vulat dhe zgjodhi aktivitetet bërthamore të regjimit.”
Në një mesazh tjetër për një konferencë të mbajtur në Senatin e SHBA-së më 26 tetor 2023, ajo theksoi më tej: “Pajtimi me regjimin e mullave është shkatërrues. Vite më parë, bota e kuptoi se ky regjim nuk mund të reformohet, as nuk do të ndryshojë sjelljen e tij. Bota tani duhet të pranojë se regjimi iranian nuk mund të pajtohet as. Çdo koncesion i dhënë regjimit do të ushqejë më shumë lufta. Një përfundim tjetër është se asnjë zgjidhje në Lindjen e Mesme nuk do të ketë sukses nëse nuk synohet koka e gjarpërit në Teheran.”
Rezistenca si Zëri i Paqes
Në këtë Ditë Ndërkombëtare të Paqes, është thelbësore të nxihen në pah jo vetëm armiqtë e paqes, por edhe avokatët e saj të vërtetë. Rezistenca Iraniane, përmes platformës së saj demokratike dhe Planit Dhjetëpikësh për një Iran të lirë, ka premtuar të krijojë një republikë të bazuar në demokraci, barazi dhe bashkëjetesë paqësore me vendet fqinje dhe komunitetin ndërkombëtar. Kjo vizion bie në kontrast të ashpër me politikat shkatërruese të regjimit klerik. Ajo tregon se paqja është si e mundur ashtu edhe e arritshme.
Rruga përpara
E ardhmja e paqes në Lindjen e Mesme varet nga heqja e regjimit iranian, burimi kryesor i paqëndrueshmërisë dhe konfliktit. Një Iran demokratik, i lirë nga tirania e çdo diktature, do të hapë rrugën drejt bashkëpunimit, vëllazërisë dhe prosperitetit të përbashkët në rajon.
Në këtë Ditë Ndërkombëtare të Paqes, mesazhi është i qartë: për sa kohë që diktatura klerike mbetet në pushtet, paqja do të mbetet e parealizueshme. Vetëm me rrëzimin e saj dhe krijimin e një Irani të lirë dhe demokratik, mund të ngritët flamuri i bardhë i paqes mbi një rajon të gjatë të djegur nga zjarri dhe gjaku.
