Poezia e Stefan Simic, në shqip nga Argëzon Sulejmani
Nga Stefan Simic (1990, Loznicë, Serbi), poet, shkrimtar dhe interpretues letrar. Ka botuar disa përmbledhje me poezi dhe është i njohur për fjalën e tij të sinqertë dhe poetike.
BESA E BEKIMIT
Bekim Fehmiu tregonte anekdota për kohën kur si student përvidhej në transportin urban
Kthehej nga fakulteti pak para mesnatës
Dhe rrugonte këmbë deri te shtëpia sepse nuk kishte para.
Konduktorët e poshtëronin dhe e flaknin jashtë
Ai betohej dhe besatohej se do bartte qymyr, do punonte dhe fitonte
vetëm që të mos poshtërohej më,
Ose do të merrte para nga të tijtë, të cilët gjithashtu nuk kishin
Kjo do të ishte më e mira
Jo që tu tregosh të tjerëve sa vlen,
Por që vetes tënde t’ia dëshmosh këtë
Duke paguar vlerën që bartë çmimi, pavarësisht varfërisë në të cilën gjendesh
Veç atëherë askush nuk do të mund të të thonte asgjë
Dhe në çdo çast do të mund të ngriheshe
Largoheshe
Në të kundërt
Gjithmonë me arsyetime, kërkimfalje, lutje për mëshirë
Kësisoj
E di se sa je dhënë dhe investuar
Është dhe ajo storja se si Bata Stojkoviqi vazhdimisht e fyente Bekimin
Me “nënën shiptare”, sa ishin studentë
Muaj me radhë kështu, derisa Bekimi nuk e kishte zhdepë
Dhe prej atëherë Bata ndaloj së ofenduari…
Secili ka një gjuhë që e merr vesh
Vetëm duhet gjetur mënyra e kumtimit
Bekimi, gjithashtu, u kushtëzua në Hollywood që të ndryshonte emrin dhe mbiemrin
Që emri t’i vinte më tingëllueshëm në shqiptim
Ai nuk hoqi dorë
Ose do t’i shënohej siç e kishte ose do ta refuzonte rolin
Ngjashëm e kishte dhe me aktrimin
Kur tha se ky ishte fundi, përfundoi, dhe këtë në vitet më të mira
Nuk mund të luante derisa populli i tij vritej
E pat dhënë besën
Dhe nuk e shkelte dot
Po besa jonë çfarë mund të jetë?
A kemi ne besë?
Apo gjithçka është varja
Sido që të jetë
Mungon Bekimi
Mungojnë historitë me besat e Bekimit
Karakteri i tij
Që nuk thyhej nga kushdo
Dhe që nuk jepej kollaj
Mungon gjithmonë dhe përgjithmonë.
NJERËZ QË S’IA DALIN TË RRIJNË VETËM
Njerëzia kanë gjithçka:
Kurse, fakultete, diploma…
S’ka ku që s’kanë qenë, s’ka ku që s’kanë mbërritur.
Veçse s’kanë mjaftueshëm vite me veten.
Dhe kjo vihet re menjëherë tek ata.
Sa shumë brenda sistemi,
sa pak brenda vetvetes.
Prandaj gjithnjë vrapojnë për diku, nxitohen.
Sikur gjithçka do të dështojë, dhe ata vetë, po po të mos mbërrijnë
Në manifestim, në seminar, në çdo marrëzi që reklamohet.
Grumbullojnë pikë, në vend të thelbësores.
Aplikacioni iu ka zëvendësuar instinktin dhe intuitën.
Më shumë shohin në telefon se në shpirt.
Nuk bëjnë dot pa zhurmë,
në vend që të mos bëjnë dot pa qetësi.
Me mua është ndryshe
Jetoj njëfarë paqeje timen,
që do ta jetoja në secilin shekull.
Nuk i besoj shenjat përbri rrugës që m’i ofron kapitalizmi.
Ai s’kërkon qetësinë tonë, por vëmendjen tonë.
Besoj në shenjat që m’i ofron shpirti.
E që ta dëgjoj —
duhet së pari veten ta dëgjoj.
Jo gjithëkënd e këdo.
Shumica nuk të flasin për të të çliruar,
por për të të shitur diçka.
Prandaj unë jam më shoqëror kur jam vetëm.
Sa më shumë njerëz — aq më pak unë.
Vetmia s’më ka mësuar vetëm të flas,
por edhe të dëgjoj.
Më ka dhënë lirinë të jem vetvetja.
Të mos turpërohem nga trishtimi,
por ta shikoj në sy.
Të bëj miqësi me të,
jo si me diçka tragjike,
por si me diçka madhështore.
Prandaj mund të shkruaj nga thellësitë më të largëta.
Jo sepse kam qenë kudo,
por sepse kam qenë — me veten time.
E për këtë ndonjëherë s’kërkohet diçka e madhe.
Veç ta fikni telefonin,
ta shuani dritën,
ose thjesht të niseni —
aty ku vetë këmbët mund t’ju çojnë.
Në këtë labirint të përhershëm detyrimesh,
njeriu do që të arrijë kahmos,
dhe arrin.
Por veten – e humbet diku.
Prandaj është e vështirë të punosh në korporata,
ku turma të rri gjithnjë mbi kokë,
dhe mundesh gjithçka — veçse të jesh vetëm.
Të shohësh brenda vetes,
ose në largësi,
pa të pyetë dikush:
“Çfarë ke? Ndjehesh mirë?”
Jam.
Dhe do jem.
Vetëm nëse më lini të qetë.
Çka jetojmë — atë përjetojmë.
Sa më shpejt këtë ta kuptosh,
Do ta kesh më të lehtë.
ATO DIKUR I DONIN POETËT
Së fundmi një aktoreje i pata kushtuar një poezi.
Ia dërgova në inbox, e kishte parë.
Në vend të një zemre apo llajku – as “faleminderit” nuk më tha.
Në një kohë tjetër,
do të kishim dalë shëtitje nëpër Kalemegdan,
ose shëtitores buzë Danubi, teposhtëzës pranë lumi
do t’i kishim ngarendur njëri-tjetrit më të bukurat fjalë.
Një tjetrës i pata kushtuar mbi njëzet poezi.
Mendoj se nuk e di asnjë varg nga to.
Mblidhte vetëm foto me filtra…
Ç’i duhen asaj fjalët e mia –
kur askund nuk thuhet që fjala është për të.
Gratë nuk duan të jenë më në poezi.
Më mirë ju vjen koleksioni i ri i grimit
ose të paktën një telefon i ri.
Një shoku im artist
i kishte dhënë të dashurës paratë e fundit
për silikonin në buzë.
Po më thonte që ia kishte vlejtur më shumë
se gjithçka tjetër e dhënë deri atëherë.
Si mund ta duash një grua
që nuk ka asnjë libër poezish në shtëpi?
Jepi diçka praktike.
Diçka që ka çmim, që mund të shitet…
Më pas ankohen
se si është e ftohtë, pa dashuri kjo botë.
Por nuk u janë dhënë mjaftueshëm ëndrrave pranë poetëve,
por pranë “Amigi Show” dhe të ngjashmëve terroristë shpirti,
që cënojnë thelbin me zhurmë dhe zbrazëti shpirtërore.
Vajzat që dikur lexonin poetë
tani janë gjyshe,
dhe u bëjnë “like” fotove të mbesave të tyre
në Instagram, Facebook.
Të gjitha janë bukuroshe.
Si gjyshet e tyre, dikur.
Bukuria kalon, shpirti mbetet.
E çfarë këtyre mund t’u mbetet –
nuk guxoj as ta imagjinoj.
