Zana Tako: Jeta në udhëkryq
Tregim
“Fillo edhe njëherë nga fillimi”!- kumboi zëri i tij në qetësinë e dhomës. Por ajo u struk edhe më shumë në qoshen e saj. Tundi kokën në shenjë mohimi. Nuk i pranonte urdhërat, e toni i zërit të tij ia forcoi edhe më shumë mendimin e kundërshtisë.
“Mos më bëj ta ngre zërin përsëri”! – u dëgjua tek foli me ton edhe më të prerë. Por ajo përsëri tundi kokën duke ngulur sytë mbi fytyrën e tij.
Fytyra e tij ishte e akullt, pa shprehje. Dy sy të vegjël, si zari i tavllës tek hidhet e rrokulliset. Ashtu edhe sytë e tij, rrokulliseshin sa nga një anë në tjetrën duke bërë të dukej i shpërqëndruar. Buzët e holla nxirrnin tinguj paksa të çjerrë, si gërvishtja e derës kur hapet e mbyllet.
Ajo grua e duruar por aspak e përulur, po i tregonte edhe një herë, se jeta e saj nuk ishte në dorën e tij, se fati i saj ishte zgjidhur njëherë e përgjithmonë nga duart e tij. Por ai nuk donte ta lëshonte, ndaj e mbante me të gjitha fuqitë e qenies së tij, për ta përkulur e përulur shpirtin e saj të lodhur tashmë, por jo të dobët.
Ia njihte mirë kokëfortësinë, ashtu siç ia njihte mirë edhe vlerën e shpirtit të saj, e kur i barazonte, dilte i humbur. Humbja ia mpinte arsyetimin, ndaj kërkonte ndihmë tek të bërtiturat, ngritja e zërit, kërkesa e llogarisë së rreme, pasi ajo gjendej gjithmonë në fillim e jo në fund siç do dëshironte ai, burri që po e humbiste atë, me të cilën mendonte se do të kalonte jetën. Por vetë jeta po i mësonte, se nuk mjafton të jesh vetëm burrë, vetë jeta po i mësonte, se burrëria nuk matej tek forca, por tek mençuria.
Mençuria të bën burrë me karakter të fortë. Mençuria çliron muskujt e kundërshtisë, qetëson e nuk trazon tufane grindjesh e zënkash pa shkak. Mençuria nuk është gungë mbi kurrizin e burrit, por është bukuria e shpirtit të tij.
U ul në poltronin e tij përballë saj. Ndjeu se duart po i dridheshin. Hodhi vështrimin jashtë dritares. Vjeshta sapo kishte filluar. Shihte gjethe me dy ngjyra, herë të verdha e herë të bronxta. I krahasonte me mendimet e tij, herë të ndezura e herë të vakta.
Afroi dorën tek shishja e uiskit. Mbushi një gotë dhe filloi ta rrëkëllente ngadalë. E shoqja e shihte dhe nuk fliste. Priste… as vetë nuk e dinte se çfarë priste. Fjalët i rrokulliseshin njera pas tjetrës e ktheheshin përsëri pa lëshuar asnjë tingull.
Ajo u ngrit lehtë nga vendi ku qëndronte dhe u drejtua për nga dera.
“Prit”! – foli ai pa u ngritur nga vendi. Dora që mbante gotën u lëshua si e pajetë. Gota u rrokullis duke lëshuar tinguj vajtues. Era e uiskit u përhap nëpër dhomë. Ajo u step për një çast, por nuk e ktheu kokën. Ishte e bindur se do ta hapte atë derë e do të dilte prej aty, e sigurt, se liria e saj vlente më shumë se gjithçka tjetër. Pa lirinë vlera e saj do të zhdukej njëlloj me hirin kur e merr era. E teksa ai qëndronte gjysmë i mpirë në poltronin e tij, ishte i bindur se ajo nuk do të kthehej më kurrë. Ndjeu se pritja do të bëhej bashkëudhëtarja e tij e ai do vështronte i ulur në të njëjtin poltron çeljen e gjetheve të pranverës, dhe rënien e gjetheve të vjeshtës…
24 nëntor 2025.
