Ruzhdi Gole: ENDE MIRDITAS

Cikël poetik

KAHJE

Vrull lulëzofsh!

Lulëzofsh qetë…
valë e tingujve
zemërmirë
harlisje
haresh…

Vrull lulëzofsh!

KAMBANË DRITE

Një kambanë e madhe
dukej zhdukej
në sheshin katror
të qytetit
nga qielli zbriste
kur i luteshin të tijtë
të tijtë… etërit.

Kur i hakërroheshin
kambana arratisej
bjeshkëve
në Orosh,
prej saj aty buisnin
këmbanëza prej drite
tek secila kullë në gjoks.

Një kambanë e madhe
pa rreth katror
brohoret
në mes të qytetit,
bijtë e dikurshëm
etër u bënë
dhe ndonse kryqe
mbajnë në dorë
s’ngjajnë me etërit…

LOTË GURI

Para kësaj kulle
t’i bindem heshtjes
t’u bindem shkulmeve?

Mos hyr brenda, mos,
kjo kullë e braktisur
qan gurët e saj
acar mbi gjoks.

Hyj brënda,
tehu i asgjësë
s’më sheh, e shoh
borë në fyt, kryqi dhëmb.

Në veriun ende ngrirë
tek kjo kullë mesnate
lart poshtë kryet
pak përpjetë

Oroshi
kreshtëthatë
përtyp paqe
urinë
e dhjetorit 2025.

TJETËR GJEOGRAFI

Afro, para gjysëm shekulli
verior jetova, jo i gjithi,

pas gjysmë shekulli
gishtat e njerës dorë
i shkund plot farëra
vis veriu
veri visi.

Në veri jetojnë rrënjë
të fisit tim dibran
ndër veriorët,

këmbadorës më kanë ndjekur
dallgët pa u tremb’ pa tremb
rrasën e priftit

më kanë ndjekur
pyjet e e Kuzhnenit
pa ia mpirë jugut kurorën.

Afro para gjysëm shekulli, jo i gjithi
pas gjysëm shekulli afro i tëri
prej rreziqeve dhe thëllimit
prej valës kreshtës
eci përsëgjati

vdekjes
përsëgjëri.

RRËSHEKË PYLLNAJE

Ura drithëron mëngjesin,
tuneli pikon rrëshekë
nga kryet,
gjithçka e kapërxyem
mes terri
k’tij terri lind rrit rrëmuje.

Buzëhoneve
gurët e bardhë
kilometrikë
në mes
me shenjë të kuqe
janë sy të ndezur
qepalla
nuk kanë
jehin timbrikë
t’afrojnë
vemendje
pëshpërisin buzëve.

Mëngjesi freskon
këllqet e urës,
borëra dhe rreze
shkund çdo bjeshkë,
pyllnajave nuk jam
por në Durrës
dhe çdo çast
në një tjetër vend.

GRAFI RRUGE NË OROSH

Rruga duket e ndërliqur tek kryqet
me marrje mendsh, e zbehtë
nga ky fat shëndetlig,
ka nevojë urgjente
për kirurg
mund të ketë
thyerje
s’ka nevojë
për
operacion
plastik.

Rrugët zihen, heqin keq
përkrah njëra – tjetrës
nuk zihen rrugët
por brengat
hapa
mbi to,

as hapat nuk zihen
por frymorët
verdhët dyll
cene sysh
shenjat

frymorët
e mugët
plot llohë.

Ndërkaq rrugënaja
bjeshkëve kallet
gulçe – gulçe,

zbathuri
jep shpirt

e ve, vejushe…

FESTË E VOGËL

Koka daulle
përpjetë hidhet
s’përmbahet, nuk shkulet.

Koka def
për qejfe vërsulet
lutje rrudhet, përqesh.

Gracka mbi grackë
daullja mbi kokë…

Koka lart… bjeshka mbi korb…