Arjan Kallço: Takim me poeten Claudia Piccinno
Claudia Piccinno është mësuese, poete dhe përkthyese; jeton dhe jep mësim në veri të Italisë. Ajo është e përfshirë në mbi 100 antologji dhe është anëtare e jurisë në shumë çmime letrare kombëtare dhe ndërkombëtare. Ka qenë Drejtoreshë Kontinentale për Evropën në World Festival Poetry nga prilli 2019 deri në shtator 2021 dhe përfaqëson kulturën e Stambollit në Itali si Ambasadore e Shoqatës Artistike Ist Sanat.
Ka botuar 41 libra poetikë, ndërmjet përmbledhjeve të saj poetike dhe përkthimeve në gjuhën italiane të veprave të poetëve të tjerë.
Në vitin 2016, në Stamboll, iu dha çmimi prestigjioz “Stelë e Rozetës”; gjithashtu ka fituar Çmimin Letrar Naji Naaman 2018, çmimin “Ikona Botërore për Paqen” nga WIP në Ondo City (Nigeri) në prill 2017, Ikonë Globale 2020 nga Writers Capital International Foundation, Drita e Galatës (Turqi, 2021), Sahitto Ndërkombëtare (Bangladesh, 2021) dhe çmimin e Festivalit Aco Karamanov në Radovish (Maqedonia e Veriut, 2021).
Ka fituar rreth 250 çmime në Itali për poezi dhe merita kulturore. Poema e saj “In Blue” është realizuar në një stelë prej majolike, e vendosur në shëtitoren bregdetare të Santa Caterina di Nardò (LE).
Ajo është redaktore evropiane e revistës letrare ndërkombëtare Papirus (Turqi) dhe e Atunis. Është përgjegjëse për poezinë në revistën italiane Gazeta e Stambollit, e botuar në Turqi nga komuniteti italian. Gjithashtu bashkëpunon me revista elektronike dhe gazeta letrare si Menabò, Verbumpress dhe Il Porticciolo.
Nëna ime
I çmenduri zhvishet
nëpër rrugë,
është ai që qesh gjithmonë
në varrime
dhe i mbështjell në konfeta
fyerjet.
Të çmendurit i mohohet
çmenduria,
e mbajnë me kyç
natën në vigjilje të Krishtlindjes
që të mos ia recitojë
“Pushimin e përjetshëm”
Foshnjës Hyjnore.
I çmenduri këndon në çdo kryqëzim,
rregullon trafikun
e zogjve shtegtarë
dhe nëse e thërret,
kthehet vetëm ndaj nofkave:
“Kryqhyjnor”
“Shtatë bukuri”
“Pistoleri”
“Kitaristi”.
I çmenduri flet
me televizorin,
i zhyt syzet në puré
dhe kur humbet rrugën…
çdo grua që takon
e thërret: «Nëna ime».
Nerina
Pedalonte Nerina me biçikletë,
shtirej sikur nxitonte pak
Pedalava la Nerina in bicicletta,
simulava la Nerina poca fretta.
Plumbat i ciknin shalëm
zemra kuiste në kosh.
Kapërdiu mesazhe dhe bojë shumë herë
që fjalët të mos dilnin me forcë.
Nuk i pëlqente Nerinës të kujtonte
frikën e vrapit në grazhd
shkëlqente sërisht në sytë e saj
adrenalina e kundërshtimit
dhe përdridhej euforia e revolucionit.
Këtë epitaf donte Nerina
-Nuk bëra asgjë të veçantë
forca e emancipimit
duhet të bëhet guxim i zakonshëm!
Kryqëzuar në kurriz
Spirale rrethore në shpifjet e tjetrit
e vunë me shpatulla mbi një kryq.
Vdiq kështu,
e vrarë nga rrenat,
e poshtëruar nga ndrikullat
e shpurës së saj.
Krenar shikimi i saj
drejtuar nga Zoti
për të gjitha shtrigat
që përfunduan në turrën e druve
për të gjitha martiret
e mediokritetit të botës.
Ia mohoi buzëqeshjen
atij që ia drejtoi gishtin
duke veshur shaminë
e nënshtrimit.
U largua kështu
e kryqëzuar nga shpatullat.
Tungjatjeta Gazelë
Për një tas me ujë
më bleve
dhe nën komandën tënde mbeta.
-U bëra një fëmijë ushtar,
“gazela e shkretëtirës” më quajte.
Armë dhe munizione
Torba dhe ilaçe.
“Si urdhëron zoti kolonel
nuk iu përgjigja thirrjes tuaj të fundit”.
Në çast në ajër u hodha
dhe në në zjarrin përfundimtar gjeta pastaj
sytë e zinj të motrës sime,
fytyrën e ëmbël të nënës sime Bela,
biçikleta ime pa shalë
ati im që më thoshte “Tungjatjeta gazelë”.
Xhaxha Torja
Pak dhe të përshtjella tregime lufte
ia kursente fëmijës
që i ndiqte hapat
zvarrë dhe të lodhur.
Akrobat i ngathët
u ngrinte kurthe në fusha
laraskave vjedhacake
dhe sheshohej i qetë
në mes të manaferrave
si i përfshirë në llogore.
Shkopi për t’i shkundur ullinjtë
u kthye një ditë bajoneta e tij
përgjatë lumit Piave
dhe pëshpëriste emra
të pathirrur kurrë.
Bërtiti duke qarë “në strehim, në strehim”
dhe unë e dallova
në pluhurizën e kujtesës
që kërkonte shokët e humbur.
Xhaxha Torja fshinte në një sirtar
llahtaret e jetuara dhe vlerat e tradhtuara.
Xhaxha Torja nuk dinte të lexonte, as të shkruante
dhe ecte ngadalë
kur gjumi i përjetshëm
e thirri me ngulm në udhëtimin e tij.
Dhimbja që mbaj brenda
E dëgjoja e sapolindur
në atë djep të riparuar.
E dëgjoja në bregun
e një plazhi të pandotur.
Nga rrënojat ti më thërrisje
-vrapo, jepi, eja me ne!
Qëndroja e zhytur dhe e trishtuar
pa asnjë zgjidhje.
Jam ende ajo fëmija
në një plazh të shfytyruar.
Nuk ka emër dhimbja ime
asnjë padron, asnjë ngjyrë.
E ndjej prepotente
kur lexoj në mendje
dhe përsëri ulem në breg
si kërmilli në guackë.
Nuk ka emër as padon
kjo çantë mjaft e rënduar.
Nëse e braktis do të mbetem vetëm
e zbrazët brenda
prapë, prapë.
Përktheu nga origjinali: Arjan Kallço.
