Elta Milori: Pse detyrohemi të ikim e të gjejmë zgjidhje në Strasburg?
Pse detyrohemi të ikim e të gjejmë zgjidhje në Strasburg? Sepse drejtësia këtu ngec.
Në një shtet normal, qytetari nuk do të duhej të udhëtonte procedurialisht deri në Strasburg për të gjetur drejtësi. Në një shtet normal, Gjykata Kushtetuese vendos, nuk numëron vota të barabarta dhe nuk prodhon heshtje juridike. Por kur drejtësia ngec, kur vendimet 4 me 4 kthehen në normë dhe jo në përjashtim, sistemi nuk funksionon më. Ai thjesht shtyn përgjegjësinë.
Na thuhet të respektojmë procedurën, të kalojmë çdo hallkë, të presim. Por çfarë ndodh kur çdo hallkë nuk zgjidh, por bllokon? Kur proporcionaliteti humbet kuptimin, siguria juridike shndërrohet në iluzion dhe balanca e pushteteve mbetet vetëm një formulë në Kushtetutë?
Vendimi 4 me 4 për pezullimin e një funksionari apo qytetari të thjeshtë në punën e pronën e vet, nuk është kompromis institucional. Është dështim institucional. Sepse Kushtetuta nuk ka nevojë për aritmetikë; ka nevojë për gjykim. Dhe kur gjykimi mungon, sistemi lë pas një plagë të hapur. As faj, as pafajësi, as drejtësi.
Strasburgu nuk është shpëtim emocional. Është aktakuzë ndërkombëtare ndaj një sistemi që nuk arrin të prodhojë zgjidhje. Çdo çështje që shkon atje është provë se brenda vendit drejtësia ose nuk guxon të vendosë, ose nuk di ta bëjë.
Ironia më e madhe është kjo që për të mbrojtur shtetin e së drejtës, duhet të dalim jashtë tij. Jo sepse nuk besojmë te sovraniteti, por sepse sovraniteti pa drejtësi është vetëm pushtet i zhveshur nga përgjegjësia.
Prandaj po, shkojmë në Strasburg. Jo nga dëshira, por nga nevoja. Jo për të anashkaluar sistemin, por sepse sistemi anashkalon vetveten. Dhe kur peshorja këtu ngec, dikush duhet ta mbajë drejtësinë në ekuilibër.
E ai dikush, sot për sot, është Strasburgu.
