Odise Kote: SHKOVA DHE NUK TË PASHË…

 

 

Shkova ndë udhë të mendjes dhe s’të pashë …

Pas çdo kthese – kujtese, myshk i përhimtë.

S’e gjeta as të çarën në mjegullinën e bardhē.

Sepse ty askush nuk të harron gabimisht …

 

 

 

Do kalojë edhe kjo! Gjyshja ime thoshte,

Dhe ngrinte e palëvizur nē celuloid.

Memoria që zbehej, tretetj, shpirtërohej,

Krejt si dëbora përmbi Trebeshinë.

 

 

 

Vetmitar do pres shira egër – butë maji.

Shenjat e çuditshme atje larg në horizont.

Ndoshta pikturohesh në kujtesë të mallit,

Sepse ty gabimisht askush nuk të harron…

 

 

 

Shkova udhës së kroit dhe nuk të pashë…