Poe-proza nga Ruzhdi Gole
- SHPLARJE
O gur i madh,
o gur i vogëlth, shkundu,
merr frymë, rrokullisu në det!
Laj fytyrën, kokën, gjoksin,
shpatullat, kërcinjtë,
shputat!
O gur i agut,
jetoje mëngjesin,
mos iu afro shpejt mesditës,
perëndimit, shpejt, mos iu gëzo!
Gëzoju pendimeve të tua!
Pendimit se një ditë, pa lajmëruar
askënd, ti i ike bregut, ia more një
nga gjymtyrët e ia le thërrmijat
e tua trazuar me valë rrugës.
Thërrmiat rrugën
tënde përgjakën.
Pendohu se kur t’erdhi afër një valë
ti i ktheve shpinën dinake, o gur
mendjemadh, i vogëlth.
Vala u përtha keq aq keq
sa nuk mbeti kund
as kripa e saj.
Pendohu se fishkëllima e erës
(ndonëse asnjëherë s’të gënjeu
kur duhet të mbuloheshe
vjeshtodimnor dhe kur
duhej të visheshe me
pantolla të shkurtra
e këmishë të hollë)
nuk gjeti bujtinën
shplodhëse
tek ty.
O gur, mos u pendo
për shakatë e mia,
mos u tkurr,
mos u fshih
nga gjindja!
Gjindja vet është një mal me gurë
guralecë sa s’i çan kryet nga vjen
e ku shkon të marrosesh ti.
Gjindja është rrëpirë baltovine,
humnerë, teh përgojojës,
kamxhik, qytë qytetare.
Gjindja është shkel shko,
tërhiq e mos e k’put,
gjindja është gishti
në këmbëz,
shpejtësia e të gllabëruarit,
foltorja e hilesë, qindarka
e pikur e qesesë hudhër.
Eja, të pijmë një kafe të dy,
o gur mendjemadh,
i vogëlth!
Edhe kësaj here
të hollat tona
do t’i paguaj
mjerimi…
- PIKËL
D’bora po mendohej
të zbriste më tëposhtë
a të rrinte tek rrëpira e saj.
Nga aty të këqyrje gjatë drurët.
Moti i premtonte tjera stihi.
Stihitë i gëzoheshin vrundullit.
Ciklonin s’e mbanin më këmbët.
– A dëgjove,
do ta shembin xhaminë?
– Xhaminë, lojën tonë të fëmijërisë?
Ne, shpesh, vinim rrethqark saj
me hap e me vrap, me gunga
dhe rrunga, me sy e me vetull.
Fantazia jonë dukej aq e madhe
sa në përgjumje na dukej
sikur flinim në xhami.
E rroknim minaren e saj
me dy pëllëmbë,
minarja e saj
rrokte gjithë
qytetin.
(Po a bie borë në jug?
Qënka bora e
fëmijërisë.
Pak diell, ndonjëherë
ftohtë edhe nën
globin e zjarrtë…)
Juga, asnjëherë, nuk flinte.
Nuk merakosej s’e po
i bjerrej pak fryma.
Hovte përpjetë,
u belbëzonte reve.
Ato përhera jetonin afër saj.
– A dëgjove,
do shembin kishën?
– Kishën a kishëzën?
Deti aty afër dukej fatkeq.
I pamëshirshëm moti.
Moti premtonte
rrëmuja.
Arrat kokërrmëdhaja pulitnin
sytë të mos shihnin asgjë.
Njeri breg po mundohej
t’i fshihej vrik rrëmujës,
i afrohej bregut tjetër
edhe ai i rraskapitur.
I jepnin dorën (e butë) gurore
njëri-tjetrit, përqafoheshin
puthethin buzë e sy,
mjekër e ballë.
Pastaj, secili kthehej
tek vendlindja e tij
ujore, luante prapë
me guacka,
duke ndjerë ndonjë grep
të këputur më keqas
nën sqetullën e tij.
(Paska det në alpe?
Liqene, lumenj plot.
Jetokam ende
tek deti motak
prej fëmije?…)
Oh, qënka gëzim të shembësh
një kishë, qënka brohorimë
t’ia këpusësh qafën
një xhamije?
Një pikël gjaku prej tyre,
piklën më të helmët
e kam ende në trup.
Të tjerët e kanë në turp.
Cilët… prindërit tanë,
festat def e gërnetë,
dhjami zi i zotave,
fishkja proletare,
cilët pra, thuamani!
Xhamia e shembur
qysh nga fëmijëria
ende më këqyr
plot keqardhje,
Diku është fshehur.
Kisha më mbikqyr.
Kisha a kishëza?
