Markelian Nika: Ajola…
Dita tjetër kaloi me ritmin e zakonshëm të përmbajtjes së shtypur dhe neverisë që nuk shpërthente. Në orën gjashtë pa pesë, Emris ishte para ndërtesës ku mbahej grupi i diskutimit. Kishte ardhur pak më herët, jo sepse mezi priste, por sepse donte të kuptonte nëse do të hynte apo jo.
“Jam këtu sepse dua të jem? Apo sepse më duhet? Apo sepse… fati po më provokon”? – mendoi me sarkazëm. Por sytë i rrëshqitën tek dera kryesore që u hap. Një zë i qetë thirri nga brenda:
– Mund të hyni, grupi fillon pas pak.
Emris nuk u përgjigj. U ngrit pa folur dhe hyri.
Ambienti ishte i thjeshtë: disa karrige të vendosura rreth një tavoline ovale, disa postera me citime të filozofëve klasikë, një shishe uji dhe gota plastike. Asgjë frymëzuese. Dhe pikërisht kjo mungesë imponimi e bëri që të ndihej më rehat.
Ndërsa u ul, sytë iu ndalën në një figurë që nuk priste të shihte. Ajola. Ajo qëndronte në një cep të sallës, e mbështetur në një raft librash, e veshur thjesht, por me atë sigurinë që nuk mund të mësohet – vetëm jetohet. Ajo nuk u befasua kur e pa. Thjesht buzëqeshi lehtë, sikur ta kishte ditur që do vinte.
– E ndjeja që do vije, – i tha. – E pata një ndjesi që do të të shihja sërish.
– Për ata që janë të rinj në grup, mund të prezantohemi me një fjali të thjeshtë: si e shohim marrëdhënien mes individit dhe absurditetit – tha moderatori, një burrë në të pesëdhjetat me sy të thellë, që fliste ngadalë, me peshë.
Rradha kaloi, njerëzit flisnin – disa me klishe, disa me sinqeritet. Emris vuri re një fytyrë të njohur. “Tristian? Po ti këtu”? – mendoi me vete. Tristian ishte një njohje e vjetër. Dikur shok, por më pas… diçka kishte ndryshuar. Emris ishte distancuar prej tij, pasi nuk e shihte më të denjë. Kur erdhi radha e tij, zëri i Tristianit ishte i ulët, por i prerë:
– Ndonjëherë mendoj ta mbyll gjithçka. Por… nuk kam guximin ta bëj. Dhe ky është absurdi më i madh: të duash të vdesësh por të jetosh nga frika. Thjesht… rrin. Rrin dhe pret që fundi të vijë vetë.
Për mua jeta është absurde që nga fillimi. A ka gjë më absurde se përpjekja e vazhdueshme për të jetuar, kur fundi është i njëjtë për të gjithë? Mund të hash shëndetshëm, të bësh çdo gjë “siç duhet” dhe të vdesësh një ditë nga një shofer i dehur. Njerëzit kapen pas iluzionit të kontrollit… por jeta i hedh tej si lodra. Gjenet janë fati ynë. Forma, mendja, trupi – nuk i zgjedhim.
Çfarë i mbetet dikujt që është i shëmtuar, i paditur, i pashpresë? Asgjë. Vetëm të shohë nga larg ata që “mundin”.
Përpjekja është absurdi më i madh. Përralla që i tregojmë vetes për të mbajtur gjallë shpresën. Por në fund… jemi thjesht instrumente të një loje që nuk e kuptojmë dot.
Emris nuk foli menjëherë.
Fjalët e Tristianit kishin rënë në sallë si një leckë e pistë mbi një tryezë të pastër – dhe askush nuk dukej se donte ta hiqte.
Ai e shikonte Tristianin. I njëjti ton fatalist. I njëjti njeri që dikur fliste për art, për kuptim, për tejkalim. Tani? Një hije që arsyetonte dështimin e tij si strukturë të universit.
Një ngërç iu shtrëngua në stomak… kishte kaluar andej. Ose ishte shumë afër ta bënte. Për pak çaste, nuk ndjeu më përbuzje. Ndjeu diçka më të rrezikshme: pasiguri. Sikur po e shihte një të ardhme të vetën të mundshme…
“Ai është unë… nëse nuk do e luftoja këtë pjesë” – mendoi.
Por menjëherë pas kësaj ndjesie, erdhi një përbuzje. Jo për Tristianin, por për vetveten – për atë pjesë të Emrisit që ishte aq e ngjashme me të. Ai kishte zgjedhur të mos dorëzohej. Të mbante përbrenda çdo pasiguri, çdo zë që i thoshte “nuk ia vlen” dhe ta shndërronte në urrejtje, në fuqi, në vendim.
Por Tristiani nuk kishte zgjedhur. Ai kishte rënë.
Emris uli kokën për një çast. Dhe kur e ngriti, sytë e tij u ndalën tek Ajola. Ajo po e shihte drejt – jo Tristianin, por Emrisin, jo me keqardhje, por me atë qetësi që i përket vetëm atyre që besojnë thellë. Si të donte t’i thoshte: “Ti nuk je ai. Dhe e di që do ta luftosh këtë”.
Pasi vështrimi i tyre u ndal për një çast të gjatë, Ajola mori frymë thellë dhe foli. Zëri i saj ishte i qetë, por me një vrull të brendshëm që nuk kishte nevojë të ngrihej për të ndikuar.
– Ka momente kur gjithçka duket sikur nuk ka kuptim… por ndonjëherë, është pikërisht mungesa e kuptimit që të thërret ta krijosh vetë. Ne nuk zgjedhim ku lindim, as çfarë genesh marrim… por mënyrën se si e përballojmë zbrazëtinë, ajo është e jona.
Ajo nuk fliste për të kundërshtuar Tristianin, as për të dhënë zgjidhje. Fliste si dikush që kishte qenë në kufirin e njëjtë, por kishte zgjedhur një kthesë tjetër.
– Për mua… absurdi nuk është fundi i arsyes. Është pikënisja. Sepse kur gjithçka të hiqet – edhe iluzionet, edhe siguritë – ajo që mbetet është vullneti. Dhe nëse ai ende ekziston, qoftë edhe për një grimë… jeta ka vend të ndodhë.
Ajo ndaloi. Pa nevojë për theksim. Pa fjalë të mëdha. Vetëm atë qetësinë që i përket dikujt që ka parë terrin dhe ka zgjedhur të mos qëndrojë aty.
Në atë heshtje, Emris ndjeu diçka që s’e kishte ndjerë prej kohësh – jo qetësi, jo ngushëllim… por një mundësi.
