Menda Vreto: Një natë pa emër
Brenda meje fle një natë pa emër,
e thellë si deti kur harron të flasë,
ku frika merr formën e heshtjes,
dhe shpresa mëson të marrë frymë ngadalë.
I mbaj në zemër dy zëra të vegjël,
si dy frymë që rriten bashkë me mua,
edhe kur largësia i ndan prej syve,
ata jetojnë në çdo hap që dua.
Prindërit u larguan drejt një jete më të mirë,
duke lënë pas duar të vogla me mall,
dhe gjyshërit u bënë strehë e zemrës,
në vend të përqafimit që mungon gjatë.
Kam ecur mbi ditë të mbushura me pritje,
mbi heshtje që rëndon si gur,
por në sytë e fëmijëve që më shohin pranë
gjej forcën që s’thyhet kurrë.
Dhe kur bota u bë e ftohtë si hekur,
kur shpresa u duk si një fije e hollë,
një zë i brendshëm më thoshte ngadalë:
“Mos u dorëzo, je ende gjallë”.
Shtatë vite heshtje, shtatë vite pritje,
si një lumë që s’gjen më det,
por dashuria nuk njeh kufij largësie,
as kohë që e shuan krejt.
Sot i shoh sërish—dritë e kthyer,
duar të vogla që kërkojnë pranë,
dhe çdo dhimbje që dikur më dogji
është kthyer në forcë në këtë çast.
Sepse asnjë natë s’mbetet e përjetshme,
asnjë largësi s’fiton përgjithmonë—
kur zemra duron dhe pret me dashuri,
edhe mungesa bëhet këngë.
