Ruzhdi Gole: PULS I BLERTË

Cikël poetik

NUHATJE

O pyll…
shpëtofsh
prej njeriut!

O pyll…
ti, ndërkohë
njerëzorin shpëto!…

FLUTURIMI

Më lëvdonin mua…
tani më lëvdojnë kapelen
s’m’i shohin zogjtë që ende
më fluturojnë shpejt nga duart.

E heq kapelen,
e fluturoj në ajër
zogjtë e marrin
për strehë
ditën e diellit e të shiut,
O njerëz,
kokën mos
ma lëvdoni mua
lëvdoni zogjtë që
fluturojnë ende
nga gishtat e njeriut.

FLUTURIM LOTI

Një pëllumb vërtitet
rreth kokës sime

më çukit në kafkë
lehtë m’i puth sytë,

m’i çukit gishtrinjtë
si të kem thërrime

më çukit në puls..

Kraharon
ky pëllumb
hovshëm
me plisin më të blertë,

don t’shkoj atje
ku bota s’ka
thonj,

ku njeri s’e vret.

SHAKA E QETË

Oooo, kam frikë se nuk vdes.

Po nuk vdiqa
ca macezeza
në vesh do më mjaullijnë,
lëkurën e thatë
(dikur membranë rimtë)
do ma vyshkin sëmundjet pabesisht.

Lëkurën e artë të moçmërisë.

Sot, blertë veshur nga kodra…
ndër fjalë përtërihem
nesër pasnesër
s’jam i shtëpisë
ndoshta…

Kam frikë se (nuk) vdes.

PËR T’U SHPLODHUR

Sa herë çel sytë era, era në mjedis
përpara sheh flutura të ndjera
dhe plehëra

kujt t’ia kallzojë me gisht?

Sa herë rrëmbehet shiu
shiu jo aq i pabesë
sheh kishën
prej njeriu
kokën e rrufesë.

Sa herë lëndohen lulet
era qan në mjedis,

begatojmë
pastërtisht nga kryet

dikush, në rrënjë, na bën pis.

BEFTË

Mbrëmë fluturoi
pëllumbi yt i gjelbër…

Njitash, në mëngjes
fluturimi qetoi
habie beftë.

Për krahun e k’putur të zogut
ejani të mbajmë zi,
të thërrasim lulet
bletët haretë,

hareja u përlot
ndjell e ndi
vinte nga një festë…

Tek bleta nektari u ngjeth.

Lulja në shi u mbyt
n’ajri iu këputën
sytë.

Guri që qëlloi zogun
drithmoi u thërrmua,

njeriu që qëlloi zogun
dhe qiellin
s’ka lotë

me heshtjen e tij te fshehtë
mua më kërcënon sot
në mos
është duke më kafshuar…

PËRMENDJE

Drurët roje janë, s’janë roje,
degët dashje padashje
era i merr në duar,

degët përhapën krahët
sa u përmenda shiun
mbrojnë çka
ne duam.

Nuk i fshihet erës asnjëherë
droja, ngrohur më shpejt
nga gjithë ledhatimet,

sa përmenda erën
më shumë nisa
të rroja
shi i ngazëllyer
plot farëra vetëtime…

TEK KULLA ANZHUI

Harlisen gishtat, ledhin mëngjesin
ishullin e ri të së bukurës, harlisin
kodrën me kopshtet frutikulturë.

Mëngjesi në kodër
thith ajër,
ajër,
ajër,

qyteti ynë tëposhtë
majave krenohet
shpesh grabit
nga tanët.

Nën kodrën djeg’ gjysmë
qyteti s’ngopet
me ajër…

Megjithatë, ky mëngjes
ndjehet ishulli i ri i së bukurës,

kodra vë në gjumë farin jo kullën.

RREZMË

Drurët i gjenden
pranë njëri – tjetrit,
në cikmë
afrojnë gishtat
i puqin të ngrohen,
ujërat e tepërta
thithin
në përmbytje,
rrezet
ia shpërndajnë
njëri-tjetrit njësoj

asnjëherë nuk grinden
për foletë e pëllumbave.

SKULPTURË DYRRAHASE

Gishtat ende xixojnë
me hope dhe droje
durim e daltë

rrembat bubullima

korifeu, kori, rojet
mpihen acartë.

Acari i ri rrebeshëm
sosje nuk soset
vrenjtet vrujim,

pendët e territ
shkunden
me hope

teatri vishet me sqimë.

Skulptura
të rënda, të lehta
plot rrokullima në fyt,

qyqe qyqesh
të vërteta

Qyqe, afrohu, m’u hiq sysh!

FALJE