Auron Tare: “Taksixhiu dhe agjentët grekë”
Në rrugën “M. Shyri” ngrita dorën për një taksi. Një makinë e re elektrike më pa, por nuk denjoi të ndalonte. Ndoshta nxitonte drejt ndonjë personi më të rëndësishëm se transportimi i një qytetari të zakonshëm.
Pas saj frenoi një taksi e vjetër e verdhë, ngjyra e së cilës kishte hyrë prej kohësh në marrëdhënie të paqarta me diellin, shiun dhe pluhurin e kryeqytetit. Hyra brenda. Ndërsa po vendosja rripin e sigurimit, shoferi, një burrë rreth të shtatëdhjetave, më pyeti:
– Zoti Tare, ku do të shkoni?
I tregova adresën.
Pas pak heshtjeje, burri tha:
– Kam respekt për ju. Ju kam dëgjuar shpesh në televizor. Më pëlqen që e përmendni se keni qenë skënderbegas.
– Sigurisht, – iu përgjigja. – Është një shkollë që na ka formuar.
– Kam qenë tankist, – tha me një farë krenarie të qetë. – Me origjine nga Saranda po kam shërbyer në repartin e tankeve të Gardës si oficer.
Mbetëm për disa çaste secili në mendimet e veta. Makina ecte ngadalë nëpër trafikun e rënduar të Tiranës.
– Si i shikoni protestat? më pyeti papritur.
– Shumë mirë, i thashë. – Të rinjtë kërkojnë drejtësi. Kërkojnë të jetojnë në vendin e tyre me dinjitet e jo të enden rrugëve të botës.
Ai tundi kokën.
– Mua më duket se i bëjnë fqinjët.
– Cilët fqinj?
– Grekët. Ata gjithmonë na trazojnë.
E vështrova me buzëqeshje.
– Vërtet?
– Pa tjetër. Agjentë grekë janë ata që i organizojnë. Gjithmonë ata janë pas çdo gjëje.
Dyshimet e vjetra ushtarake, siç dukej, nuk e kishin lënë ende rehat.
Për ta larguar bisedën nga kjo udhë, e pyeta çfarë kishte bërë pas largimit nga ushtria.
– Emigrova në Greqi, tha. Isha pa letra. Më kapën në kohën e Micotaqit. Mua dhe të tjerë na keqtrajtuan rëndë. Pastaj na hodhën në kufi si të ishim bagëti.
Heshti për pak.
– U ktheva. Mora këtë makinë dhe ja ku jam. Punoj taksixhi.
Për disa minuta dëgjohej vetëm zhurma e motorit dhe kakofonia e trafikut.
Pastaj më pyeti:
– Çfarë do të thuash sonte për protestat?
– Do të flas për arsyet pse të rinjtë kanë dalë në shesh.
Ai më pa nga pasqyra:
– Mos harro se këto i bëjnë grekët.
– Mirë, – i thashë. – Po ushtrinë kush na e prishi?
– Berisha.
– Po tanket?
Fytyra iu vrenjt.
– Ah, mos m’i kujto. Kam qarë kur i nxorën nga reparti. Një jetë të tërë u kujdesa për to. Kur erdhi ai i skrapit, m’u duk sikur po hynte kasapi në stallë.
– Grekët?
– Jo, çfarë thua! Majko kur ishte ministër i Mbrojtjes.
– Po Sarandën kush e prishi?
– Politika jonë e mbrapshtë.
– Po Bujqësinë, spitalet? Arsimin? Fshatrat?
Ai psherëtiu thellë:
– Lëri, lëri… Vetë i bëmë. Edhe ata që qeverisin, edhe ne që i votojmë.
Makina ndaloi para hyrjes së televizionit.
– Ja, pikërisht për këto do të flas sonte, – i thashë. – Të rinjtë që janë në bulevard kërkojnë zgjidhje, jo armiq imagjinarë.
Ai buzëqeshi lehtë.
– Do të të ndjek.
Më uroi natën e mirë. Pastaj taksia e verdhë u tret ngadalë në lumin e dritave dhe të borive, ndërsa unë mbeta duke menduar se shqiptari, ndonëse e di shpesh ku qëndron faji, vazhdon ta kërkojë armikun diku larg, matanë kufirit.
