Mijëra iraniano-amerikanë protestojnë para selisë së OKB-së, gjatë Asamblesë së Përgjithshme
NJU JORK — Mijëra iraniano-amerikanë dhe mbështetës të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit u mblodhën më 22 dhe 23 shtator 2026 përpara selisë së OKB-së, gjatë Asamblesë së Përgjithshme. Ata protestuan kundër ekzekutimeve, shtypjes dhe pranisë së Masoud Pezeshkianit, duke kërkuar mbështetje ndërkombëtare për vetëvendosjen e popullit iranian dhe kalimin drejt një republike demokratike e laike.
Tubimi i parë u zhvillua në sheshin Dag Hammarskjöld. Folësit theksuan rolin e popullit dhe të rezistencës së organizuar në ndryshimin politik, zgjedhjet e lira dhe krijimin e një republike jobërthamore.
Gjenerali Wesley Clark, ish-Komandant Suprem i Forcave Aleate të NATO-s në Evropë, e përshkroi Këshillin Kombëtar të Rezistencës dhe Organizatën e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit si një forcë të organizuar për ndryshim. Sipas tij, njësitë e kësaj lëvizjeje veprojnë në provinca të ndryshme, përcjellin informacion nga vendi dhe ndihmojnë në organizimin e protestave. Ai e cilësoi planin dhjetëpikësh të Maryam Rajavit si një kuadër tranzicioni që përfshin liritë politike, zgjedhjet e lira, ndarjen e fesë nga shteti, heqjen dorë nga armët bërthamore dhe përfundimin e ndërhyrjeve rajonale.
Carla Sands, ish-ambasadore amerikane në Danimarkë, tha se presioni ushtarak i jashtëm mund ta dobësojë regjimin, por nuk krijon vetvetiu një alternativë politike të qëndrueshme. Ndryshimi, theksoi ajo, duhet të vijë nga populli iranian dhe rezistenca e organizuar. Duke kundërshtuar monarkinë dhe sundimin fetar, ajo mbështeti zgjedhjet e lira, laicitetin, barazinë, të drejtat e pakicave dhe një republikë jobërthamore.
Gjenerali në pension Keith Kellogg tha se njësitë e rezistencës veprojnë në të 31 provincat. Sulmet ushtarake dhe sanksionet mund ta dobësojnë regjimin, por ndryshimi politik varet nga iranianët, deklaroi ai, duke mbështetur një qeveri të përkohshme dhe zgjedhje të lira.
Zahra Amanpour, veprimtare iraniano-amerikane, kujtoi shtypjen gjatë monarkisë dhe sundimit fetar, duke theksuar se iranianët i kundërshtojnë të dyja diktaturat. Zëvendësimi i një diktature me një tjetër është i papranueshëm dhe sovraniteti i përket popullit, tha ajo. Folës të rinj iranianë mbështetën gjithashtu republikën demokratike e laike, barazinë e grave, të drejtat e pakicave dhe planin e Rajavit.
Reverendja Adriene Thorne dhe reverendja Dr. Chloe Breyer, udhëheqëse fetare në Nju Jork, përmendën raportimet për vrasje, tortura dhe arrestime arbitrare. Ato kërkuan solidaritet me të burgosurit politikë dhe një republikë të lirë, demokratike e laike. Jonathan Acosta, muzikant dhe veprimtar venezuelian për të drejtat e njeriut, theksoi solidaritetin mes iranianëve dhe venezuelianëve kundër autoritarizmit.
Më 23 shtator, gjatë fjalimit të Pezeshkianit, Rudy Giuliani, ish-kryebashkiak i Nju Jorkut, mbështeti ndryshimin demokratik dhe planin dhjetëpikësh të Rajavit për një republikë demokratike, laike e jobërthamore. Ai kritikoi politikën e tolerimit ndaj Republikës Islamike, theksoi ekzistencën e një alternative të organizuar dhe kundërshtoi rikthimin e monarkisë.
Pjesëmarrësit kërkuan që Këshilli i Sigurimit t’ia referojë Gjykatës Penale Ndërkombëtare çështjen e shkeljeve të të drejtave të njeriut në Iran dhe që përgjegjësit të ndiqen penalisht sipas juridiksionit universal, aty ku ligji e lejon. Mesazhi i përbashkët ishte kundërshtimi i ekzekutimeve, shtypjes dhe rikthimit të monarkisë, ndryshimi nga vetë iranianët dhe mbështetja ndërkombëtare për të drejtat e tyre dhe llogaridhënien
