DEPUTETËT SOCIALISTË: SI DELET PAS DASHIT?
Analizë në shqip dhe anglisht
DEPUTETËT SOCIALISTË: SI DELET PAS DASHIT?
Kur bindja ndaj partisë zë vendin e ndërgjegjes së deputetit
By: Cafo Boga, M.A in Diplomacy – October 22, 2026
Sot po ndiqja seancën e Kuvendit të Shqipërisë dhe, për disa çaste, e pata të vështirë të gjeja fjalën e duhur për atë që po shihja. Groteske? Absurde? Apo thjesht një pamje shqetësuese e asaj ku ka përfunduar parlamentarizmi shqiptar?
Deputetët e opozitës kishin kthyer karriget, disa i kishin vendosur mbi tavolina dhe kishin dalë para foltores. Brohorisnin parulla, godisnin tavolinat dhe krijonin një zhurmë ku askush nuk mund të dëgjonte askënd.
Ndërkohë, drejtuesi i seancës vazhdonte me rendin e ditës sikur Kuvendi të funksiononte normalisht.
Dhe deputetët socialistë?
Ata ngrinin kartonët e gjelbër.
Votohej. Kartonët ngriheshin. Votohej përsëri. Kartonët ngriheshin përsëri. Madje, në atë rrëmujë ku thuajse asgjë nuk dëgjohej, disa prej tyre i mbanin kartonët lart sikur votimi të ishte bërë një veprim mekanik.
Për çfarë votonin? A e kishin dëgjuar çështjen? A kishte pasur debat? A i kishin dëgjuar argumentet pro dhe kundër?
Apo tashmë as kjo nuk kishte rëndësi?
Duke parë atë skenë, më erdhi ndër mend një shprehje e vjetër popullore:
Si delet pas dashit.
Dhe pyetja është e pashmangshme:
A janë shndërruar deputetët socialistë në një tufë që ndjek Edi Ramën si delet pas dashit?
Kjo mund të tingëllojë fyese. Por shumë më fyese për dinjitetin e një deputeti është të pranosh të trajtohesh thjesht si një numër që ngre kartonin kur kërkohet.
Kushtetuta thotë se deputeti përfaqëson popullin dhe nuk lidhet me mandat detyrues. Ai nuk është punonjës i Kryeministrit dhe as ushtar i kryetarit të partisë. Mandati parlamentar është nder, por mbi të gjitha është përgjegjësi personale.
Prandaj dua t’u drejtoj deputetëve socialistë një pyetje shumë më të thjeshtë dhe njerëzore:
Ku është ndërgjegjja juaj?
A i dëgjoni studentët dhe qytetarët që protestojnë jashtë Kuvendit? A i shihni të rinjtë që përplasen me policinë? Kur shihni një djalë apo një vajzë të shtyrë, të goditur apo të keqtrajtuar, a mendoni qoftë edhe për një çast se edhe ata janë fëmijët e dikujt?
Mes tyre mund të jenë fëmijët tuaj, të miqve, kushërinjve apo fqinjëve tuaj.
Para se të jeni socialistë, jeni njerëz. Para se të jeni deputetë, jeni prindër, qytetarë dhe shqiptarë.
Atëherë, si mund të mos ndaleni qoftë edhe për një çast përpara se të ngrini kartonin?
Disiplina partiake ekziston në çdo demokraci. Por ka një kufi ku disiplina përfundon dhe fillon nënshtrimi. Deputeti që voton pa pyetur, pa kundërshtuar dhe pa dëgjuar ndërgjegjen e vet nuk po ushtron më mandatin. Ai thjesht po bindet.
Dhe pushteti nuk është i përjetshëm.
Çdo klasë politike që ka besuar se dita e saj nuk do të mbarojë, herët a vonë ka zbuluar të kundërtën.
Ndoshta Shqipëria po i afrohet një momenti të tillë. Një brez i ri po kërkon një politikë tjetër. Të rinjtë nuk duan të trashëgojnë konfliktet e vjetra, bindjen e verbër dhe partitë e ndërtuara rreth një njeriu. Ata kërkojnë një Shqipëri ku deputeti përfaqëson qytetarin dhe jo kryetarin.
Prandaj çdo deputet duhet t’ia bëjë sot vetes një pyetje:
Çfarë do të bëj kur pushteti të ketë mbaruar?
Si do t’i shikoj në sy qytetarët që më dhanë mandatin? Si do t’u shpjegoj fëmijëve të mi se, kur kisha mundësinë të flisja, heshta; kur duhej të mendoja, u binda; dhe kur duhej të votoja sipas ndërgjegjes sime, ngrita kartonin?
Mos prisni ditën kur do t’ju vijë turp të dilni para atyre që ju dhanë nderin t’i përfaqësoni, sepse atë nder e shndërruat në bindje të verbër.
Sepse mandati është i përkohshëm.
Dinjiteti është personal.
Ndërgjegjja është personale.
Historia mban shënim.
Prandaj, deputetë socialistë, herën tjetër, përpara se të ngrini kartonin, mos shikoni nga kryetari.
Shikoni ndërgjegjen tuaj.
********
SOCIALIST MPs: LIKE SHEEP FOLLOWING THE RAM?
When Party Loyalty Replaces a Parliamentarian’s Conscience
By Cafo Boga, M.A. in Diplomacy — October 22, 2026
Today, I was watching a session of the Albanian Parliament and, for a few moments, I struggled to find the right word for what I was witnessing. Grotesque? Absurd? Or simply a disturbing picture of what Albanian parliamentarianism has become?
Opposition MPs had turned their chairs around, some placing them on top of their desks, and had gathered in front of the podium. They shouted slogans, pounded on desks, and created such a commotion that no one could hear anyone else.
Meanwhile, the presiding officer continued with the agenda as though Parliament were functioning normally.
And the Socialist MPs?
They raised their green voting cards.
A vote was called. The cards went up. Another vote was called. The cards went up again. Indeed, amid the chaos, when virtually nothing could be heard, some appeared simply to keep their cards raised, as though voting had become a mechanical exercise.
What were they voting for? Had they even heard the matter before them? Had there been a debate? Had they listened to the arguments for and against?
Or did none of that matter anymore?
Watching this scene, an old Albanian expression came to mind:
Like sheep following the ram.
And the question became unavoidable:
Have the Socialist MPs become a flock that simply follows Edi Rama like sheep following the ram?
That may sound insulting. But far more insulting to the dignity of a parliamentarian is accepting the role of little more than a number expected to raise a voting card on command.
The Constitution is clear: members of Parliament represent the people and are not bound by any compulsory mandate. An MP is not an employee of the Prime Minister, nor a soldier of the party leader. A parliamentary mandate is an honor, but above all, it carries a personal responsibility.
So I want to ask Socialist MPs a much simpler and more human question:
Where is your conscience?
Do you hear the students and citizens protesting outside Parliament? Do you see the young people confronting the police? When you see a young man or woman being pushed, struck, or mistreated, do you stop for even a moment to remember that they, too, are someone’s children?
Among them could be your own children, or the children of your friends, relatives, or neighbors.
Before you are Socialists, you are human beings. Before you are members of Parliament, you are parents, citizens, and Albanians.
How, then, can you not pause, even for a moment, before raising that card?
Party discipline exists in every democracy. But there is a line where discipline ends and submission begins. A parliamentarian who votes without questioning, without challenging, and without listening to his or her own conscience is no longer exercising an independent mandate. That parliamentarian is simply obeying.
And political power does not last forever.
Every political class that has convinced itself that its day would never end has, sooner or later, discovered otherwise.
Perhaps Albania is approaching such a moment. A new generation is demanding a different kind of politics. Young Albanians do not want to inherit old conflicts, blind obedience, and political parties built around one individual. They want an Albania where an elected representative answers to the citizen, not merely to the party leader.
That is why every member of Parliament should ask one question today:
What will I do when the power is gone?
How will I look into the eyes of the citizens who entrusted me with their vote? How will I explain to my children that when I had the opportunity to speak, I remained silent; when I was expected to think, I obeyed; and when I was supposed to vote according to my conscience, I simply raised the card?
Do not wait for the day when you are ashamed to face those who gave you the honor of representing them because you turned that honor into blind obedience.
A parliamentary mandate is temporary.
Dignity is personal.
Conscience is personal.
History keeps the record.
So, Socialist MPs, the next time you are about to raise that card, do not look toward the party leader.
Look to your conscience.
