LULËKUQJA E IME E MJERË NË ERË

Sot, pas 125 vitesh amshimi Naimi:

LULËKUQJA E IME E MJERË NË ERË

Ç’po ngjethet lëndine nate Lulëkuqja

E ndiej të gjorën sonte që ndjej qartë

Si avitet rrëmeti që përmbyt kuqëlim

Vetë gjer më grykë por lulet thonë se

Mend po u thurr rimë vjershe vjeshte

Kur veç shpejtoj t’iu hartoj testament

E ngjethet lulëkuqja ime nën thëllimë

E shoh të mjerën sot që shquaj thellë

Se si mbruhet furishëm lumi ta marrë

Më ndjeni ju lule dhe shihni se sonte

I zhytur i gjithë shoh ku e ku më mirë

Por lulet thonë lëndina veç po bleron

E ngjethen gjethet zbehtësie sakrale

Zbehen aromat në fjalët prej harrese

Drithëron gjer pistili tharë acar e verí

Si tel rapsodie lahute tendosur elegji

E rremba dejesh shenjtëruar kristale.

Krenar Zejno / nga vëllimi me poezi: ‘Vurrata në flatra-antologji engjëjsh’