Xheni Krypi: Kur populli ngrihet

Kur durimi bëhet det
dhe mbush brigjet e heshtjes,
një zë lind nga thellësia,
si rrufe mbi padrejtësinë.

Rrugët zgjojnë hapat e njerëzve,
sheshet marrin frymë përsëri,
dhe zemrat rrahin në një ritëm,
si daulle që thërrasin lirinë.

Nuk jemi hije që treten,
as gjethe që i merr era larg,
jemi rrënjë të kësaj toke,
që mbajnë gjallë çdo prag.

Na kërkuan të heshtnim,
por heshtja u bë stuhi,
na kërkuan të përkuleshim,
por shpirti zgjodhi lartësi.

Në çdo sy që kërkon dritë,
në çdo dorë që ngrihet sot,
jeton shpresa e një populli
që nuk dorëzohet dot.

Sepse forca nuk është frika,
as pushteti që kalon,
forcë është zemra e bashkuar
që për të drejtën lufton.

Dhe kur historia të shkruhet,
mbi faqet e kohës së re,
do të mbeten ata që ngritën zërin
kur të tjerët zgjodhën të heshtnin.

Kur populli ngrihet,
edhe gurët marrin frymë,
edhe nata humbet fuqinë,
sepse agimi është gjithmonë më pranë se errësira.