Xheni Krypi: Berati im
Ka qytete që kalohen,
dhe ka qytete që mbeten.
Ti, Berat, nuk ike kurrë—
veç u bëre kujtim që rritet.
Në gurët e tu kam lënë hapat,
në sokakë zërin tim fëmijë,
ku mbrëmjet zbresnin ngadalë
si një lutje mbi shtëpi.
Te ura e vjetër që hesht,
kalon koha pa u ndjerë,
dhe lumi mban në rrjedhë
çdo ëndërr të mbetur dje.
Te Porta e Pashait ndalem,
tek pusi me shije të ëmbël ujë,
ku radhët nuk ishin pritje—
ishin jetë që merrte frymë ngadalë.
Furra e Remës ende ngroh
aromën e tavave në kujtim,
dhe Zoica, me kosin me tulla,
na mësonte durimin pa zë e pa mim.
Në bulevard, nën dritat e buta,
një akullore, një aranxhatë në dorë,
ishte gjithë lumturia jonë e vogël—
një qytet i madh në një zemër të vogël.
Sot vijnë njerëz nga larg,
të shohin dritaret mbi njëra-tjetrën,
por pak e dinë se ti, Berat,
jeton më thellë—brenda nesh, përjetë.
Ti je gur, por edhe shpirt,
je heshtje që flet më shumë,
je vend ku kthehesh gjithmonë,
edhe kur je larg… shumë larg.
