Dy poezi nga Xheni Krypi
NË DITËLINDJEN E NËNË TEREZËS
Sot nuk feston vetëm një ditëlindje,
sot zgjohet një dritë mbi njerëzimin.
Një zemër e vogël, e lindur shqiptare,
u bë strehë për botën e për vuajtjen.
Nënë Terezë,
ti nuk kërkove kurora e lavdi,
por u ule pranë atij që qante,
i dhe dorën atij që ishte vetëm
dhe i fale dashuri atij që bota e kishte harruar.
Nga trojet tona u nise drejt botës,
me një lutje të bardhë në shpirt,
dhe na mësove se madhështia e njeriut
nuk matet me atë që zotëron,
por me dashurinë që dhuron.
Sot, në ditëlindjen tënde,
emri yt nuk është vetëm kujtim
është një thirrje:
Të duam më shumë.
Të falim më shumë.
Të mos harrojmë kurrë
se një zemër e mirë
mund ta ndryshojë botën.
Gëzuar ditëlindjen në përjetësi,
Nënë Terezë e Shqipërisë dhe e botës
drita jote ende nuk është shuar,
sepse jeton
në çdo dorë që ndihmon,
në çdo zemër që fal
dhe në çdo shpirt
që zgjedh të dojë.
MISIONI IM
Nuk i numëroj kurrë duart që kam zgjatur,
as lotët që kam fshirë në heshtje.
Nuk kërkoj që bota të flasë për mua,
as që emri im të ngrihet mbi të tjerët.
Sepse mirësia e vërtetë
nuk ka nevojë për zhurmë.
Ajo vjen qetë,
si një rreze drite mbi një shpirt të lodhur,
si një dorë që zgjatet
për të mos lënë askënd të bjerë.
Nuk pyes çfarë gjuhe flet,
çfarë ngjyre ka lëkura jote,
nga cili vend ke ardhur
apo çfarë emri mban.
Sepse para çdo emri,
para çdo kufiri,
para çdo ndryshimi që na ndan
jemi njerëz.
Dhimbja flet të njëjtën gjuhë
në çdo cep të botës,
dhe loti ka të njëjtën shije
në çdo sy që qan.
Prandaj, në vend të urrejtjes,
dua të mbjell dashuri.
Në vend të ndarjes,
dua të bashkoj duar.
Në vend të luftës,
dua të lë pas një fjalë paqeje.
Dhe sa herë që ndihmoj një njeri,
ndihem sikur kam shpëtuar
një copëz të njerëzimit.
Nuk e bëj për lavdi.
Nuk e bëj që të më shohin.
Nuk e bëj që emri im
të përsëritet nëpër media.
E bëj sepse shpirti im
e ndien këtë si një thirrje.
Një mision të heshtur,
por më të fortë se çdo fjalë.
Të jesh pranë atij që vuan.
Të ngresh atë që është rrëzuar.
T’i japësh shpresë atij
që ka humbur dritën.
Dhe nëse një buzëqeshje lind
nga një dhimbje që u lehtësua,
nëse një zemër ndihet më pak vetëm
sepse dikush i zgjati dorën
atëherë, për mua,
kjo është lumturia më e madhe.
Ky është misioni im shpirtëror:
Të dua njeriun,
pa pyetur kush është.
Të ndihmoj në heshtje,
pa pritur asgjë në këmbim.
Të mbjell paqe
atje ku urrejtja kërkon të rritet.
Të mbjell dashuri
atje ku zemrat janë ftohur.
Sepse besoj se një ditë,
nëse do ta duam më shumë njëri-tjetrin,
nëse do t’i japim dorën atij që ka nevojë,
nëse do të zgjedhim paqen
mbi luftën dhe urrejtjen
kjo botë do të bëhet
më e denjë për njerëzimin.
Dhe unë, pa zhurmë,
pa lavdi, pa duartrokitje,
do të vazhdoj rrugën time…
duke lënë pas
jo emrin tim,
por një gjurmë dashurie.
