Irma Kurti: Rruga me pluhur

Nuk jemi larg nga njëri- tjetri,

një rrugë e pluhurosur na ndan.

Kaloj shpesh aty, ndërsa boritë

e makinave thirrjet e kujtimeve

të së kaluarës mbulojnë në çast.

S’di, do të më duash një ditë

me ndjenjën e dëlirë si dikur;

a do të çlirohesh nga mllefet,

do ta kuptosh që s’ka ndodhur

asgjë dhe gjaku nuk bëhet ujë?

Pyes veten në gjithë këto vite:

“Vallë çfarë kufiri dashurinë

me urrejtjen, të dyja i ndan?

Letra trasparente e cigares,

një tel i fortë apo një fije?”.

Jeta shkurtohet me gërshërën

e një rrobaqepësi, pamëshirë,

hendeqet thellohen, dashuritë

fiken e ndahemi për së gjalli

nga rruga me pluhur unë e ti.

Noi due non viviamo lontani,

la strada polverosa ci divide.

Passo spesso di là, i clacson

e i rumori coprono le grida

dei ricordi del nostro passato.

Non so se mi amerai un giorno

con la purezza di una volta;

capirai che nulla è successo,

il sangue non diventa acqua,

dai demoni sarai mai liberato?

Mi sono chiesta in tutto questo

tempo: “Cosa divide il nostro

sentimento, l’amore dall’odio?

La carta trasparente del sigaro,

un filo assai fragile e delicato?”

La vita si accorcia senza pietà

con le grosse forbici della sarta,

gli abissi si approfondiscono,

gli amori si spengono. Noi due

separati per sempre da una strada.