Artur Spanjolli: Epidamnos
S’e di a mё pret a jo, edhe pse nuk flet
edhe pse nuk shprehesh, je atje, me
jorganin e dallgёve blu, me rrugёt si damarё tё lashtë
ku vёrshon gjaku i njerёzve tё panjohur. S’e di a mё pret a jo
edhe pse kurrё s’bёn zё, nuk klith fort: hej,
si na harrove kёshtu?! Kryelartё dhe i durueshёm,
i tret ditёt me vetminё tёnde historike,
mё e rёndё ёshtё kujtesa jote se sa njё burg a njё terr,
mё e rёndё se ferri vetё.
Gjithkund ti pret e pёrcjell njerёz tё rinj, turistё
u mёsove me gjakun e firuar qyteti im, si tё
aksidentuarit qё me vrull u shtien gjak tё ri
dhe ti nis e harron.
Harron a nuk harron, veç zemra jote e din!
*
Kur vij, ti shpёrfillshёm mё vёshtron si babai qё
ka humbur kujtesёn, pastaj sikur ofshan
lifting ke bёrё gjithkund, nuk i mban mё rrobat e dikurshme
as edhe rrugicat e vjetra qё e ruanin erёn e shekujve
si njё fllad qё nga epokat e largta ka mbёrritur,
s’e di a tё vij a tё mos vij, dashuritё e vjetra janё si
paratё e kyçura nё bankёn e zemrёs, ato shtohen
por nuk ke tё drejtё t’i marrёsh. Ndaj dhe unё
duhet tё kёnaqem me idenё e pasurisё tёnde, tё tё dua nё
distancё siç duam njё VIP, tё cilin kurrё nuk e takojmё, a
siç duam njё iluzion.
S’e di a mё pret apo jo, shkuma jote nё breg, dhe
heroi gjigand me pushkёn nё ajёr, krejt i shkalafitur
s’kuptohet a hip hop kёrcen a drejt humbjes vrapon,
s’e di a mё pret apo nuk mё pret. Pёr mё tepёr,
s’e di nëse ende mё mban mend!
