Menda Vreto: Të ndihesh i papërsosur
Ishte një djalë që mbrëmjeve rrinte në telefon duke parë jetën e të tjerëve. Nuk e bënte me ligësi, as me mendjelehtësi: e bënte pothuajse pa e kuptuar, si dikush që kërkon diçka pa e ditur mirë çfarë. Foto perfekte, buzëqeshje perfekte, shokë kudo, pushime, rroba të reja — gjithçka dukej gjithmonë në vendin e duhur, sikur për të tjerët jeta të ecte pa pengesa.
Pastaj e mbyllte ekranin.
Dhe mbetej heshtja.
Në atë heshtje, të thjeshtë dhe të thellë, ndiente të lindte brenda vetes një mendim që nuk arrinte ta largonte kurrë plotësisht: i dukej sikur ishte gjithmonë një hap prapa. Nuk dinte të thoshte ndaj çfarë je, apo ndaj kujt saktësisht, por ajo ndjesi ishte reale, konkrete, si një prani që ecte pranë tij.
Në shkollë ishte e njëjta gjë. Ishte ai që fliste me të gjithë dhe dukej sikur e bënte pa asnjë përpjekje; ai që qeshte gjithmonë, sikur të mos kishte njohur kurrë një barrë; ai që, kur fliste, dëgjohej nga të gjithë. Ndërsa ai vetë rrinte paksa mënjanë. Jo sepse nuk kishte asgjë për të thënë — përkundrazi, shpesh ndiente se kishte brenda vetes mendime edhe tepër të mëdha — por sepse i dukej e kotë t’i thoshte, sikur nuk mund të kuptoheshin vërtet.
Ndonjëherë mjaftonte pak për ta bërë të ndihej jashtë vendit. Shikonte dikë me këpucë të reja dhe mendonte: “Unë nuk mund t’i përballoj.” Një mendim i shkurtër, pothuajse i turpshëm, por që mbetej aty. Herë të tjera ishte një telefon më i mirë, ose çfarëdo detaji tjetër, dhe menjëherë i dukej sikur i përkiste një mase tjetër të jetës.
Por ajo që nuk dinte ishte gjithçka që nuk shihet.
Nuk e dinte nëse ato buzëqeshje ishin vërtet të sinqerta deri në fund. Nuk e dinte çfarë ndodhte në shtëpitë e të tjerëve, kur dyert mbylleshin. Nuk e dinte sa shumë, pas disa jetëve që dukeshin të lehta, fshihej në të vërtetë diçka e rëndë, diçka e heshtur. Sepse shpesh ai që duket se ka gjithçka… është thjesht ai që ka mësuar të fshehë më mirë.
Dhe këtë gjë nisi ta kuptonte ngadalë-ngadalë.
Jo sepse dikush ia kishte shpjeguar, por sepse jeta, në mënyrën e saj, ia vuri përballë. Edhe ai kishte kaluar momente të vështira: momente kur ndihej i vogël, i mbyllur, pothuajse i padukshëm. Momente kur nuk e njihte më veten dhe kur mendimi se nuk vlente mjaftueshëm bëhej i vështirë për t’u injoruar.
Megjithatë, pikërisht duke kaluar nëpër ato momente, diçka ndryshoi.
Jo papritur, as në mënyrë të dukshme. Por nisi t’i shikonte të tjerët ndryshe. Jo më me zili, por me vëmendje. Sikur ta kishte kuptuar se çdo njeri mban brenda vetes diçka që nuk duket menjëherë, diçka që nuk tregohet.
Kuptoi se nuk ekziston askush vërtet “i plotë”. Se përsosmëria, ajo që nga jashtë duket kaq e qartë, shpesh është vetëm një formë heshtjeje. Ka nga ata që vuajnë pa e thënë, që mësohen të fshehin, që buzëqeshin edhe kur janë të lodhur.
Dhe kështu, pak nga pak, ndaloi së krahasuari veten.
Jo sepse ishte bërë më i mirë se të tjerët, por sepse kishte kuptuar se ai krahasim nuk të çonte askund. Ishte si të përpiqeshe të krahasoje histori të ndryshme me të njëjtin metër: nuk funksiononte.
Nuk u bë një njeri tjetër. Mbeti ai që ishte.
Por nisi të jetonte pak më në paqe me veten.
Kuptoi se jeta nuk është një garë për të parë kush duket më i mirë, por diçka më e thjeshtë dhe më e vështirë njëkohësisht: një rrugëtim ku secili rregullon copat e veta si mundet, me kohën që ka.
Dhe mbi të gjitha kuptoi një gjë që, ndoshta, vlen më shumë se të gjitha të tjerat:
të ndihesh i papërsosur nuk është faj.
Është njerëzore.
Dhe ndoshta pikërisht aty fillon vërtet ta kuptosh veten.
Sepse askush nuk është perfekt.
Dhe ai që ndihet “më pak” se të tjerët… shpesh thjesht po sheh tepër të tjerët dhe shumë pak veten.
