Xheni Krypi: Gruaja që nuk u përkul
Nuk ika sepse humba një betejë,
ika sepse fitova veten.
Në duar mbajta jo një karrige,
por një emër të pastër,
një fjalë që nuk u shit kurrë.
Përballë qëndruan hijet e pushtetit,
zërat e fortë të atyre që besonin
se çdo derë hapet me heshtje
dhe çdo zemër blihet me frikë.
Por një grua nuk matet me postin që mban,
matet me të vërtetën që mbron.
Unë zgjodha rrugën më të vështirë,
atë ku hapat janë më të vetmuar,
por shpirti ecën i lirë.
Sepse një dorëheqje me ndërgjegje
është më e madhe se një fitore pa nder.
Nuk më rrëzoi pushteti,
sepse nuk mbështetesha mbi të.
Forcën e kisha brenda vetes,
në fjalën time, në heshtjen time,
në guximin për të thënë: jo.
Le të kalojnë vitet,
le të ndryshojnë emrat dhe zyrat,
por do të mbetet një dëshmi:
një grua që zgjodhi dinjitetin,
kur bota i kërkonte kompromisin.
Dhe ndoshta kjo është fitorja më e madhe —
jo të qëndrosh në një karrige,
por të largohesh prej saj
me kokën lart
dhe zemrën të qetë.
