Poetja greke Andromache Benekou, në shqip nga Delo Isufi
Andromache Benekou/Ανδρομάχη Μπενέκου
Shqipëroi Delo Isufi
Hir yjesh 1)
Dashuria vjen si pushtuese e zjarrtë,
Me shigjeta argjendi ajo të gjuan,
Nëse e mohon ajo të djeg me flakë,
Dhe plagët e saj gjithë jetën i vuan.
Ajo është luftëtare e egër, pa mëshirë,
Dhe peng të mba si një trofe robërie,
Skllav i saj bëhesh, nuk je më i lirë,
Mbi kokë ajo rri si kurorë mbretërie.
Pas pushtimit të dhimbshëm, kuq e gri,
Lulet e shpirtit rriten e piqen në zemër,
Por në oborrin hyjnor ku ajo vjen e rri,
Shpirti magjepset, dukesh si në ëndërr.
Kalon nëpër rrugë të fshehta misteri,
Mbërrin në Partenonin e lashtë, të gurt, 2)
Dallëndyshet gjithë gaz aty fluturojnë,
Si mbret të veshin mantelin e purpurt.
Në rrugicat me kolona shkëmbore,
Aty zemra diellzohet dhe merr jetë,
Hiri i yjeve shfaqet si dritë aurora,
Çel zambak e tërfila me katër fletë. 3)
Dhe jetën shijon pa kuptuar, me vrull,
Mendon se mëkohesh me nektar perëndie,
Por kurrë nuk shërohesh, pa qënë sëmur,
Sepse pasionet mbeten vargonjë dashurie.
1) Hir yjesh- në kuptimin figurative, pluhur dashurie.
2) Partenon- tempull i lashtë grek që ndodhet në Akropol ndërtuar në shek.V p.e.s (447-432) kushtuar perëndeshës Athena Parthenos. (Fjaja Partenon vjen nga greqishtja- virgjëreshë).
3) Tërfili me katër fletë – Në lashtësi njerëzit besonin se gjetja e një tërfili me katër fletë siguron lumturi në të ardhmen. Ky besim daton që nga Keltët të cilët besonin se kishte një fuqi magjike mbrojtjeje nga e keqja.
Αστερόσκονη
Ο έρωτας είναι κατακτητής
πετάει ασημένια βέλη
μα αν τύχει και τον αρνηθείς
σε ρίχνει μες στα έλη!
Είναι δεινός πολεμιστής
λάφυρο σε κρατάει
“δούλος” εσύ ακολουθείς
χρυσή κορώνα σου φοράει!
Μετά τη βίαιη εισβολή
άνθη ψυχής έχει κουρσέψει
βρίσκεσαι σε θεϊκή αυλή
το πνεύμα σου έχει μαγέψει!
Μυστικά περάσματα περνάς
χελιδονοουρές χαμοπετάνε
στο Παρθενώνα φτάνεις βασιλιάς
πορφυροχιτώνα σου φοράνε!
Εκεί η ζωή σου ηλιώνεται
στα βραχοστύλωτα σοκάκια
αστερόσκονη μαζώνεται
σε πενταπέταλα κρινάκια!
Ανυποψίαστος τη γεύεσαι
νομίζεις το νέκταρ των Θεών
ποτέ σου δε γιατρεύεσαι
ακόλουθος μένεις των παθών…
