Ndue Ukaj: Cirku
I pari u ngjit në skenë me këmbët e Pilatit.
Së pari drejtoi trupin dhe fërkoi duart,
të cilat i kishte larë në ujin e tradhtisë.
Fshiu ballin, se kishte kohë që e dinte
se aty i rrinte një njollë e zezë.
Pa lëshuar asnjë fjalë, u shkund,
si një pemë e ngarkuar me fruta të kalbura.
Shfaqja jepej falas, si të gjitha idetë e marra.
Ai mori përsipër të gjitha rolet.
“Sepse është më i devotshmi”, – çirrej trupgjati.
“Është kumarxhiu më i mirë i qytetit”, –
piskaste aktorja flokëzezë që kurrë nuk e hiqte maskën.
“Ka aftësi regjisori”, – kërcente nga gëzimi skenaristi.
“I bie kitarës”, – ndërhynte gruaja me zërin si krismë teneqeje.
“Dhe është patriot”, – thoshte burri i thinjur me një zë
që dukej se po vdiste nëpër ato gogësima të mëdha.
Prijësi me gungën e pushtetit ecte para.
Mbi të shndrisnin rekuizitat që i kishin ndezë budallenjtë.
Ishte krijuar gardh i madh prej njerëzish,
po, gardh me trupa njerëzish,
ku shtatlartët dukeshin hunj që mbanin sigurinë e tij.
Turma e kishte kuptuar detyrën:
duhej të bërtiste, të duartrokiste,
turmë që i kishte mbushë xhepat
me gozhdë të ndryshkura të urrejtjes.
Kori që duhej të këndonte strofën e vet të pikëllimit,
obobonë, kishte pranuar disfatën. Ndiente asfiksi.
Më të kujdesshmit, kishin hedhë shportat e dëshirave
në lumë, luteshin që së paku ndonjë të shfaqej në bregun tjetër,
si kujtim i keq për brezat që do të vijnë.
Kurse ti numëroje yjet në qiell dhe prisje fundin e cirkut,
kur maskat të binin e njerëzit të shfaqeshin ashtu siç ishin.
“Por një maskë që mbahet gjatë në fytyrë,
e zëvendëson fytyrën”, –
përsëriti për të satën herë një poet,
që u përzu me shkelma bythëve.
Ti e sodisje natën dhe aty doje të kapje një fije dritë.
Një cicërimë zogjsh. Një psalm të harruar,
si një kujtim i artë në atë errësirë të madhe.
