Poezia e Pushkinit vjen në shqip nga Arqile Garo
Aleksandër Sergejeviç Pushkin: Gjethja e vetmuar
Jetova mes pasionit të pashuar,
ëndrrat e mia më s’i dashuroj,
kam qeshur, kam qarë, jam gëzuar,
tani veç dhimbje e vuajtje duroj.
Nën rrebeshet e fatit të poshtër, të egër,
kurora gjelbëroshe u mek, u venit,
tani rroj i vetëm, i trishtë dhe i verbër,
shpëtimin po pres: do vijë vallë një ditë?
Kështu nga i ftohti thellim e goditur,
kur turret murrlani, stuhia beter,
në degën e tharë, të brishtë, të drobitur,
gjethja e vetmuar dridhet, oh! e mjerë.
Shqipëroi: Arqile Garo, gusht 2020.
Aleksandër Sergejeviç Pushkin: Gjëmbi
Një trëndafil është shpirti im,
e unë jam gjembi përmbi të.
Veç s’dua që të merret vesh,
mikesha ime mos dijë gjë.
Se pres të vijë e mrekulluar,
një ditë të prillit, një mëngjes,
me sytë e qeshur të gëzuar,
me buzë të njoma porsi vesë.
Do ta verbojë ngjyra e kuqe,
pamja vrastare: e gjithë kujdes
me hap të lehtë e të ngadaltë,
do të afrohet të më presë.
Atëherë unë dorën bardhoshe,
që Zot, kaq shumë e adhuroj,
oh me sa gaz – gëzim i poshtër –
i keq do bëhem, do t’ ia shpoj.
Pika e gjakut kur të bjerë,
mbi ju petale gjak – hare,
në ngjyrën tuaj do humbasë,
dhe do të bëhet njësh me ne…
Shqipëroi: Arqile Garo, Janninë, maj 2018.
Aleksandër Sergejeviç Pushkin: Melankoli
Mjegull e dendur lëshon rrënjë në malet Gjeorgjiane,
Aragva* dridhet gjithë mundim, unë rri dhe e vështroj,
porse një mall i thellë, i rëndë, melankoli mjerane,
më sjell një pikëllim pa anë dhe vetëm të mendoj.
Melankoli dhe mall i rëndë, i qetë i patrazuar,
asnjë mundim, veç një trishtim i butë, që torturon,
por zemra dhemb, ndjen një thellim dhe ndihet e rrënuar,
se pa llahtarë e dashuri as vetë s’e di pse rron!
Shqipëroi: Arqile Garo, gusht 2020.
Aragva* – Lumë në Gjeorgji. Buron nga shpatet jugore të kreshtës kryesore Kaukaziane. Fillimisht, lumi quhet Aragva e Bardhë. Rrjedh nëpër argjilë dhe gur gëlqeror, të cilat i japin ujit një nuancë të bardhë. Pranë fshatit Pasanauri, Aragva e Bardhë bashkohet me Aragvën e Zezë, lumë i cili rrjedh mbi shist argjilor, prandaj uji ka një hije të errët. Pas bashkimit, uji në lumë në një farë mase formon dy vija paralele – të lehta dhe të errëta.
