Ruzhdi Gole: SHUSHURIMË HESHTJA
1.
Heshtja e mençur
më frymëzon
kundër heshtjes,
të nesërmen e saj
të mos e jetoj të plotë
plot të jetojmë
sëbashku
të nesërmen…
2.
Drurët nisen t’i dalin
përpara njeriut
që kanoset,
thellë qetësia
gurgullon
mes pyllit endacak,
drurët hapin krahët
të mbrojnë
vetminë e frymorit
që s’bindet ndër joshje
nga kunadhja e terrës
përsiatje dhe plazmë.
Heshtja me shumë
hapa përpara
vis, vig
pëshpërimë,
mbërrin më shpejt
të lajmëroj secilin
ardhës
të mbrohet nga përrallat
nga fluturimi
i tehut dimër
me shpellën
rrokullimë…
3.
Lajmet e rreshkjes
janë të hareshme
pak tinguj të mitur,
Heshtja
është lajm
pa tekst
ndonjëherë
tekst pëshpërime
as vrap, as belbët
as gatitu…
4.
Rreshkja mpreh rreeshkjen
gazmohet deh,
dehet
rrok qiejt
rrëngjethjet
daullja e saj rreshka
rreze nga ne ndezur
re nga ne rr’fyer
këputur nga ne.
Nën vete
mblidhen degët e saj
skajeve përhapen
pëshpërisin
pak faj.
5.
Pak vjeshtë
erdhi
kësaj vere…
nga bota tjetër
jo prej
të tjerëve…
6.
Pëshpërima jeton intime,
të tjerëve
merr zjarr
hirnoset
përkulje,
pëshpërima
përtyp
thërrime thëllimesh
para kryqeve
të shndritshëm
dhe kallp
të lutjeve
të hileve
urave që ecin
para gjithë
shpurave.
7.
U gëzohem pëshpërimave…
Pa dashur
t’i gëzohem përfjetjes
trokas pëllëmbët
t’i gëzohem
ndonjë tingulli
nga mollëzat
që po rreshken.
8.
Përshkënditjet
ndër sy
luhatjet përdore
ecim dy jo veç dy
këmbëzbathur,
k’saj vere të thekshme
me tesha xixash
dhe ere
korrjeve
perkorjeve
buzë diturie
sy dinaku…
9.
Përcolla pëshpërimat
nga të gjitha shpalljet
prej sinoreve të qytetit
ndryrë e ndy…
me qerre
gaveta ere
rrjepur ushtarëve
me thepin në gjuhë.
Të heshturit
plot dritë
dritojnë e terren,
të tjerët
u afrohen atyre
kanosje
vet i shqyejnë lëveret.
10.
Tani
nuk dëgjoj
asnjë pëshkëndritje
as këshillë trembjesh
asnjë fjalë nga rreshkja,
gjithçka
shkumë tretet
tretet limfë bimë
e qeshura shkumë
shushurimë vdekja…
11.
Përflakja përhapet gjithandej mbi qytet
me zambakët e njomësht të hënës
mbi amfitetër e mbi çdo shpatull,
Vajzat puthen gem më gem
me djemtë, me djemtë që duan
me ata djem që s”janë
dishepuj, as bankierë,
as pronarë
as garguj të akullt
Oh, ç’ujëvara të freskëta janë vajzat
oh, ç’zjarre zjarrmime djemtë,
përjashta gjithçka
zambakë nga përflakja,
as lyer as ngjyer
asnjëherë të rremë
as shemra as shenjë
frymë bime ata
nga toka e tyre –
me flutura dhe flakëza.
12.
Një shi po bie, bie ndër ne…
të ngrohtë përvëlonjës sot
thëngjinjtë e rinj të shiut,
në motin dikur qe
qe dhe parmendë
të ftohtë cingëronjës
shirat
për kotheren në pleh
frymën e qirinjtë
të shkime të fatziut.
Përhera vuajnë fatzinjtë
nuk shohin një ditë
të bardhë këtu-atje
në fantazi
as përgjumsh,
në motin
me antena
dhe kozmetikë
të re
lëkundur nga shpatullat
këputur nga gjunjtë.
Një shi bie e bie
ngeshëm nge
s’pushon
ndër ne…
