Saimir Kadiu: Dita kur bota heshti për Elvis Presley!

16 gusht 1977 – Dita kur bota heshti për Elvisin.

16 gusht 1977.

49 vjet më parë, bota u ndal për pak çaste.

Jo se koha kishte harruar të ecte. Jo se dielli kishte pushuar së ndriçuari. Por sepse një zë që kishte shoqëruar një epokë kishte heshtur papritur.

Në Memphis, në Graceland, vdiq Elvis Presley.

Ishte vetëm 42 vjeç.

Lajmi u përhap si një rrufe. Fillimisht si thashethem, pastaj si lajm i pamohueshëm. Radio, televizione, gazeta… kudo një emër: Elvis.

Por atë ditë nuk vdiq vetëm një këngëtar. Vdiq një pjesë e një kohe.

Elvis kishte ardhur në një Amerikë që po ndryshonte me shpejtësi. Ishte rritur në Jugun amerikan, në një botë ku ritmet e zeza të blues-it dhe gospel-it jetonin pranë muzikës country. Ai i mori ato tinguj, i përzie me një energji të re dhe krijoi diçka që nuk kishte ekzistuar më parë në atë formë.

Rock and roll.

Por Elvisi nuk ishte vetëm muzikë.

Ai ishte një tronditje kulturore.

Kur doli në skenë, mënyra si lëvizte, si këndonte, si shikonte publikun, si e përdorte trupin, u duk për shumëkënd si diçka e rrezikshme. Për brezin e prindërve, ai ishte skandaloz. Për të rinjtë, ishte një flamur.

Ai nuk këndonte vetëm për dashurinë.

Ai këndonte për një brez që donte të ishte ndryshe.

Në vitet ’50, një djalë nga Mississippi u bë papritur simboli i një revolucioni kulturor. Flokët, veshjet, zëri, lëvizjet dhe skena e tij u bënë pjesë e një gjuhe të re.

Elvisi nuk shpiku gjithçka.

Por ai ishte ndër ata që e çuan rock and roll-in nga rrugët, klubet dhe komunitetet lokale në qendrën e kulturës popullore amerikane dhe botërore.

Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron madhështia e tij.

Ai nuk ishte thjesht njeriu që këndonte këngë.

Ai ishte njeriu që ndryshoi mënyrën se si një brez dëgjonte muzikë.

Por fama ka edhe një anë tjetër.

Pas dritave të skenës ishte një njeri.

Një njeri që, ashtu si miliona të tjerë, kishte frikë, lodhej, vuante dhe kërkonte qetësi. Sa më shumë rritej miti i Elvisit, aq më shumë njeriu brenda tij humbiste pas figurës së krijuar nga publiku.

Elvis u bë “Mbreti”.

Por mbretërit gjithashtu plaken.

Dhe ai plak u lodh.

Në vitet e fundit, trupi i tij nuk mund të mbante më ritmin e mitit. Skena vazhdonte ta kërkonte. Publiku vazhdonte të brohoriste. Kontratat vazhdonin. Dritat vazhdonin.

Por njeriu pas tyre po zbehej. Deri atë pasdite të 16 gushtit.

Në moshën 42-vjeçare, Elvis Presley u largua nga kjo botë.

Dhe ndodhi diçka e çuditshme. Elvisi vdiq, por Elvisi nuk mbaroi.

Ndoshta ky është paradoksi i artistëve të mëdhenj.

Trupi i tyre ka një datë lindjeje dhe një datë vdekjeje.

Kënga e tyre jo. Ajo vazhdon.

Vazhdon në një radio të vjetër. Në një disk vinyl. Në një film. Në një koncert tribute. Në një zë të ri që përpiqet të këndojë si ai. Në një baba që i tregon djalit të tij kush ishte “Mbreti”. Në një nënë që kujton rininë e saj kur dëgjoi për herë të parë Love Me Tender.

Sepse artistët e mëdhenj nuk jetojnë vetëm në kohën e tyre. Ata hyjnë në kujtesën e njerëzimit.

Prandaj më 16 gusht 1977 nuk humbi vetëm bota e muzikës.

Humbi një simbol i shekullit XX.

Humbi një figurë që kishte kapërcyer muzikën për t’u bërë kulturë, modë, rebelim, ëndërr dhe mit.

Amerika humbi një prej bijve të saj më të famshëm.

Rock and roll humbi mbretin e tij.

Por bota fitoi një kujtim të përjetshëm.

Sot, 49 vjet më vonë, Elvisi është ende aty.

Në zërin e tij.

Në fotografitë bardhë e zi.

Në skenat e Las Vegasit të rikrijuara nga nostalgjia.

Në Graceland, ku çdo vit njerëz nga e gjithë bota shkojnë për t’i bërë homazh një njeriu që nuk e kanë takuar kurrë.