Saimir Kadiu: Kur Goebbels kuptoi se fotografi ishte hebre
Në shtatorin e vitit 1933, në kopshtin e Hotel Carlton në Gjenevë, një aparat fotografik kapi një nga ato çaste që historia nuk i harron.
Përballë objektivit ishte Joseph Goebbels, ministri i Propagandës së Gjermanisë naziste.
Pas aparatit qëndronte Alfred Eisenstaedt, një fotograf i ri, i talentuar, me origjinë hebraike.
Në fillim Goebbels buzëqeshte. Ishte një buzëqeshje e ftohtë, e kontrolluar, e njeriut që e dinte se po fotografohej.
Pastaj ndodhi diçka.
Goebbels mësoi se njeriu pas aparatit ishte hebre.
Shprehja e fytyrës ndryshoi menjëherë. Buzëqeshja u zhduk. Sytë u ngushtuan.
Në fytyrë mbeti një përzierje përbuzjeje dhe urrejtjeje.
Eisenstaedt nuk e uli aparatin.
Ai fotografoi pikërisht atë çast: momentin kur propaganda humbi maskën dhe ideologjia u shfaq në fytyrën e një njeriu.
Vite më vonë, Eisenstaedt do ta kujtonte atë takim si një nga fotografitë më domethënëse të karrierës së tij.
Ironia e historisë është e madhe. Goebbels kishte pushtetin për të kontrolluar fjalët, gazetat dhe imazhet e Gjermanisë.
Por një fotograf hebre i mori atij vetëm një sekondë.
Dhe ajo sekondë mbeti përgjithmonë.
Një fotografi nuk e ndryshoi historinë. Por e zbuloi fytyrën e saj.
