Jorida Satka: VETËDIJE

Kam ngecur diku.

Po mendoj të fikem!

Është një vend

midis këtu dhe një bote tjetër.

Është një vend

ku të dërgon magjishëm vetëdija.

Si… muzika.

Ajri është i ftohtë si tinguj.

Si me magji gjithë realiteti im zhduket.

Dhe duket ëndrra!

Jetoj aty.

Njerëzve që i dua u them

“nuk do shkruaj më”.

Dhe gdhend një shenjë në fytyrë.

Mos më ngatërrojnë.

Është një botë portash për diku tjetër.

Kujtimet do tregojnë rrugën.

Miqtë do lexojnë historinë.