Gladiola Jorbus: Kur kalon pranë meje

Tregim

A.R. kishte vetëm tre muaj që punonte në departamentin e ri. E qetë, e sjellshme, me një humor të hollë, që shpesh e fshihte pas buzëqeshjeve. Nuk fliste shumë, por kur fliste, njerëzit e dëgjonin. Kishte atë lloj pranie që nuk bërtet për vëmendje, por e merr pa kuptuar.

M.K. ishte prej vitesh aty. I njohur për profesionalizmin, për qetësinë dhe mënyrën si e mbante ekipin të bashkuar. Nuk ishte njeri që e humbiste kontrollin. As në punë, as në jetë. Por të parën herën që ajo hyri në sallën e mbledhjeve, seç ndjeu një dridhje të çuditshme, disi të papritur. Nuk i kushtoi rëndësi, madje e anashkaloi. Por…

Ata filluan të flisnin shpesh për punën. Ajo kishte një mënyrë të veçantë për të bërë pyetje, për të hedhur ndonjë koment të zgjuar, për të bërë batuta çarmatosëse.

– Më duket se ky projekt po na bën karshillëk, – i tha një ditë duke i treguar një grafik.

Ai qeshi. Ishte hera e parë që po qeshte aq lirshëm.

– Po na teston durimin, – tha ai. – Si disa njerëz…

Ajo ngriti vetullën.

– Po këta “disa njerëz” kush janë?

Ai u ndal për një çast, pastaj u tërhoq.

– Askush. Lëre.

Ajo e kuptoi shmangien. Dhe buzëqeshi lehtë, sikur e kishte kapur në befasi.

Ditët kaluan. Ata punonin shpesh pranë njëri-tjetrit. Ndonjëherë ndanin të njëjtën tavolinë gjatë takimeve ose shkëmbenin batuta të pakuptueshme për të tjerët. Dhe kur ajo kalonte pranë tij,linte pas një aromë të lehtë, të butë që e trondiste së brendshmi. Nuk ishte diçka që ai e donte. Ishte diçka që thjesht ndodhte. Ajo e vërente këtë dridhje të brendshme. Dhe si pa dashje, dëshironte ta nxiste më tej.

– M.K., – i tha një ditë, – ti je shumë serioz. Ndonjëherë më duket sikur po ruan një sekret.

Ai e pa drejt e në sy.

– Ndoshta po.

Ajo u hutua për një çast. Nuk e priste këtë përgjigje.

– Po nuk do ta tregosh, apo jo?

– Jo.

A.R. uli sytë. Dhe për herë të parë, ajo që u trondit.

Pas asaj dite, M.K. u tërhoq. U bë më i ftohtë, më i rezervuar. Nuk e kërkonte më me sy. Nuk i përgjigjej menjëherë mesazheve të punës. Nuk qeshte më me batutat e saj. Ajo e ndjeu sakaq këtë ftohje të papritur, këtë distancë që i sëmbonte në zemër. Një pasdite, kur të gjithë ishin larguar, i trokiti lehtë në derën e zyrës.

– Mos të kam fyer padashje? – e pyeti A.R. me një zë të ulët. Kërkoj ndjesë nëse e kam shkelur diku.

Ai ngriti sytë. Dhe për një moment, u duk sikur do t’i thoshte të vërtetën.

– Jo, s’ke bërë asgjë të keqe, – i tha. – Thjesht jam i zënë. Nuk kam kohë.

Ajo ia nguli sytë e qelibartë dhe e pa gjatë, duke depërtuar thellë në meandrat e shpirtit të tij.

– Mirë, pra, – i tha. – Atëherë nuk po të shqetësoj më.

Dhe u largua.

Ai e ndoqi me sy deri sa u zhduk në korridor. Dhe zemra iu drodh. Të nesërmen, ajo nuk erdhi në punë. As ditën tjetër. As tjetrën. M.K. e ndjeu mungesën e saj në mënyrën më të çuditshme: në heshtjen e zyrës, në mungesën e aromës së saj, në mungesën e batutave që e çarmatosnin.

Një ditë, njëra nga koleget e saj më të afërta i tha:

– A.R. ka kërkuar transferim në një departament tjetër. Fillon javën e ardhshme. Do të na mungojë energjia e saj.

Ai ngriu. Nuk e priste. Nuk donte. Por nuk mund të thoshte asgjë. Pas punës, M.K. mori xhaketën dhe doli me hap të shpejtë. Nuk e dinte a ishte gjëja e duhur. Por e ndiente se duhej të shkonte diku.

E gjeti në kafenenë pranë zyrës, duke pirë një çaj të ngrohtë me sytë nga dritarja.

A.R. ngriti sytë. U habit. Ai iu afrua.

– Pse po largohesh? – e pyeti me një zë që as vetë nuk po e njihte.

Ajo mori frymë thellë.

– Sepse… ti u largove i pari.

M.K. uli kokën. Pastaj e ngriti sërish.

– Nuk duhej të të largohesha.

Ajo e pa drejt e në sy.

– Po tani?

Ai u ul përballë saj.

– Tani… dua të jem afër.

Ajo nuk foli për disa sekonda. Pastaj buzëqeshi lehtë, me atë buzëqeshjen që e kishte çarmatosur që ditën e parë.