Ruzhdi Gole: Peizazh gruaje…
1.
T’ju them një të vërtetë:
Poezitë e mia
po i shkruan gruaja
në moshën e tretë.
Frymë tjetër prej gruaje
i ka shkruar
poezitë e mia
në moshën e dytë,
tani ajo është paksa
shumëçka e hutuar
e hutuar jo vetëm
nga sytë.
Në moshën e prozës
moshë të tretë
ç’mund
të shkruajmë
unë dhe gruaja
diç bletë.
2.
Gruaja ime abetare
me një alfabet
të njëjtë dhe ndryshe
nga të tjerët,
e lexova vonë
farërave
ndonëse
gratë i njoha herët.
Gruaja ime bibliotekë
e gjitha e lexuar,
pafundësisht
shkronja
livadhe fletësh
troje, ngjarje
në vete
dhe tek mua.
Gruaja ime
është shtëpi
frymëmarrje
së rilinduri,
unë aty unë
ndonjëherë më pak
më shumë se i gjithi.
3.
S’po e shoh
një çast gruan,
Ajri në guzhinë
pi çaj
të ngrohet
drita
ngroh lulet
lulet zgjuar
flejnë
duke rrokur duart.
I shoh të gjitha
gjithçka shëndetshëm,
nga gjella nuhata
aroma
që shkuan
nga uji dëgjoj flatra
që s’do të k’puten
as nesër.
Po gruaja, ku është gruaja?
Ajër dhe dritë
duke rrokur
duart?!
4.
Peisazhi prej gruaje
përhera hijeshon
hijen edhe dritën,
përqafon perëndimin
pa perënduar
as mbrëmjen
as natën,
peisazhi prej gruaje
i huton të gjithë
i ngre të gjithë
në këmbë
edhe ndrojtjen
edhe frikën
ndonjerën e rrëzon
më shpejt se yjet
më ngadalshëm.
5.
Në gjithçka
tingëllojnë gratë
pa i rënë
asnjë vegle muzike,
ato janë orkestra
më me fat
se kudo janë
përhera
dëgjohen
prej të gjithëve.
Orkestrat e botës heshtin
përpara kësaj orkestre…
për ta dëgjuar burrat
veçanërisht burrat
që mburren se ata
vetëm ata
i mbajnë në këmbë
kontinentet.
6.
Në tezgjahe
vrapojnë gishtat
ngrihen velat
vela joshjesh
pa u dukur
kopshtet vilen,
kjo pëllëmbë
tezgjahu i mbrëmjes
thurr mbrëmjen
e përbotshme
velat valëve
gufojnë gjiret.
Gjithçka prej gruaje…
më afër zogjve
kopshteve
më larg, më lart statujave.
7.
Ajo vajzë, grua sot
herët më mundi
motit shkuar
kopësht,
kur zogjtë çukisnin
frutat pa i lënduar
kur mbrëmja
gjak pastër
jetonte
botë.
Ajo botë prej gruaje
jeton pak e ndjerë
tej përtejmë cak,
cipa e atij dimri
nën vete paprerë
s’ka tehe të tjerë
s’ka shpellë
por kopshte fryme
që shkundin
ndonjëherë
t’artën borë
zjarrmth.
8.
Andej jemi, përhera andej,
ndjehemi të këtushëm,
Deti e mban bluzën
veshur përhera
se përhera
ka ftohtë
edhe kur dimri
s’është dimër
neve
nënë diell
na dridhen buzët.
Mot’ i keq për motin
paj, i rëndë burrash
për gratë e nuset
mosmëkeq,
Mali
s’e tret borën
as në verë
shpuzërash
Vera
për nusegratë
pikon lotëvjeshtë.
9.
Përqafohemi çdo mbrëmje
pafund puthemi
lakuriq xhvesh,
besnikërisht
e pabesë nata
mes këmbëve tona
u bie këmborëve
të na mëshirojë
me fjalë qorre
se jemi fishkur
nga mesi e poshtë
(jo nga mesi përpjetë).
Protezë nata mban
mban syze
shpesh
neve na pyet
ajo vet është natë?
Ne
puthemi pafund
përhera stinë korrjesh
drapinjtë tanë
korrin
korrin natën dinake
të kambanave
qorre
buzëthatë.
10.
Nata urtë – urtë
merr teshat tona
symbyll i fsheh diku
shpejt i nder për fresk,
të vetat tesha nata
i bën lëmsh
kur flora
nga blu
bëhet syzezë.
Nata
në mëngjes
vesh teshat tona…
11.
Fryma kapërceu natën,
t’errta, më t’errta
pa fresk
veriget e padukshme
shpuzarake të vapës.
Frymë tjetër bisqet…
Do të flemë ne sonte?
Do të përqeshim dikë
do na përqeshin?
A do grindemi me natën
se nuk jemi ne
të shurdhërit
as gjysma
të verbërit?
