Poezia e Maria T. Luizzo vjen në shqip nga Astrit Lulaj
Maria T. Liuzzo: NOI ERAVAMO PRIMA DEL MONDO
Avere il mare fra le braccia
e sentire il tempo
nel silenzio del vento,
quando l’oscuro fiore
è vela notturna
e i pensieri sondano oceani
per cercare la vita.
Emergi
fra spirali di visioni
e specchi d’aria: noi eravamo
prima del mondo è il ricordo
delle tue parole: l’eternità
incisa nella creta.
Maria T. Liuzzo: NE ISHIM PARA BOTËS
Të kesh detin midis krahëve
dhe të ndjesh kohën
në heshtjen e erës,
kur lulja e errët
është velë nate
dhe mendimet zhyten oqeaneve
për të kërkuar jetën.
Ti shfaqesh
mes spiraleve të vizioneve
dhe pasqyrave prej ajri:
ne ishim para botës,
kujtimi i fjalëve të tua është:
përjetësia
e gdhendur në qeramikë balte.
Maria T. Liuzzo: HAIKU
Annuncia l’ombra
sere nel cuore.
Cercano stelle gli occhi.
Psiche e amore .
Dietro voli d’uccelli
rossi tramonti.
Slitta su nevi,
luce. Il tema di Lara,
nota d’eterno.
Ore pensili.
Su gambo di parole
ride la luna.
Costellazioni.
Labbra notturne
declinano ricordi.
Maria T. Liuzzo: HAIKU
I
Lajmëron hijen,
mbrëmje në zemër.
Sytë kërkojnë yje.
II
Shpirt dhe Dashuri.
Pas fluturimit të zogjve
kuqojnë perëndime.
III
Rrëshqet mbi dëborë,
dritë. Tema e Larës,
notë amshimi.
IV
Orë të varura.
Mbi kërcell fjalësh
hëna qesh.
V
Yjësitë.
Buzë nate
shtjellojnë kujtime.
Maria T. Liuzzo: TI VOGLIO INSEGNARE
un canto…
Senza distrarti
ascoltalo:
non ha né suono
né parole.
Poggia l’orecchio
alla mia bocca:
sentirai la melodia
dei miei silenzi.
Maria T. Liuzzo: DUA TË T’MËSOJ
një këngë…
Pa u shpërqendruar
dëgjoje, pra:
nuk ka tingull
as fjalë nuk ka.
Veshin mbështet
pas gojës sime:
melodinë do të ndjesh,
të heshtjeve të mia.
Shqipëroi: Astrit Lulaj.
