Marco Rubio: Shteti që s’ka ekonomi, s’frenon emigracionin, s’kontrollon kufijtë… nuk e do popullin e vet
Sekretari i Shtetit Marco Rubio para Komisionit të Senatit për Marrëdhëniet me Jashtë mbi kërkesën buxhetore të Departamentit të Shtetit për vitin fiskal 2027
SEKRETARI RUBIO: Faleminderit që më keni ftuar këtu. Sot do të kemi shumë për të diskutuar. Dhe dua vetëm t’ua kujtoj të gjithëve se politika jonë e jashtme është e përqendruar vetëm te interesi kombëtar i Shteteve të Bashkuara të Amerikës — te mbrojtja e vendit tonë, si në aspektin e mbrojtjes ushtarake dhe sigurisë sonë, ashtu edhe në sigurinë ekonomike dhe gjallërinë e ekonomisë sonë, sovranitetin dhe të ardhmen tonë.
Ne besojmë se Amerika duhet ta udhëheqë botën dhe unë besoj se po e bëjmë këtë dhe se do të kemi një histori shumë të mirë për të treguar në këtë drejtim. Megjithatë, udhëheqja amerikane duhet të jetë gjithmonë në shërbim të interesit amerikan. E them këtë sepse mendoj se, gjatë një periudhe të caktuar, në politikën tonë të jashtme e humbëm fokusin mbi këtë pikë. Realiteti është se politika jonë e jashtme, para së gjithash dhe mbi gjithçka, duhet të përcaktohet gjithmonë nga ajo që është në interesin kombëtar të SHBA.
Përcaktimi i interesit kombëtar shpesh kërkon që ne të marrim vendime pragmatike. Ndonjëherë, në politikën e jashtme, zgjedhja nuk është midis një opsioni të mirë dhe një opsioni të keq; është midis dy opsioneve më pak se ideale dhe përpiqesh të kuptosh se cili prej këtyre dy opsioneve është më i miri për SHBA dhe më pak i dëmshmi për interesat tona. Dhe kjo ndodh çdo ditë.
Megjithatë, ne mbetemi e vetmja superfuqi globale në botë — vendi më i fuqishëm në Tokë. Ne kemi ekonominë më të madhe; kemi ushtrinë më të frikshme dhe më të fuqishme që njerëzimi ka njohur ndonjëherë, meqë ra fjala; dollari ynë vazhdon të jetë monedha rezervë e botës; gjuha jonë përdoret gjerësisht në mbarë botën për kryerjen e të gjitha llojeve të biznesit dhe në shumë prej angazhimeve tona.
Por e gjithë kjo do të thotë shumë pak nëse kjo fuqi nuk përdoret për të mbrojtur njerëzit që e ndërtuan atë, njerëzit të cilët ajo është krijuar për t’i mbrojtur.
Gjithashtu ua kujtoj të gjithëve se Qeveria e SHBA nuk është një organizatë bamirësie. Ne nuk jemi këtu për të luajtur rolin e punonjësit social. Ne jemi këtu për të fituar.
Jemi këtu për të fituar në emër të popullit amerikan dhe në emër të interesit kombëtar — për të fituar për vendin tonë, për të fituar për popullin e Amerikës, për të fituar për gjërat që janë të rëndësishme për të ardhmen tonë. Dhe pikërisht për këtë ekzistojmë.
Departamenti i Shtetit ekziston për të zbatuar politikën e jashtme të Shteteve të Bashkuara, si përmes diplomacisë, ashtu edhe përmes ndihmës, në një mënyrë që çon përpara interesin kombëtar dhe i shërben popullit amerikan. Dhe ky parim ka udhëhequr çdo vendim që është marrë që nga janari i vitit 2025.
Do t’ju jap një shembull të përkryer nga vetë Hemisfera jonë Perëndimore, një rajon për të cilin ky komision dhe shumë prej anëtarëve të tij kanë argumentuar prej kohësh, ashtu si edhe unë, se është neglizhuar dhe nuk i është kushtuar vëmendja e duhur.
Sot kemi në këtë hemisferë një koalicion vendesh mike — më shumë se një duzinë — që janë rreshtuar për të bashkëpunuar jo vetëm mbi çështjet e sigurisë që i kemi të përbashkëta, por edhe mbi prosperitetin ekonomik, të cilat shkojnë krah për krah.
Është një histori e jashtëzakonshme që, në thelb, me përjashtim të Nikaraguas, me përjashtim të Kubës, natyrisht me Venezuelën që ende përballet me disa sfida, dhe sigurisht Brazilin, megjithëse ata ndodhen në mes të një cikli zgjedhor, si edhe deri diku qeverinë aktuale në Kolumbi — të paktën presidenti i saj ka qenë problematik — por në përgjithësi, sot ky është një rajon i mbushur me aleatë të Amerikës, udhëheqës miqësorë ndaj Amerikës dhe një orientim miqësor ndaj Amerikës.
Natyrisht, tani duhet ta shndërrojmë këtë në veprime konkrete, pas 20 vitesh neglizhence gjatë të cilave Kina dhe fuqi të tjera globale kanë depërtuar në Hemisferën tonë Perëndimore, në dëm jo vetëm të interesave kombëtare amerikane, por, sipas pikëpamjes sonë, edhe në dëm të popujve të atyre vendeve.
Pra, këto janë arritje të rëndësishme dhe jam shumë i kënaqur për to.
Jam gjithashtu i kënaqur me mënyrën se si kemi transformuar ndihmën e huaj. Në çdo tranzicion do të ketë vështirësi gjatë rrugës, por në përgjithësi, nëse mendoni se si programet që ekzistonin më parë po dështonin në përmbushjen e interesave tona, atëherë modeli i vjetër duhej zëvendësuar.
Ndihma e huaj që vazhdon të mbetet po vihet nën drejtimin strategjik të Departamentit të Shtetit. Pra, ne nuk po japim thjesht para; ne po kërkojmë gjithashtu rezultate.
Nuk ka rëndësi vetëm sa para shpenzoni për një program; rëndësi ka nëse po arrini rezultate prej tij. Por gjithashtu kjo ndihmë po drejtohet duke pasur parasysh vizionin tonë strategjik.
Kjo do të thotë se ne jemi në gjendje të ofrojmë ndihmë jo thjesht në të gjithë botën, por në mënyrë specifike dhe të synuar për ata që kanë më shumë nevojë dhe për ato vende në botë që janë më të rëndësishme për interesin kombëtar të Shteteve të Bashkuara.
Ky do të vazhdojë të jetë parimi ynë udhëheqës; ky ka qenë parimi që ka udhëhequr reformat tona.
Pra, unë thjesht do të thosha — dua të them, ka shumë gjëra për të cilat mund të futemi në hollësi gjatë pyetjeve tuaja.
Përfundimi është se e gjithë kjo dhe shumë më tepër janë pasqyrim i asaj bindjeje që përmenda në fillim, dhe ajo është se politika e jashtme nuk mund të ndahet nga politika ekonomike, nga politika e kufijve, nga politika energjetike apo nga ndonjë prej këtyre fushave të tjera që janë thelbësore për interesin tonë kombëtar.
Një vend që nuk mund të ndërtojë anije, të prodhojë ilaçe, të kontrollojë emigracionin apo të sigurojë akses në burime jetike, nuk mund të mbrojë popullin e vet, nuk mund të mbrojë interesat e veta dhe nuk mund të mbrojë mënyrën e vet të jetesës.
Prandaj, politika jonë e jashtme vazhdon të riorientohet rreth themeleve reale të fuqisë kombëtare.
Ky buxhet është një tjetër hap, sipas mendimit tim, në këtë drejtim.
Natyrisht, anëtarët e Kongresit që merren me ndarjen e fondeve do të kenë një rol shumë të madh në rezultatin përfundimtar të këtij buxheti, pasi nuk presim që, për herë të parë në historinë moderne, Kongresi thjesht ta marrë buxhetin tonë dhe ta miratojë atë.
Mendojmë se ai do t’i nënshtrohet disa ndryshimeve të konsiderueshme gjatë rrugës dhe presim me kënaqësi të bashkëpunojmë me ju, ashtu siç bëmë vitin e kaluar, për të hartuar atë që ne besojmë se do të jetë një projektligj shumë i mirë për shpenzimet.
