Lutfi Dervishi: Kur duartrokitet dhuna
Dhunimi i publicistit Ilir Demaliaj është një lajm shqetësues, jo vetëm sepse një qytetar është sulmuar fizikisht, por edhe për mënyrën se si një pjesë e opinionit reagon ndaj kësaj ngjarjeje.
Mjafton të lexosh disa komente online ku në vend të dënimit të dhunës, dhe empatise gjen të kundërtën deri në kënaqësinë perverse që “X e pësoi”
Para se të mësohen të gjitha rrethanat e ngjarjes dhe përgjegjësi(t) të dalin para drejtësisë, një gjë është e qartë: dhuna ndaj një njeriu nuk mund të relativizohet, të justifikohet apo, akoma më keq, të festohet.
Nuk ka rëndësi nëse je dakord apo jo me Ilir Demalian, me idetë e tij apo me mënyrën se si ai i shpreh ato. Askush nuk duhet të dhunohet për fjalët që thotë. Liria e shprehjes nuk ekziston për të mbrojtur vetëm mendimet që na pëlqejnë. Ajo ekziston pikërisht për të garantuar të drejtën për të dëgjuar edhe ato që nuk jemi dakord apo nuk na pëlqen t’i dëgjojmë.
Shqetësimi bëhet edhe më i madh kur sheh se si krijohet një klimë normale për dhunën. Dhe duket anormale të flasësh kundër saj. Fillimisht degradon biseda në studio televizive, ku fyerja, etiketimi dhe demonizimi i kundërshtarit trajtohen si “debat”. Më pas i njëjti model zhvendoset në rrjetet sociale, ku gjuha bëhet edhe më agresive, sepse anonimiteti e ul pragun e përgjegjësisë. Është “fjala e fundit që shkruhet e para në tastierë ” dhe nga aty, kalimi në rrugë është shumë më i lehtë sesa duam ta pranojmë. Ajo që dëgjojmë në rrugë e sheshe nuk krahasohet me “normalizimin” prej vitesh të dhunës on line.
Asnjë shoqëri nuk bëhet më e lirë, më e mirë dhe më demokratike kur njerëzit mendojnë se grushti është një formë komunikimi.
Sot viktimë e dhunës ishte një publicist, nesër mund të jetë një politikan, një aktivist, një mjek, një profesor, një fqinj, ose thjesht dikush që tha diçka që dikujt tjetër nuk i pëlqeu.
Prandaj, distancimi dhe dënimi i dhunës nuk është çështje simpatie, është mbrojtje e një parimi që i mbron të gjithëve dhe që dallon njeriun nga kafsha.
Në momentin kur fillojmë të duartrokasim dhunën ndaj atij që nuk e pëlqejmë, kemi hedhur hapin e parë drejt një shoqërie ku askush nuk është më i sigurt…!
