Ruzhdi Gole: Llambë
Si të verbërit… ndonjëherë
me gishta dhe me frymë
gjej çelësin e shtëpisë
ngadalë hap derën,
si të verbërit me dritën
shpesh jetoj vet i dytë,
ndez llambat
prej ëndrre
kthjelloj
terrën.
Gjithçka dritohet,
ndoshta terra
përtej vetes
don ende
pak cak,
po u vonua, po u vonua ajo
t’ik’ prej mërzisë sime
të acartë e të ndjerë
mund t’verbohem
shpejt në gjak…
Me gishta fryme gjej
hardhinë e të lumtit
fik dritën, çel sytë…
tek trupi yt ajror
përndritës
hija jeton
pak
i lumnuemi
më jep syrin
shoh prek
gjithçka
dritore
vetëm
vetë i dytë.
Përhera
pakëz dritë
na japin të verbërit,
drithërohemi për dritën
thellë dritojmë njeri-tjetrin.
