Natasha Lako: Dhe qytetërime të tjera
Si një shkollë e mbyllur, koka ime qëndron buzë rruge,
e qullur dhe e zbrazët, pa besnikëri, pa tradhti
dhe pa liri brenda…
Kanë dashur ta mbyllin kokën,
i kanë vënë gardhin e teshave, i kanë blerë dhe gjuhën
si zilen e vjetër,
violina atje brenda saj po flet, po flet imitimi i zemrës,
i mëlçisë së zezë,
e urtë ka mbetur koka, si forma e një klaviri.
Ku po qëndrojmë mes rruge, në ç’kohë po vijmë,
o kokë e mirë,
pa besnikëri, pa tradhti dhe pa liri brenda,
të mbetura, si dele të tepërta mes shiut.
Dritat e makinave fillojnë të ndizen, një nga një,
për të ndjellë vetëtimat.
