Avdulla Kënaçi: GRUAJA PËRBALLË

Tregim në shqip dhe anglisht

Frika ndaj epidemisë COVID-19 jo vetëm që na mbylli brenda katër mureve të shtëpisë, por na ndau edhe nga të gjithë të dashurit dhe fqinjët. Në rrugët e bllokut ku unë banoj, tani rrallë qarkullojnë makina; shihen vetëm ca furgonë postash apo shërbimesh që rrëshqasin heshturazi si krimba. Blloku ynë është afër aeroportit dhe zhurmat që bënin dikur aeroplanët në qiell nuk dëgjohen më. Kemi harruar të ngremë kryet lart, drejt kupës blu. Na ka marrë malli për ato vija të holla tymi si fustane nusërie. Nuk jemi të sigurt se sa do të zgjasë kjo situatë e mërzitshme dhe e zymtë.

Muajin e tretë të izolimit, gjatë kësaj pranvere, pikërisht kur pemët ishin mbushur me gjelbërim e lule, aty nga ora dhjetë e paradites u dëgjuan ca të rrahura çekiçi e gërvima sharrash mbi dru. Diku punohej, dikush po ndërtonte. Jo vetëm që nuk u ankuam për zhurmat, por dëshironim që ato të vazhdonin sa më gjatë. Me mendjen tonë, nuk i quajtëm “ndotje mjedisi”, por tinguj jete, sinjale shprese se gjallëria do të vazhdonte si tre muaj më parë. Ishte hera e parë që zhurmat na pëlqenin dhe na e kishte ënda që ato të vazhdonin pa mbarim.

Po kush ishin këta të marrë që guxonin të thyenin karantinën? Nuk di cila qe ajo mendje që më tha se ata duhet të ishin shqiptarë. Çudi, sepse shqiptarët këtu në Kanada i ndesh rrallë dhe jo gjithnjë në grup. Por vërtet, ata ishin bashkatdhetarët e mi. Ishin tre veta: dy vëllezër dhe një bashkëfshatar i tyre me origjinë nga veriu, ose më saktë nga Kukësi. Ata kanë kohë që blejnë me kredi ndërtesa të vjetra dhe i ngrenë të reja nga themelet. U dhjetëfishojnë vlerën dhe pastaj i shesin përsëri. U del goxha fitim i madh. Punojnë shpejt dhe me orar të zgjatur. Kështu po bënin edhe kësaj radhe me shtëpinë në fund të bllokut.

Pas ca ditësh u shtua edhe një punëtor i katërt. U kuptua që edhe ai ishte shqiptar, jo vetëm nga portreti, por edhe sepse kuksianët i thërrisnin “Karçin”. Emrin e vërtetë e kishte Agim. Ishte ndryshe nga tre të tjerët: mjaft i rregullt, i rruar, i krehur dhe i qethur sipas modës së fundit. Ndërronte çdo ditë bluzën apo pantallonat, ndryshe nga tre të tjerët që mbanin të njëjtat rroba. Detyra e tij ishte të furnizonte me materiale ndërtimi tre të tjerët, ndaj ai më shumë shihej poshtë në rrugë, buzë trotuarit, ku shkarkoheshin trarë, dërrasa dhe tabakë kompensate. Dukej se këtë punë e bënte nga e keqja, ose siç themi ndryshe, “i kishte zënë rrota bishtin”. E vërtetë, në Shqipëri ai kishte punuar si inxhinier ndërtimi në një firmë private, ndërsa këtu…

Dhe ja, tani ku ndodhej: në një bllok të vdekur në periferi të Torontos. As zëra fëmijësh, as muzikë, as biseda njerëzish nuk ndiheshin. Vetëm herë pas here dëgjonte thirrjet e bosit:

– Karçin, na sill gozhdë! Karçin, na bjer dërrasa! Karçin, ku humbe, or burrë?!

Asnjëri nga kuksianët nuk preferonte t’i thërriste në emrin e tij të vërtetë. Kjo kishte nisur kur ai u tha se kishte vetëm pesë muaj që kishte hyrë në Kanada. Ata e trajtuan si rekrutët e rinj në ushtri dhe e pagëzuan me emrin e një cjapi motak: Karçin. Nuk i leverdiste t’u kundërvihej. Në fund të fundit, aty ishte provizorisht, sa për të fituar ca dollarë që i duheshin për gjyqin. E paguanin kesh, 150 dollarë dita, para që i kishte të domosdoshme.

Realisht, ndërtuesit nuk ishin nga qyteti i Kukësit, por nga Kalaja e Dodës. Para trembëdhjetë vjetësh kishin siguruar ca certifikata false si shishtavecarë, meqë kjo krahinë konsiderohej si pakicë bullgare. Fillimisht kishin mbërritur në Londër, pastaj kishin udhëtuar drejt Torontos, po me viza false. Aty kishin kërkuar strehim politik “sepse u ishte mohuar origjina bullgare” dhe kishin marrë statusin e të përndjekurve.

Ditën e tretë të punës ndryshoi gjithçka. Moti u ngroh përnjëherësh dhe ai kishte vapë; hoqi bluzën dhe mbeti me kanatierë. Befas, në shtëpinë përballë, sikur mbiu nga dheu, ai pa të ulej te porta, mbi atë karrigen portative një vajzë apo grua të re, bionde dhe simpatike. Ajo nuk mbante maskë, por kishte një palë kufje në vesh, nga ku besohej se dëgjonte muzikë. Ajo kishte veshur xhinse tepër të shkurtra e të bardha. Fillimisht ai u hutua dhe i mori ato për mbathje. Vetëm kur u pa thekët në këmbëza e kuptoi që ishin pantallona të shkurtra. Përsipër supeve, gruaja apo vajza kishte hedhur një bluzë të hollë mëndafshi ngjyrë vjollcë, e cila varej me dy rripa të hollë. Sa herë që dy vëllezërit kuksianë dhe ndihmësi i tyre nuk e thërrisnin për t’u furnizuar me ndonjë material ndërtimi, ai kundronte me nge gjithë tiparet e gruas përballë: gjoksin, pulpat, mënyrën si kishte krehur flokët, në i kishte lyer apo jo thonjtë e këmbëve, në i kishte sytë me rimel dhe çfarë lloj buzëkuqi kishte vënë. E gjeti këtë si një lloj argëtimi për të vrarë kohën e mërzitshme.

Gruaja, apo vajza, herë dukej e herë zhdukej, herë kthehej me kurriz e herë me bark nga ai. Dhe këto veprime të saj, gjasme sikur po merrte rreze dielli, inxhinier Agimit i dukeshin si thirrje apo ftesa për t’u afruar e miqësuar. Nuk ishte aq i pacipë sa ta përshëndeste apo të hynte në bisedë me të, kur askush nuk e kishte prezantuar. Ama, kur ajo kthehej me kurriz, ai i lëshonte pa fre sytë e tij lakmitarë e të uritur, si të një studenti të zbritur nga fshatrat e thella malore.

Zëri i bosit, që vazhdimisht kërkonte furnizime, e kishte shkëputur sa e sa herë nga ëndërrimet. I kthehej punës me zell, por mendjen e kishte lënë aty, te vila përballë. Stivonte materialet e saposhkarkuara apo afronte dërrasa në katin e parë të ndërtesës që po hidhte shtat dhe me lezet e gjente momentin të përfshinte me sy atë alamet femre, seksi dhe të paturp.

Pas disa ditësh, gruaja apo vajza përballë, nuk doli më te dera e shtëpisë së saj. Porta as hapej, as mbylljej. “Ndoshta ka shkuar diku gjetkë”, tha me mendje dhe ai vazhdoi punën duke psherëtirë.

Pas dy javësh ishte montuar krejtësisht skeleti prej druri i gjithë dyshemeve. Binte erë rrëshirë. Trarët dhe dërrasat prej pishe kishin marrë ngjyrën e gjalpit të lopës. Në Kanada, për shkak të temperaturave të ulëta, shtëpitë ndërtohen prej druri dhe mbushen në mes me sfungjer izolues, ndërsa nga jashtë vishen me tulla zjarrduruese. Materialet janë standarde dhe të gatshme, kështu që godina ngrihet shpejt. Pranvera është koha më e volitshme për ndërtime. Në një prej atyre ditëve, inxhinier Agimi nuk po dëgjonte as zhurmën e çekiçëve dhe as zërat e bashkëkombësve të tij. “Po këta ku humbën?!” i bëri vetes një pyetje dhe u nis lart të shihte. Sa vuri këmbën në katin e dytë, i pa që ishin ngjeshur të tre njëri pas tjetrit, duke shikuar në drejtim të vilës përballë. Nuk di se si e qysh kishin siguruar një dylbi dhe këqyrnin me radhë, të strukur pas shtyllave prej pishe. I bënë shenjë të mos ngrinte zërin. Pas pak ia kaluan edhe atij dylbinë. Tej murit, nja dy metra e gjysmë të lartë, paskësh një pishinë. Brenda saj notonte një femër. Ishte biondja që atij i kishte humbur nga sytë. Në kopshtin pas shtëpisë ajo paskësh pasur një pishinë goxha të madhe.

– Është pa brekë, është cullak, – tha bosi duke kruar dhëmbët me një ashklë pishe. – Kjo tregon se ajo është vetëm në shtëpi, pa njerëz.

– Se mos bëni gabim dhe e filmoni me celular, se po u ankua, na piu e zeza, – sugjeroi vëllai i dytë.

– Me sa duket ajo është nxirë, sepse më parë ka bërë banjo dielli. Vini re, vetëm vithet dhe gjoksi i duken të bardha, – tha i treti, që u duk se ishte më i interesuari.

– E paska si pyjet e Lurës… Jepjani dylbitë edhe Karçinit të kullosë sytë e të argëtohet një copë herë, – tha bosi si me mëshirë.

Agimi i mori dylbitë me ndrojtje. Ishte nervoz dhe i dridheshin pak duart, por atyre nuk u ra në sy. Rregulloi fokusin e veglës dhe kopshti u shpalos ja aty, poshtë hundës së tij. Vajza apo gruaja i ra me not mes për mes pishinës dhe u drejtua tek shkallët e hekurta. Ai pa se si bulëzat e ujit mbi kurrizin e bardhë u rrokullisën sumbulla-sumbulla, duke u kthyer nga kishin ardhur. Dukeshin si vesa e mëngjesit mbi bar. Tani ai po shihte qartë një trup të rregullt e të bukur, mbuluar nga një push i hollë si ndryshk hekuri.

“Arkitekturë e përsosur”, gati sa nuk foli me zë, por u përmbajt në sekondën e fundit. Nuk duhej t’u jepte shkak kuksianëve ta komentonin. Njëri prej tyre, ai më i riu, nuk u përmbajt më, por iu lëshua një trau vertikal duke e shtrënguar fort me të dyja duart:

– Pasha Zotin, e dini çfarë i bëj unë asaj? I qes ujë të zi, e bëj për spital!

Të tjerët qeshën me të madhe, ndërsa inxhinieri vetëm vuri buzën në gaz. E pse duhej ta bënte për spital?!

Të nesërmen temperaturat u ulën, moti u ftoh dhe ata më kot pritën që gruaja të zhvishej përsëri e të rrëshqiste si ngjalë në kaltërsinë e pishinës. Por mësuan diçka tjetër prej shoferit që sillte materialet. Ai tha se e njihte, quhej Silva. Jetonte vetëm, shtëpia ishte e saj dhe para një viti ishte ndarë nga burri, një refugjat polak. I kishte vënë munxat burrit sepse ai kishte një ves të keq: e shpenzonte të gjithë rrogën në kazino dhe në shtëpi nuk sillte asnjë qindarkë.

Inxhinier Agimi vazhdoi punën si zakonisht, buzë trotuarit.

Gruaja doli përsëri te hyrja. Kësaj radhe rrobat i kishte shkurtuar edhe më. Ndoshta do t’i kishte hequr fare, sikur të mos e bezdiste vështrimi grabitqar i shqiptarit që priste në rrugë të mbërrinin materialet e ndërtimit. “Tani është vetëm e imja”, mendoi ai, por e kishte gabim. Nuk ishte tamam ashtu. Gjërat nuk janë gjithmonë ashtu siç duken në pamje të parë.

Inxhinier Agimi, së bashku me nusen e tij të re, përpara njëmbëdhjetë muajsh kishin kërkuar strehim politik në Kanada. E dinin se historia që kishin sajuar nuk ishte fort e besueshme, por le ta provonin fatin, nuk humbisnin asgjë. Erdhën në kontinentin amerikan si zotërinj të respektuar me linjën e “Lufthansa-s”, me vizë të rregullt vizitorësh. Nuk ngjanin fare me ca budallenj bashkëkombës që rropateshin nëpër vaporë e kamionë dhe mbërrinin në Kanada pas një apo dy javësh, të lodhur e të rraskapitur. Këta ishin të pudrosur, të larë e të hekurosur. Në fund të fundit, ishin njerëz të nderuar e jo si ata halabakët që zbrisnin nga bjeshkët. Vërtet vinin nga një vend i varfër, por këta ishin “intelektualë të persekutuar të dorës së parë”: burri inxhinier dhe bashkëshortja arkitekte e sapodiplomuar.

Përpara se Boeing-u 777 të prekte tokën kanadeze, nusja e re hapi çantën e vogël, nxori parfumin francez “Yves Saint Laurent” dhe i hodhi një vrushkull të lehtë bluzës dhe kyçeve të duarve. Gjithë edukatë e mirësjellje, ata u paraqitën në policinë kufitare të aeroportit. Kërkuan strehim në kontinentin amerikan. Policia kanadeze i dëgjoi me kujdes, mbajti shënim, formuloi një procesverbal dhe u kërkoi adresën se ku do të qëndronin përkohësisht. Ata dhanë emrin e një hoteli të vogël në periferi të Torontos, të cilin e kishin rezervuar që nga Tirana. Edhe pse hoteli ishte ndër më të lirët, në pak ditë ua thithi me shpejtësi të gjitha kursimet që kishin sjellë me vete. Kështu, arkitektja e re u detyrua të kërkonte ndihmë financiare te prindërit në Shqipëri. Puna e parë që bënë të dy së bashku ishte hetimi për të gjetur shtëpi me qira të lira. Ende nuk e kishin vizituar qendrën e Torontos.

Për ditë të tëra mbetën të përmbysur mbi fletushka reklamash e në internet për të gjurmuar ndonjë hyrje apartamenti të lirë, por kudo ishin shumë të shtrenjta. Për më tepër, kur u thoshin se ishin emigrantë dhe ende nuk i kishin marrë letrat. Kështu, qiradhënësit u kthenin krahët. Më në fund u gjend një kanadez shpirtmadh. Kur ai mësoi se ata e flisnin gjuhën e nënës së tij, italishten, mbylli sytë e nuk u kërkoi më dokumente. I besoi paraqitjes së tyre. U tha se kishte një bodrum të lirë, dhomë e kuzhinë, për 1000 dollarë në muaj. Megjthse iu duk qira e lartë, panë ç’panë, e morën.

Ishte një kat nëntokësor i një shtëpie të vjetër, i cili ndriçohej vetëm nga një rrip drite që vinte nga jashtë, prej një dritareje të ngushtë bodrumi. Nënshkruan kontratën dhe menjëherë nisën nga sistemimet e pastrimet. Pas një jave u qetësuan disi. Laurës nuk i kishte pushuar dhimbja e kokës qëkurse hynë në bodrum. Nuk e përfytyronte dot veten të jetonte gjatë aty. Dhe një mbrëmje i tha të shoqit:

– Turp e faqja e zezë! Shyqyr që nuk na viziton njeri në këtë vrimë miu. Ne, as në Tiranë, në asnjë regjim, nuk kemi jetuar në këto kushte. Të paktën aty kurrë nuk na ka munguar drita e diellit. Këtu nuk merr vesh çfarë bëhet jashtë: është diell apo shi, fryn erë apo vjen stuhi.

– Durim, – i tha i shoqi, – është situatë e përkohshme, do t’ia dalim. Mos harro, ka ngrohje me gaz, kjo është e rëndësishme. Në Kanada dimri të pi gjakun. Njëri nga ne të dy duhet të gjejë punë. Nëse na aprovohet asistenca, paguajmë qiranë dhe na mbeten edhe 400 dollarë në muaj, por për momentin nuk jemi as në tokë, as në qiell.

– Unë do të filloj kurse dhe specializime, – i tha Laura. – Si të shkoj unë pjatalarëse?! Kurrë, harroje! Më mirë kthehem në Tiranë. Nuk ka punë për arkitekte, nuk na njihet diploma as ty, as mua. Këta duan eksperiencë amerikane ose kanadeze. Kot i hymë kësaj valleje, ti ma mbushe mendjen të emigronim. Ishim mirë.

– E di, e di, por nuk ka turp më të madh sesa të kthehemi mbrapsht, sidomos me ato telashet që më janë hapur në Durrës. Kishte rrezik të arrestohesha. Atëherë më mbetet mua radha të pranoj një punë çfarëdo, – i tha i menduar e pak nervoz Agimi, duke vështruar ca pllaka të plasaritura në dysheme.

– Në radhë të parë duhet të gjejmë atë avokatin hebre që na rekomanduan para se të niseshim këtu. Që nesër merru me këtë punë, – i sugjeroi Laura, e cila gjithmonë e merrte e para iniciativën për çdo hap të ri që duhej të bënin.

– Si na thanë për të, “piks ujin dhe e bën djathë”?

– Ashtu qoftë, por thonë se ka dorë të rëndë, – ia ktheu i shoqi dhe u përkul mbi ekranin e laptopit për të gjetur adresën e avokatit me famë.

Vendndodhjen e gjeti në internet, pa shumë mundim. Përcaktoi adresën e zyrave dhe vuri re se mund të shkonte atje me linjën e metrosë. E gëzoi ky fakt; nuk do të paguanin taksi. Gjeti adresën e e-mailit të avokatit, u prezantua me mesazh dhe kërkoi takim.

Inxhinier Agimi ishte aty afër të tridhjetave. Kishte fytyrë rrumbullake e të lëmuar, flokë gështenjë, të dendur e me kaçurrela. Ishte burrë i qetë dhe i ëmbël. Inatosej rrallë dhe buzëqeshte bukur, edhe kur punët i kishte keq. Buzëqeshte si aktor filmash. Pikërisht ajo buzëqeshje e kishte bërë Laurën për vete që kur ishte studente dhe e shtyu t’i thoshte “po” martesës.

Nuk qe e thënë që lidhja bashkëshortore t’u ecte mbarë. Tërmeti që ra në Durrës u ngriu buzëqeshjen në buzë dhe ua prishi ëndrrat. Një pallat katërkatësh që kishte ndërtuar inxhinier Agimi – ose më saktë ku kishte punuar si zbatues projekti – u rrafshua nga themelet duke plagosur tetë banorë, ndërsa dy prej tyre u varrosën nën gërmadha. Ata i nxorën pa jetë. Tragjedi e paparë. Shteti kishte filluar hetimet. Ai e ndjeu se do të bëhej “kokë turku”, pasi nuk kishte përkrahje politike. I shkoi mendja tek një vizë turistike kanadeze që kishin marrë para disa kohësh për muajin e mjaltit, por që nuk e kishin shfrytëzuar. Pas debatesh, grindjesh e mosmarrëveshjesh, më në fund Kanadanë e panë si varkë shpëtimi. Pa një, pa dy, u nisën.

Po bëheshin njëmbëdhjetë ditë pas mbërritjes dhe ishin ende të tronditur. As ndërtesat, as kulla, as liqeni, as rrugët, as pyjet e as parqet nuk u bënin përshtypje. Në çdo hap duheshin shpenzuar para dhe qëndrimi ishte i pasigurt. Kishin rezervuar vetëm ca dollarë për avokatin, por ende nuk e dinin saktësisht se sa do të kërkonte ai peshkaqen.

Pikërisht kur Agimi kishte mbyllur laptopin, e shoqja u kthye nga ai me rrëmbim dhe i tha se kishte parë një lajm të çuditshëm në njoftimet e televizionit lokal. Flitej për një virus të ri, të panjohur, i cili qarkullonte në Kinë, në Wuhan, një qytet me 11 milionë banorë. Thuhej se njerëzit vdisnin në rrugë, tak e fak, binin si pulat; u zihej fryma sikur një njeri i padukshëm u mbërthente fytin e nuk i lëshonte, derisa jepnin shpirt.

– Lavdi Zotit që Kina është shumë larg Kanadasë, – tha ai duke fërkuar sytë dhe shkoi i vetëm drejt dhomës së gjumit.

Ndryshe nga i shoqi, Laurës i la mbresa të thella ai lajm. Thuhej se ishte një virus i ri, i panjohur dhe i rrezikshëm, që po kërcënonte njerëzimin. “O Zot, vetëm armë biologjike luftarake të mos jetë”, mendoi dhe lëvizi pultin në kanale të tjera televizive. Ja ku e ndeshi përsëri virusin e panjohur në lajmet kryesore të CNN. Nuk ishte shaka, qenkësh punë me spec. Vazhdoi të kërkonte në të gjitha kanalet televizive të botës, por ai lajm nuk përsëritej më. E stresuar dhe e mbytur nga ankthi, shkoi edhe ajo të flinte.

Avokati u ktheu përgjigje se i priste në çdo kohë, nga ora 10 e mëngjesit deri në orën 5 pasdite, veçse duhej të njoftonin një ditë më parë. Ashtu vepruan. Pas dy ditësh u nisën herët në mëngjes, të dy së bashku. Pa u hapur zyrat, u gjendën përpara derës ku shkruhej emri i avokatit të njohur dhe grada e tij shkencore. U habitën kur një vajzë e re, brune, simpatike e plot mirësjellje i përshëndeti në gjuhën shqipe dhe u prezantua si asistente e profesorit. Ajo u tha se para dy vjetësh kishte mbaruar për drejtësi në Otava. Ishte zgjedhur nga vetë profesori si ndihmëse e tij, kur ai kishte parë rezultatet e saj në provime. Dhe kishte mbetur këtu. Kishte filluar menjëherë punë tek zyra e tij. Merrej vetëm me shqiptarët.

Duhej t’i tregonin historinë e tyre se pse kërkonin strehim në Kanada, me qëllim që ajo të ndërtonte “kejsin”, ose siç i thonë në shqip, rastin. Çifti, herë njëri e herë tjetri, folën për rreth dy orë. Asistentja dëgjonte me durim dhe mbante shënime në një bllok të madh. U vuri përpara kafe të gjata amerikane dhe u tha të prisnin. Ajo do të relatonte rastin e tyre te profesori. Mbaruan kafet dhe po kërkonin koshin e mbeturinave, kur asistentja i ftoi të hynin në zyrën e profesorit. Ai ishte një burrë i bëshëm, me mjekër të shkurtër e me flokë të zbardhur. Duhej të ishte tek të gjashtëdhjetat. U foli të dyve në emër. Sillej thjesht e me lirshmëri, sikur i njihte prej kohësh.

– Nuk mund ta fitoni gjyqin. Argumentet që i keni parashtruar asistentes sime janë kështjella rëre. Nuk ka gjyqtar që i gëlltit, edhe më budallai i Kanadasë. Ndërtoni një histori tjetër, si për shembull me gjakmarrje, ose nga ata njerëzit që e veshin këpucën mbrapsht dhe në vendin tuaj përndiqen e persekutohen. Kaq kishim së bashku, vazhdoni me asistenten. Ajo do t’ju ndihmojë, ose kërkoni një avokat tjetër nëse shërbimi ynë nuk ju pëlqen.

Të dy, burrë e grua, ngrinë në vend. Nuk i prisnin ato fjalë. Agimi fërkoi tëmthat me mollëzat e gishtave, ndërsa Laura pickoi kofshën e saj nën tavolinë për të kuptuar nëse ishte zgjuar. Ishin të vërteta ato që dëgjoi apo i bënë veshët?! I ngjau sikur ishte mbërthyer pas karriges e nuk lëvizte dot. Asistentja shqiptare ua bëri me shenjë të mos flisnin. U hodhi dorën në sup me dashamirësi e delikatesë dhe i ftoi të shkonin në zyrën e saj.

– Dëgjoni, miqtë e mi, ju mbeten dy rrugë. Nuk di nëse e kuptuat profesorin? Aplikuesi kryesor, që besoj se jeni ju, zoti Agim, duhet të deklarohet si anëtar i komunitetit LGBT, ose nën trysninë e gjakmarrjes. Zgjidhni e merrni, që unë të ndërtoj rastin tuaj.

– Qyqja! – tha Laura me një ndjenjë përçmimi. – Homoseksual?! Kurrsesi! Po të jetë ashtu, më mirë kthehemi nesër në Tiranë.

Agimi shtrembëroi fytyrën. Këtu po bëhej fjalë për jetën e tij. Duhej të zgjidhnin variantin më të sigurt. Kush do ta merrte vesh se si e fituan statusin në Kanada? Mjaftonte të fitonin gjyqin. Ishte arritje e madhe sikur t’i mbanin këtu. Një pjesë e mirë e shqiptarëve, të cilët mburreshin se kishin fituar status në vendet perëndimore, ishin deklaruar si homoseksualë. Me statistika, Shqipëria dilte vendi i dytë me aplikime të tilla, pas serbëve.

– Zonjushë, na pret edhe një ditë të mendohemi mirë dhe të vijmë nesër të përgatitur? Me qetësi, ta ndërtojmë së bashku rastin tonë, – i tha ai gjithë mirësjellje asistentes së avokatit të njohur.

– Është normale, për ju do të lë çdo punë, këtu më keni. Mund të vini pa lajmërim, – u tha ajo dhe u ngrit në këmbë duke u dhënë dorën.

– Rasti ynë do të jetë me gjakmarrje, – tha Laura duke marrë qëndrim të prerë si një kadete policie.

– Edhe diçka tjetër e vogël: mos harroni të sillni me vete gjysmën e shumës së parave, 3000 dollarë kanadezë, kësti i parë. Pas një muaji, kësti i dytë, po kaq.

– Sa shumë! – tha Laura e skuqur në fytyrë, ndërsa Agimi u ngut të binte dakord. Asistentja buzëqeshi me mirësjellje. Vështrimi i saj sikur thoshte: “Duhet të kishit ardhur të përgatitur”.

Dolën në ajër të pastër. Frynte një erë si brisk që nisej me zemërim që nga Poli i Veriut. Të ngrinte gjakun, por ata nuk e ndjenin, sepse mendonin për bisedat me spec që u bënë në zyrën e avokatit hebre.

– Ore, mos je gjë ndonjë homoseksual i fshehur ti dhe unë nuk e kam ditur?! – e pyeti seriozisht Laura, me faqet ende të përflakura. Era e veriut nuk bënte punë para zjarrit që i ishte ndezur përbrenda.

– Unë nuk jam ngopur akoma me femra dhe ti dyshon për gjëra të tilla, – i tha ai gjithë ironi e përçmim.

– Domethënë, as unë nuk të mjaftoj, – i tha ajo dhe nuk ia hodhi më sytë derisa mbyllën derën e bodrumit ku ishin strehuar.

Në shtrat, Agimi u detyrua ta përkëdhelte e ta lëmonte të shoqen, sikur ajo të ishte një mace që i pelqenin ledhatimet. I duheshin para për gjyqin dhe vetëm ajo mund t’i siguronte. Laura i ktheu kurrizin duke lëshuar një psherëtimë të gjatë. Atë natë, të dy fjetën pa folur. Kur inxhinierit i doli gjumi ndaj mesnate, iu ringjallën si në një film britmat e ulërimat e një prej banorëve të pallatit të rrëzuar katërkatësh në Durrës. Iu kujtua se i revoltuari fliste me theks verior. Afërsisht ai thoshte: “Fëmija em u gjakos aty nan rrënoja, u gjakos e nuk doli ma i gjallë. Gjaku do gjak. Mua më duhet gjaku i tij dhe atë do t’ia marr pronarit të këtij pallati. Kam lanë jetën teme në gurbet, kam pague qimet e kokës. E nji tash humba edhe fëmijën shtatë vjeç, mos më thançin në emnin Frrok po nuk lava gjakun tem!”. Vërtet banori akuzonte pronarin e pallatit, por hetimet me siguri do të binin edhe mbi zbatuesin e projektit, pikërisht mbi atë. Dhe gjaku për ta shlyer, sigurisht, do t’i mbetej në shpinë vetëm atij. Deshi ta zgjonte Laurën nga gjumi e t’i thoshte se e ndërtoi “kejsin” për gjyq, por historia ishte e ngatërruar dhe dyshoi se ajo nuk do ta kuptonte.

Epidemia kishte mbërritur edhe në Kanada. E solli një grua kanadezo-iraniane, e cila nuk e dinte që ishte infektuar. U sëmurën pasagjerë e punonjës të aeroportit, derisa u mor vesh se kush e solli dhe nga erdhi infeksioni. Lajmi pati një përhapje me shpejtësi të jashtëzakonshme. U shënuan të vdekurit e parë. Rasti më flagrant ishte i një çifti që u kthye nga Italia. Edhe tek ata infeksioni ishte i heshtur e tinëzar. U mor vesh që ishin të infektuar kur babai i tyre, në azilin e pleqve, ua ngjiti virusin shumicës së bashkëjetuesve. Vdiqën 70 për qind e pleqve, u sëmur i gjithë personeli sanitar. Disa prej sanitareve punonin edhe në azile të tjerë. Ngado dëgjoheshin thirrjet: “Të ndërpresim zinxhirin e infeksionit!”, por infeksioni ishte më i shpejtë se masat e njerëzve. Po përhapej sikur mbillej me dorë. Vdiqën 100, 200 veta, një mijë, kryesisht pleq të azileve, derisa numri arriti në pesë mijë. Ishte si një mallkim për fëmijët e tyre, të cilëve prindërit nuk u ishin dhembsur dhe i kishin strehuar në azile.

Laura ngeci si e zënë në kurth: as nuk mund të fillonte ndonjë kurs, as në Shqipëri nuk mund të kthehej. Linjat ajrore me Europën ishin ndërprerë. Bëri ç’bëri, iu nënshtrua fatit, por në bark ndiente një si gur të ftohtë. Për inat, nuk ia pagoi lekët e gjyqit të shoqit dhe ai u detyrua të prishë interesin e ca parave të depozituara në një bankë të nivelit të dytë në Shqipëri. Të 6000 dollarët i pagoi një më një nga llogaria e tij.

Avokati u tha se kishin shumë shanse ta fitonin gjyqin. Asistentja e tij kishte bërë punë me merak; kishte përkthyer shumë artikuj gazetash për tërmetin, si dhe kërcënime të banorëve; madje nga YouTube kishte regjistruar ca video. Bëri vetëm një trik: inxhinier Agimin e identifikoi si bashkëpronar në pallat. Edhe Laura po bindej se paratë nuk i kishin paguar kot. Avokati u siguroi kartat shëndetësore dhe ata morën falas çdo shërbim e medikament. U siguroi numrin provizor të punës dhe nisi të rridhte për ta asistenca: 1400 dollarë në muaj për të dy së bashku. Ai i gjeti punë Agimit në një magazinë perimesh, por ai nuk mund ta përballonte gjatë atë proces sepse kishte lodhje të jashtëzakonshme dhe dhimbje mesi nga ngritja e arkave te rënda. Dikush i sugjeroi se duke punuar me shqiptarët në ndërtim, edhe asistencën mund ta terhiqte, edhe pagesën e kishte kesh, 150 dollarë në ditë. Por as kjo lloj pune nuk ishte e thënë të zgjaste shumë. Pse?!

Ndaj mbrëmjeje, një makinë policie “Honda” ndaloi afër shtëpisë së vjetër ku banonin. Polici, një djalë i ri me mollëza të dala – me sa dukej me origjinë aziatike – e la makinën me drita të ndezura në rrugë, ai i ra ziles në hyrje dhe thirri në interfon emrin: Agim Kurro. Sa dëgjoi emrin e tij, ai e la përgjysmë kafen kanadeze, u çua me qetësi, hodhi një triko krahëve dhe doli jashtë, ashtu, i veshur me tuta sportive dhe pantofla. Laura, me veshin pipëz, sa dëgjoi se po e thërriste një polic, u vesh me shpejtësi dhe e ndoqi pas. I ishte ngulitur në tru se i shoqi mund të ishte ndonjë homoseksual i fshehur dhe kush e di se ku ishte ngatërruar. Nuk kishte si shpjegohej që ai, në rastin më të parë për gjyq, pranoi të deklarohej si anëtar i shoqatës LGBT. Polici po tregonte diçka, por kur vuri re gruan që po dëgjonte bisedën tinëzisht, ndaloi dhe i tha asaj:

– Zonjë, është bisedë private, nuk mund të jeni prezente.

Ajo u ndie keq, u bë prush në fytyrë, por nga vendi nuk lëvizi:

– Është burri im, – i tha me guxim.

– Pavarësisht, – tha polici.

Atëherë asaj i hipën xhindet dhe nuk dyshoi më që burri ishte homoseksual. Por ishte pikërisht i shoqi ai që i erdhi në ndihmë dhe e nxori nga ajo situatë qesharake:

– Është gruaja ime, zoti polic, dhe ne nuk kemi asgjë të fshehtë nga njëri-tjetri. Ju lutem, flisni lirisht edhe në prani të saj.

– Ok, – tha polici, – ju, zotëri, jeni gjobitur me 1000 dollarë. Keni përndjekur një grua aty ku punoni. Këtu janë filmimet e kamerave të policisë. Gruaja ju akuzoi se e keni përndjekur në mënyrë sistematike dhe me këmbëngulje. Ne e vërtetuam akuzën e saj nëpërmjet filmimeve.

– Çfarë thoni kështu, zoti polic?! Unë as kam folur ndonjëherë me të dhe kurrë nuk i kam shkuar pas, – foli i revoltuar Agimi.

Pastaj, për një moment u step, ngaqë solli ndërmend vëzhgimet me dylbi ndaj vajzës kur ajo ishte e zhveshur cullak në pishinën e vilës përballë. Ndoshta edhe kuksianët ishin gjobitur. Laura u turbullua dhe nuk e kuptoi qartë akuzën dhe përse bëhej fjalë.

– Më falni, zoti polic, ky po përndjek një grua apo një burrë? – ndërhyri ajo në bisedë.

– Një grua, zonjë, por mos u shqetësoni sepse bashkëshorti juaj nuk është agresiv. Ne Kanada mund të flasësh e t’i thuash gjithçka një femre, madje edhe mund t’i propozosh, por as nuk mund ta përndjekësh me sy e as nuk mund ta gjurmosh me makinë. Ndoshta ju nuk i njihni këto ligje, sepse jeni të rinj e vini nga një vend i prapambetur i Europës. Është kjo arsyeja që ju dhamë gjobën minimale, një mijë dollarë. Kaq ishte e gjitha, kjo masë nuk hyn tek rekordet kriminale. Këtu keni një kopje të regjistrimeve të kamerave tona. Urdhëroni diskun.

Nuk e zgjatën bisedën më tej. U ndanë me policin dhe hynë në bodrum, secili në të vetën, të dy të bërë tym. Faqet e Laurës ende digjnin aq sa mund të piqje në to një picë, dhe inxhinier Agimi po bënte gati mbrojtjen ndaj kthetrave të saj kur ajo të shikonte bionden nudo në video. Por videoja e policisë nuk kishte asgjë të tillë. Shiheshin vetëm ca kthime të herëpashershme të kokës së tij drejt vilës përballë.

– Për këtë duhet të paguajmë 1000 dollarë?! – pyeti Laura me përçmim dhe vazhdoi: – Po të zbatohej ky ligj në Tiranë, do të gjobitej gjysma e meshkujve.

Dhe qeshi me të madhe sepse iu kujtua fakulteti dhe koha kur nuk i ndaheshin vështrimet djathtas e majtas rrugës. Nga ana tjetër, ishte e gëzuar që burri i saj nuk ishte homoseksual, kjo ishte kryesorja. Pas një muaji grindjeje të vazhdueshme, atë natë ajo i ktheu gjijtë e fryrë dhe i futi këmbët në mes të shalëve të tij. I tha në rrëzë të veshit duke u përkëdhelur:

– Mos u bëj merak, shpirti im, më ke mua si llokum me mjaltë, më ke sa për njëqind bionde kanadeze.

Dhe i zuri gjumi ashtu, të përqafuar, duke qeshur me ligjet kanadeze. Vetëm ai njëmijëdollarëshi u dhembi pak…

******

(I njëjti tregim vazhdon i përkthyer në anglisht)

THE WOMAN OPPOSITE

A Short Story

The fear of the COVID-19 epidemic not only locked us inside the four walls of our homes, but also separated us from all our loved ones and neighbours. On the streets of the block where I live, cars rarely circulate now; only a few mail or delivery vans are seen, gliding silently like worms. Our block is close to the airport, and the noises airplanes used to make in the sky are no longer heard. We have forgotten to lift our heads up toward the blue canopy. We miss those thin streaks of smoke that looked like bridal gowns. We are not sure how long this tedious and gloomy situation will last.

In the third month of isolation, during this spring, right when the trees were filled with greenery and blossoms, around ten o’clock in the morning, some hammer blows and the screeching of saws on wood were heard. Work was being done somewhere; someone was building. Not only did we not complain about the noise, but we wished it would continue for as long as possible. In our minds, we did not call them “environmental pollution,” but sounds of life—signals of hope that vitality would continue as it had three months prior. It was the first time that noises pleased us, and we longed for them to go on endlessly.

But who were these madmen daring to break the quarantine? I do not know what thought told me that they must be Albanians. Strange, because one rarely encounters Albanians here in Canada, and not always in groups. But indeed, they were my compatriots. There were three of them: two brothers and a fellow villager originally from the north, or more precisely, from Kukës. For some time now, they have been buying old buildings on credit and rebuilding them completely from the foundations. They tenfold their value and then sell them again. They make quite a large profit. They work quickly and long hours. This was exactly what they were doing this time too with the house at the end of the block.

After a few days, a fourth worker joined them. It was understood that he too was Albanian, not only from his appearance but also because the men from Kukës called him “Karçin.” His real name was Agim. He was different from the other three: quite neat, clean-shaven, well-groomed, and with a haircut according to the latest fashion. He changed his shirt or trousers every day, unlike the other three who wore the same clothes. His duty was to supply the other three with construction materials, so he was mostly seen down on the street, by the curb, where beams, boards, and sheets of plywood were being unloaded. It seemed he was doing this work out of necessity, or as the saying goes, “because his tail was caught in the wheel.” True, in Albania he had worked as a civil engineer in a private firm, whereas here…

And look where he was now: in a dead block on the outskirts of Toronto. Neither children’s voices, nor music, nor human conversations could be heard. Only from time to time, he heard the boss’s shouts:

“Karçin, bring us nails! Karçin, bring us boards! Karçin, where have you vanished, man?!”

None of the Kukës men preferred to call him by his real name. This had started when he told them he had entered Canada only five months prior. They treated him like raw recruits in the army and christened him with the name of a yearling goat: Karçin. It was not in his interest to oppose them. After all, he was there temporarily, just to earn a few dollars needed for his court case. They paid him cash, 150 dollars a day, money that was indispensable to him.

In reality, the builders were not from the city of Kukës, but from Kalaja e Dodës. Thirteen years ago, they had obtained false certificates identifying them as natives of Shishtavec, since that region was considered a Bulgarian minority. Initially, they had arrived in London, then they had travelled to Toronto, also with fake visas. There, they had applied for political asylum “because their Bulgarian origin had been denied” and had obtained refugee status.

On the third day of work, everything changed. The weather grew warm all at once and he felt hot; he took off his shirt and remained in his tank top. Suddenly, at the house opposite, as if springing up from the ground, he saw a young girl or woman—blonde and attractive—sit down near the door on a portable chair. She was not wearing a mask, but had a pair of headphones on her ears, through which she was believed to be listening to music. She was wearing extremely short white jeans. At first, he was confused and mistook them for underwear. Only when he saw the fringes on the leg cuffs did he realize they were shorts. Over her shoulders, the woman or girl had thrown a thin violet silk blouse, which hung by two slender straps. Whenever the two Kukës brothers and their assistant did not call him to supply some construction material, he would leisurely contemplate all the features of the woman opposite: her bust, her calves, the way she had combed her hair, whether or not she had painted her toenails, whether her eyes were lined with mascara, and what kind of lipstick she had put on. He found this to be a kind of entertainment to kill the tedious time.

The woman, or girl, appeared and disappeared by turns, sometimes turning her back and sometimes her front toward him. And these actions of hers, under the guise of sunbathing, seemed to Engineer Agim like calls or invitations to approach and make friends. He was not impudent enough to greet her or strike up a conversation when no one had introduced them. However, when she turned her back, he unleashed his greedy and hungry eyes without restraint, like a student just descended from remote mountain villages.

The voice of the boss, constantly demanding supplies, had pulled him away from his daydreams countless times. He returned to his work with zeal, but he had left his mind over there, at the villa opposite. He stacked the newly unloaded materials or brought boards to the first floor of the building that was taking shape, and gracefully found the moment to catch with his eyes that stunning, sexy, and shameless woman.

After a few days, the woman or girl opposite no longer came out to the door of her house. The door neither opened nor closed. “Perhaps she went somewhere else,” he thought to himself, and he continued his work with a sigh.

After two weeks, the wooden skeleton of all the floors was completely assembled. It smelled of resin. The pine beams and boards had taken on the colour of cow’s butter. In Canada, due to low temperatures, houses are built of wood and filled in the middle with insulating foam, while the exterior is clad with fire-resistant bricks. The materials are standard and ready-made, so the building goes up quickly. Spring is the most favourable time for construction. On one of those days, Engineer Agim was hearing neither the sound of hammers nor the voices of his compatriots. “Where did they vanish?!” he asked himself and headed upstairs to see. As soon as he set foot on the second floor, he saw the three of them squeezed together one behind the other, looking in the direction of the villa opposite. He did not know how or from where they had obtained a pair of binoculars, but they took turns peering through them, crouched behind the pine pillars. They gestured to him not to raise his voice. After a moment, they passed the binoculars to him as well. Beyond the wall, which was about two and a half meters high, there happened to be a swimming pool. Inside it, a woman was swimming. It was the blonde who had vanished from his sight. In the garden behind the house, she apparently had quite a large pool.

“She’s without underwear, she’s stark naked,” said the boss, picking his teeth with a pine splinter. “This shows she is home alone, with no one else around.”

“Don’t make the mistake of filming her with a mobile phone, because if she complains, we are done for,” suggested the second brother.

“Apparently she is tanned, because she must have been sunbathing earlier. Notice that only her buttocks and chest look white,” said the third, who appeared to be the most interested.

“It looks just like the forests of Lura… Give the binoculars to Karçin too, let him graze his eyes and entertain himself for a while,” the boss said, as if out of pity.

Agim took the binoculars timidly. He was nervous and his hands shook slightly, but they did not notice. He adjusted the focus of the instrument, and the garden unfolded right there, under his nose. The girl or woman swam across the middle of the pool and headed toward the iron ladder. He saw how the water droplets on her white back rolled down like pearls, turning back the way they had come. They looked like morning dew on grass. Now he was clearly seeing a well-proportioned, beautiful body, covered in a fine fuzz like iron rust.

“Perfect architecture,” he almost spoke aloud, but restrained himself at the very last second. He must not give the Kukës men cause to comment. One of them, the youngest, could no longer contain himself, but threw himself against a vertical beam, clutching it tightly with both hands:

“By God, do you know what I would do to her? I’d make her spit black water, I’d send her straight to the hospital!”

The others laughed out loud, while the engineer only cracked a smile. Why on earth should he send her to the hospital?!

The next day the temperatures dropped, the weather grew cold, and they waited in vain for the woman to strip again and glide like an eel in the blue of the pool. But they learned something else from the driver who brought the materials. He said he knew her; her name was Silva. She lived alone, the house belonged to her, and a year ago she had divorced her husband, a Polish refugee. She had cursed her husband and thrown him out because he had a bad habit: he spent his entire salary at the casino and did not bring a single penny home.

Engineer Agim continued his work as usual, by the curb.

The woman came out to the entrance again. This time, she had shortened her clothes even more. Perhaps she would have removed them entirely, had she not been bothered by the predatory gaze of the Albanian waiting on the street for the building materials to arrive. “Now she is mine alone,” he thought, but he was wrong. It was not quite like that. Things are not always as they appear at first glance.

Eleven months ago, Engineer Agim, together with his young bride, had applied for political asylum in Canada. They knew that the story they had fabricated was not very believable, but they decided to try their luck; they had nothing to lose. They arrived on the American continent like respected citizens via a Lufthansa flight, with regular visitor visas. They did not look at all like those foolish compatriots of theirs who struggled through ships and trucks and arrived in Canada after one or two weeks, tired and exhausted. These two were powdered, washed, and ironed. After all, they were honorable people and not like those vagabonds descending from the highlands. They did come from a poor country, but they were “first-class persecuted intellectuals”: the husband an engineer and the wife a newly graduated architect.

Before the Boeing 777 touched Canadian soil, the young bride opened her small bag, took out her French perfume, “Yves Saint Laurent,” and sprayed a light burst onto her blouse and wrists. Full of manners and politeness, they presented themselves to the airport border police. They requested asylum on the American continent. The Canadian police listened to them carefully, took notes, drafted a report, and asked them for the address where they would be staying temporarily. They gave the name of a small hotel on the outskirts of Toronto, which they had booked while still in Tirana. Even though the hotel was among the cheapest, in a few days it rapidly drained all the savings they had brought with them. Thus, the young architect was forced to ask her parents in Albania for financial help. The first thing they did together was search for cheap apartments to rent. They had not yet visited downtown Toronto.

For days on end, they remained hunched over advertising leaflets and the internet to track down a cheap apartment rental, but everywhere they were very expensive. Moreover, when they told landlords they were immigrants and had not yet received their papers, the landlords would turn their backs on them. Finally, a generous Canadian was found. When he learned that they spoke his mother’s language, Italian, he closed his eyes and no longer asked for documents. He trusted their appearance. He told them he had an available basement, a bedroom and kitchen, for 1000 dollars a month. Although it seemed like a high rent, having no other options, they took it.

It was the underground floor of an old house, which was illuminated only by a strip of light coming from outside through a narrow basement window. They signed the contract and immediately began organizing and cleaning. After a week, they calmed down somewhat. Laura’s headache had not stopped since they entered the basement. She could not imagine herself living there for long. And one evening she said to her husband:

“What a shame and disgrace! Thank goodness no one visits us in this mouse hole. We have never lived in these conditions, not even in Tirana under any regime. At least there, we never lacked sunlight. Here, you have no idea what is happening outside: whether it is sunny or raining, whether the wind is blowing or a storm is coming.”

“Patience,” her husband told her, “it is a temporary situation, we will make it. Don’t forget, there is gas heating, that is important. In Canada, winter drains your blood. One of us two must find a job. If our social assistance is approved, we can pay the rent and have 400 dollars a month left over, but for the moment we are neither on earth nor in heaven.”

“I am going to start courses and specializations,” Laura told him. “How could I go and work as a dishwasher?! Never, forget it! I’d rather go back to Tirana. There are no jobs for architects; our diplomas are recognized neither for you nor for me. These people want American or Canadian experience. We entered this dance for nothing; you convinced me to emigrate. We were doing well.”

“I know, I know, but there is no greater shame than turning back, especially with those troubles that have opened up for me in Durrës. There was a risk I would be arrested. Therefore, it is my turn to accept any job whatsoever,” Agim said thoughtfully and a bit nervously, looking at some cracked tiles on the floor.

“First of all, we must find that Jewish lawyer they recommended to us before we left for here. Start working on this tomorrow,” suggested Laura, who always took the initiative for every new step they had to take.

“What did they say about him, that he ‘curdles water and turns it into cheese’?”

“Let it be so, but they say he charges a heavy fee,” her husband replied, bending over the laptop screen to find the address of the famous lawyer.

He found the location on the internet without much effort. He identified the office address and noticed that he could go there via the subway line. This fact made him happy; they would not have to pay for a taxi. He found the lawyer’s email address, introduced himself with a message, and requested an appointment.

Engineer Agim was nearly thirty years old. He had a round, smooth face, thick, curly chestnut hair. He was a calm and sweet man. He rarely got angry and smiled beautifully, even when things were going badly for him. He smiled like a movie actor. It was precisely that smile that had won Laura over ever since she was a student and moved her to say “yes” to marriage.

It was not fated that their marital bond would go smoothly. The earthquake that struck Durrës froze the smiles on their lips and shattered their dreams. A four-story building that Engineer Agim had constructed—or more precisely, where he had worked as the project site supervisor—was flattened from its foundations, injuring eight residents, while two of them were buried beneath the rubble. They pulled them out lifeless. An unprecedented tragedy. The state had begun investigations. He felt that he would become the scapegoat, as he had no political backing. His mind went to a Canadian tourist visa they had obtained some time ago for their honeymoon but had not used. After debates, arguments, and disagreements, they finally saw Canada as a lifeboat. Without a second thought, they departed.

It was now eleven days after their arrival, and they were still shaken. Neither the buildings, nor the tower, nor the lake, nor the streets, nor the forests, nor the parks impressed them. At every step money had to be spent, and their stay was uncertain. They had reserved only a few dollars for the lawyer, but they still did not know exactly how much that shark would demand.

Just when Agim had closed his laptop, his wife turned to him abruptly and told him that she had seen a strange news item on the local television announcements. It spoke of a new, unknown virus circulating in China, in Wuhan, a city of 11 million inhabitants. It was said that people were dying in the streets, just like that, falling like chickens; their breath was cut short as if an invisible person were gripping their throats and wouldn’t let go until they passed away.

“Thank God China is very far from Canada,” he said, rubbing his eyes, and walked alone toward the bedroom.

Unlike her husband, that news left a deep impression on Laura. It was said to be a new, unknown, and dangerous virus that was threatening humanity. “Oh God, let it just not be a biological warfare weapon,” she thought, and moved the remote control to other television channels. There she encountered the unknown virus again on the main news of CNN. It was no joke; it seemed to be a tricky business. She continued searching through all the television channels of the world, but that news was no longer repeated. Stressed and overwhelmed by anxiety, she too went to sleep.

The lawyer sent a reply stating that he could receive them at any time, from 10 in the morning until 5 in the afternoon, but they had to give notice one day in advance. That is what they did. After two days, they set off early in the morning, both together. Before the offices even opened, they found themselves in front of the door where the name of the well-known lawyer and his academic degree were written. They were surprised when a young, attractive brunette full of politeness greeted them in the Albanian language and introduced herself as the professor’s assistant. She told them that two years ago she had finished her law degree in Ottawa. She had been chosen by the professor himself as his assistant when he saw her exam results. And she had remained here. She had immediately started working at his office. She dealt only with Albanians.

They had to tell their story of why they were seeking asylum in Canada so that she could build the “case,” or as they say in Albanian, the kejs. The couple, taking turns, spoke for about two hours. The assistant listened patiently and took notes in a large ledger. She placed long American coffees in front of them and told them to wait. She would report their case to the professor. They finished their coffees and were looking for the wastebasket when the assistant invited them to enter the professor’s office. He was a heavily built man, with a short beard and whitening hair. He must have been in his sixties. He addressed them both by name. He behaved simply and easily, as if he had known them for a long time.

“You cannot win the court case. The arguments you have presented to my assistant are castles in the sand. There is no judge who will swallow them, even the most foolish one in Canada. Build another story, such as one involving a blood feud, or about those people who wear their shoes backward and are hunted and persecuted in your country. That is all we have together, continue with the assistant. She will help you, or seek another lawyer if our service does not please you.”

Both husband and wife froze in place. They did not expect those words. Agim rubbed his temples with his fingertips, while Laura pinched her thigh under the table to see if she was awake. Was what she heard real or were her ears playing tricks on her?! It felt to her as if she were pinned to the chair and could not move. The Albanian assistant signaled them not to speak. She placed her hand on their shoulders with kindness and delicacy and invited them to go to her office.

“Listen, my friends, you have two paths left. I don’t know if you understood the professor? The principal applicant, who I believe is you, Mr. Agim, must declare himself as a member of the LGBT community, or under the pressure of a blood feud. Choose and take your pick, so that I can build your case.”

“Oh goodness!” Laura said with a sense of contempt. “Homosexual?! By no means! If it has to be that way, we’d better return to Tirana tomorrow.”

Agim grimaced. This was about his life. They had to choose the safest option. Who would ever find out how they won their status in Canada? It was enough to win the court case. It would be a great achievement if they could keep them here. A good portion of Albanians who bragged about having won status in Western countries had declared themselves homosexuals. According to statistics, Albania ranked as the second country for such applications, right after the Serbs.

“Miss, may we have one day to think it over carefully and come tomorrow prepared? Calmly, so we can build our case together,” he said politely to the assistant of the famous lawyer.

“That is normal, for you I will set aside all other work, you can find me right here. You can come without an appointment,” she told them and stood up, shaking their hands.

“Our case will be about a blood feud,” Laura said, taking a firm stance like a police cadet.

“And one more small thing: don’t forget to bring with you half of the money amount, 3,000 Canadian dollars, the first installment. After a month, the second installment, the same amount.”

“So much!” Laura said, her face flushing, while Agim hastened to agree. The assistant smiled politely. Her gaze seemed to say: “You should have come prepared.”

They went out into the fresh air. A wind like a razor was blowing angrily all the way from the North Pole. It froze one’s blood, but they did not feel it because they were thinking about the tricky conversations that took place in the office of the Jewish lawyer.

“Hey, are you by any chance some hidden homosexual and I didn’t know it?!” Laura asked him seriously, her cheeks still burning. The north wind was useless against the fire that had been lit inside her.

“I haven’t had my fill of women yet, and you doubt such things,” he told her with complete irony and disdain.

“Meaning, even I am not enough for you,” she told her, and did not look him in the eye again until they closed the door of the basement where they were sheltered.

In bed, Agim was forced to caress and soothe his wife, as if she were a cat that liked being pampered. He needed money for the court case, and only she could secure it. Laura turned her back on him, letting out a long sigh. That night, both slept without speaking. When the engineer woke up toward midnight, the screams and shouts of one of the residents of the collapsed four-story building in Durrës came alive again like in a movie. He remembered that the outraged man spoke with a northern accent. Roughly, he was saying: “My child was bloodied there under the ruins, bloodied and didn’t come out alive again. Blood demands blood. I need his blood, and I will take it from the owner of this building. I have left my life in foreign lands, I have paid through the nose. And now I have lost my seven-year-old child too; let them not call me by the name of Frrok if I do not wash away my blood!” True, the resident accused the building owner, but the investigations would certainly fall upon the project site supervisor too, precisely upon him. And the blood to be paid, of course, would remain on his back alone. He wanted to wake Laura from sleep and tell her that he had constructed the “case” for the court, but the story was complicated and he doubted she would understand.

The epidemic had arrived in Canada as well. It was brought by a Canadian-Iranian woman who did not know she was infected. Passengers and airport employees fell ill, until it was discovered who brought it and where the infection came from. The news spread with extraordinary speed. The first deaths were recorded. The most flagrant case was that of a couple returning from Italy. With them, too, the infection was silent and insidious. It was discovered that they were infected when their father, in a nursing home, passed the virus to most of his cohabitants. Seventy percent of the elderly died; the entire sanitary staff fell ill. Some of the sanitarians also worked in other nursing homes. Everywhere the cries were heard: “Let us break the chain of infection!” but the infection was faster than human measures. It was spreading as if sown by hand. One hundred, two hundred people died, a thousand, mostly the elderly in nursing homes, until the number reached five thousand. It was like a curse upon their children, who had felt no pity for their parents and had sheltered them in nursing homes.

Laura stuck as if caught in a trap: she could neither start any course, nor could she return to Albania. Airline routes with Europe had been suspended. Do what she might, she submitted to fate, but in her stomach, she felt a cold weight. Out of spite, she did not pay the money for her husband’s court case, and he was forced to break the interest on some funds deposited in a second-tier bank in Albania. The 6,000 dollars he paid one by one from his own account.

The lawyer told them they had a very good chance of winning the court case. His assistant had done meticulous work; she had translated many newspaper articles about the earthquake, as well as threats from residents; she had even recorded some videos from YouTube. She pulled only one trick: she identified Engineer Agim as a co-owner of the building. Even Laura was becoming convinced that they had not paid the money in vain. The lawyer secured health cards for them, and they received every service and medication for free. He secured a temporary work number for them, and social assistance began flowing for them: 1,400 dollars a month for both together. He found a job for Agim in a vegetable warehouse, but he could not endure that process for long because he suffered from extraordinary fatigue and lower back pain from lifting heavy crates. Someone suggested to him that by working with Albanians in construction, he could both draw the social assistance and get paid cash, 150 dollars a day. But even this kind of work was not fated to last long. Why?!

Toward evening, a Honda police car stopped near the old house where they lived. The policeman, a young guy with prominent cheekbones—apparently of Asian origin—left the car with its lights flashing in the street, rang the entrance bell, and called the name into the intercom: Agim Kurro. As soon as he heard his name, he left his Canadian coffee half-finished, stood up calmly, threw a sweater over his shoulders, and went outside just like that, dressed in sports tracksuits and slippers. Laura, listening intently, as soon as she heard that a policeman was calling him, dressed quickly and followed behind him. It had become fixed in her brain that her husband might be some hidden homosexual and who knows what trouble he had tangled himself in. There was no other explanation for why he, at the very first opportunity for the court case, agreed to declare himself a member of the LGBT association. The policeman was explaining something, but when he noticed the woman listening surreptitiously to the conversation, he stopped and said to her:

“Madam, this is a private conversation, you cannot be present.”

She felt bad, her face turning crimson, but she did not move from the spot:

“He is my husband,” she told him courageously.

“Regardless,” the policeman said.

At that moment she lost her temper, no longer doubting that her husband was a homosexual. But it was precisely her husband who came to her aid and got her out of that ridiculous situation:

“She is my wife, Officer, and we have nothing to hide from each other. Please, speak freely in her presence too.”

“OK,” the policeman said, “you, sir, have been fined 1,000 dollars. You have stalked a woman where you work. Here are the police camera recordings. The woman accused you of having stalked her systematically and persistently. We verified her accusation through the recordings.”

“What are you saying, Officer?! I have never even spoken to her, and I have never followed her,” Agim spoke out righteously.

Then, for a moment he hesitated, because he recalled the observations through binoculars of the girl when she was stark naked in the pool of the villa opposite. Perhaps the Kukës men had been fined too. Laura was bewildered and did not clearly understand the accusation and what it was about.

“Excuse me, Officer, is he stalking a woman or a man?” she intervened in the conversation.

“A woman, Madam, but do not worry because your spouse is not aggressive. In Canada you can speak and say anything to a female, you can even propose to her, but you can neither stalk her with your eyes nor track her with a car. Perhaps you do not know these laws, because you are young and come from a backward country of Europe. This is the reason we gave you the minimum fine, one thousand dollars. That was all; this measure does not enter criminal records. Here you have a copy of our camera recordings. Here is the disc.”

They did not prolong the conversation further. They parted with the policeman and entered the basement, each into their own thoughts, both fuming. Laura’s cheeks were still burning so hot that you could bake a pizza on them, and Engineer Agim was preparing his defense against her claws for when she would view the nude blonde on video. But the police video contained nothing of the sort. Only a few occasional turnings of his head toward the villa opposite could be seen.

“For this we have to pay 1,000 dollars?!” Laura asked with contempt, and continued: “If this law were applied in Tirana, half of the men would be fined.”

And she laughed out loud because she remembered the faculty and the time when gazes never left her, right and left along the street. On the other hand, she was happy that her husband was not a homosexual, that was the main thing. After a month of continuous arguing, that night she turned her full chest toward him and tucked her feet between his thighs. She whispered into his ear teasingly:

“Don’t worry, my soul, you have me like a Turkish delight with honey; you have me enough for a hundred Canadian blondes.”

And they fell asleep just like that, locked in an embrace, laughing at Canadian laws. Only that one-thousand-dollar fine hurt a little…

Share on Facebook

Post on X

Save