Irena Dragoti: “Gruaja që endej hijeve”
Liljana Xhafa
Në sallën e Bibliotekës Publike “Qemal Baholli”, u promovua libri i shkrimtares Irena Dragoti “ Gruaja që endej hijeve” si një takim i kujtesës me shpirtin njerëzor. Vëllimi me tregime “Gruaja që endej hijeve” krijoi një hapësirë ku fjala artistike tejkaloi kufijtë e leximit dhe u bë dialog mes jetës, kujtesës dhe ndërgjegjes. Nën mikpritjen e Përgjegjëses së Bibliotekës Elisa Janku, si edhe me moderimin elegant e të ndjerë të specialistes së Bibliotekës Liljana Xhafa, aktiviteti mori përmasat e një feste të kulturës, ku libri u vendos në qendër të bashkëbisedimit qytetar. Çdo fjalë e ndarë me të pranishmit dëshmoi se letërsia mbetet një nga mënyrat më fisnike për ta kuptuar njeriun dhe kohën e tij.
Në këtë udhëtim shpirtëror ishin pranë autores familjarët, miqtë, kolegët, anëtarët e Klubit të Krijuesve të Elbasanit, dashamirës të shumtë të librit, lexues e qytetarë, të cilët me praninë e tyre i dhanë veprës një jehonë që nuk matet me numrin e faqeve, por me emocionin që zgjon tek njeriu. Një mirënjohje e veçantë i takon Bashkisë Elbasan, e cila, përmes mbështetjes së vazhdueshme ndaj veprimtarive kulturore, dëshmon se qytetet nuk ndërtohen vetëm me rrugë e godina, por edhe me kujtesë, art dhe libra. Kur institucionet i japin dorën kulturës, ato ndërtojnë ura që lidhin brezat dhe e bëjnë qytetin më të pasur shpirtërisht.
Vlerësim meriton edhe stafi i Bibliotekës “Qemal Baholli”, që me përkushtim, profesionalizëm dhe dashuri për librin krijoi një atmosferë të ngrohtë e dinjitoze, duke dëshmuar se bibliotekat janë ende tempujt ku fjala e shkruar vazhdon të marrë frymë.
Jehona e këtij promovimi u zgjerua falë edhe pranisë së mediave dhe shtypit lokal, të cilët e përcollën aktivitetin tek publiku më i gjerë, duke e bërë librin pjesë të dialogut kulturor të qytetit dhe duke dëshmuar se kultura fiton jetë të re sa herë që ndahet me komunitetin.
Në fund, mbeti bindja se hija, për të cilën flet libri, nuk është vetëm metaforë e dhimbjes, por edhe vendi ku njeriu kërkon dritën e vet. Dhe ndoshta ky është misioni më i lartë i letërsisë: të na kujtojë se, edhe kur ecim mes hijeve, fjala e vërtetë di gjithmonë të gjejë rrugën drejt dritës.
