Xheni Krypi: Gruaja që zgjodhi dritën e ndërgjegjes
Në një sallë ku fjalët peshoheshin me pushtet,
ajo mbajti në duar një peshë më të madhe:
të vërtetën e saj.
Sepse ka çaste në jetë
kur një karrige është vetëm një karrige,
por një qëndrim bëhet histori.
Ajo nuk luftoi për një vend,
por për një parim.
Nuk kërkoi duartrokitje,
as kurora prej fjalësh boshe;
kërkoi vetëm të mos humbiste
zërin e shpirtit të vet.
Përballë erërave të forta të pushtetit,
ajo qëndroi si një pemë e vjetër
me rrënjë thellë në tokë.
Mund t’i përkuleshin degët nga stuhia,
por rrënjët nuk pranuan të shkëputeshin.
Dhe erdhi dita e zgjedhjes…
Një derë u mbyll pas saj,
por një horizont u hap përpara.
Ajo la një detyrë,
por ruajti emrin.
La një zyrë,
por mori me vete dinjitetin.
Sepse ka largime që nuk janë humbje,
janë dëshmi.
Ka heshtje që flasin më fort se zërat,
dhe ka gra që nuk maten me pushtetin që mbajnë,
por me forcën që tregojnë kur e lënë atë.
Koha do të shkruajë shumë histori,
por disa mbeten të gdhendura në kujtesë:
historia e një gruaje
që nuk u përkul para fuqisë së të tjerëve,
sepse kishte zgjedhur të ishte besnike
ndaj fuqisë më të madhe
ndërgjegjes së saj.
