Vargje poetike shqip-italisht nga Mimoza Pulaj
Një e dashur e çuditshme
E thjeshtë nuk është të dallosh
formën tënde.
Pa truk. Gënjeshtër.
Parruke e errët e padukshme.
Po të isha një aliene
do t’i mblidhja fijet e tua të gjata.
Qindra e qindra kilometra…
E bukur do të ishte
distanca jonë,
me dy gërsheta: flatrat e mia,
dhe unë: princesha e hapësirës.
Që fluturon. Për të dëgjuar të tingëllojë përsëri
atë që rreh
në zemrën tënde. Të errët.
Çfarë e dashur e çuditshme!-fjalët e yjeve
në një gjuhë të humbur.
E akorduar
tingullit ëndërrues
dridhem. E dehur.
Una strana amante
Non è facile scorgere
la tua forma.
Senza trucco.Inganno.
Invisibile parruca oscura.
Se fossi un’aliena
raccoglierei
i tuoi filamenti
lunghi
centinaia e centinaia di chilometri…
E’ sarebbe bella la nostra lontananza
con due trecce:le mie ali,
e io: la principessa dello spazio
che vola
per sentir risuonare
ciò che batte
nel tuo cuore. Di tenebra.
Che strana amante!-le parole delle stelle
in una lingua perduta.
Intonata
al suono sognante
vibro. Ubriaca.
Lulëzim i zemrës
E njëjta orë. I njëjti vend.
Harkohet, shënon.
Si një ëndërr pranvere zhduket.
Mbështjellë me hirin e fjalës: isha. Në varg.
Një anije e përshëndet nga larg. Fjala: jam.
Për të qenë e lumtur,
i duhet pak…vetëm pak zjarr.
Nga ai që buzëqesh në varg. Pa hirin.
Këndon. Zemër e lulëzuar.
Tashmë
mund ta gjejë Itakën.
Cuore fiorito
La stessa ora. Lo stesso posto.
Una freccia si piega. Segna.
Come un sogno primaverile fugge.
Avvolta con la cenere della parola: ero. Nel verso.
Una nave la saluta da lontano. La parola: sono.
Per essere felice
le basterebbe poco…solo poco fuoco
che sorride nel verso. Senza cenere.
Canta. Cuore fiorito.
Ormai
può trovare Itaca.
E vërteta
Asnjë
nuk i gjen dot shtëpi. Në botën e errët.
Zakon të keq ka:shkëlqen. (Tepër lakuriq).
Në luftë
gjithnjë viktima e parë.
Bijë e kohës.
La verità
Nessuno
le ha trovato una casa. Nel mondo buio.
L’abitudine cattivo ha: brilla. (Troppo nuda)
In guerra
sempre la prima vittima.
Figlia del tempo.
Lind në çdo moment
Një pikë mbi harkun e një ylberi.
Firmosur jo nga unë. Nga rrezja
dhe ujë qielli.
Se e dehur
në këtë rrotullim të ndritshëm,
lind në çdo moment.
Të gjithë timin:
për të qeshur,
për të qarë,
për të vuajtur.
Një puthje në mjegull: e fundit.
Në të, me të për t’u arratisur.
Nasco in ogni momento
Un punto sull’arco di un arcobaleno.
Firmato non da me. Dal raggio
e acqua dal cielo.
Perchè ubriaca
in questa rotazione splendida,
nasco in ogni momento.
Tutto mio:
per ridere,
per piangere,
per soffrire.
Un bacio nella nebbia: l’ultimo.
In lui,con lui per fuggire.
Puthjet
Shikime ëmbëlake.
Në një mijë vjet larg tretur
e po aq kthyer sërish.
Mbi të njëjtën degë trëndafili:
dy petale të ëndërrta.
Magjike.
Dridhje iu dhuron
gjetheve kornizë
ngjyra e fjalëve të tyre
edhe kur
hijerëndë
heshtja mbi to zbret.
Mjafton vetëm një belbëzim.
E kthehen prush mbi rrënjë.
Frymëkëputur
nuk thonë dot:
lamtumirë!
I baci
Sguardi mielosi.
1000 anni lontano sciolti
e altrettanto tornati di nuovo
sullo stesso ramo di rosa:
due petali da sogno.
Magici.
Vibrazione regala al fogliame cornice
il colore delle loro parole
anche quando
maestoso
il silenzio su di loro scende.
Basta solo una balbuzie.
E tornano brace sulle radici.
Senza fiato
non possono dire :
addio!
Derdhja
Drejt një deti të panjohur.
Qesh. Shkumëzoj. Si një lumë i lulëzuar.
Në fillim i mahnitur. Përrua.
Që nga e ftohta e malit vrapon
e këngës ja thotë,
pranë lule shqerrave. Me gëzim.
Ndërmjet gurëve dhe qiellit.
Në pjerrësi i lumtur.
Në ndryshim: nga i mysët në i lugët.
Tashmë brenda detin kam. Derdhem.
Nëpërmjet rëndesës.
Foce
Verso un mare sconosciuto.
Rido. Schiumo.Come un fiume fiorito.
All’inizio incantato. Ruscello.
Che dal freddo della montagna scorre
e canta accanto alle margherite. Con gioia.
Tra i sassi e il cielo.
In discesa felice.
In cambiamento:dal convesso al concavo.
Ormai ho dentro il mare. Sfocio.
Tramite la gravità.
